ማስዋቢያዎች

ከላይ ወይስ ከዋናው ድምፅ?

አስተያየቶች የሚለያዩት እዚህ ላይ ነው፦ ትሪል ከተጻፈው ኖታ ይጀምራል ወይስ ከላዩ ካለው ጎረቤት? በባሮክ ዘመን፣ እስከ ሞዛርትም ድረስ፣ ከላይ ይጀምራል — ማስዋቢያ እዚያ የሚፈታ ውጥረት ነው። በአሥራ ዘጠነኛው ክፍለ ዘመን፣ ከሁሜልና ከሾፓን ጀምሮ፣ ከዋናው ድምፅ ይጀምራል። እዚህ ያሉት ሥዕሎች የኋለኛውን ንባብ ያሳያሉ፤ በጥንታዊ ሙዚቃ የኅትመቱን መቅድም ማየት የሥራው አካል ነው፣ ጥሩ ኅትመትም ይህን እዚያው ይናገራል።

በአንድ ማስዋቢያ ውስጥ ስንት ድምፆች እንደሚገቡ ማንኛውም ምልክት አይናገርም። ይህ በፍጥነትና በመሣሪያው ላይ ይወሰናል፦ እዚህ በአራት ተራዎች ተዘርዝሮ የተጻፈው በዝግታ ክፍል ያንሳል፣ በፈጣኑ ደግሞ ይበዛል።

በኖታ ሊዘረዘሩ የማይችሉ ሁለት

በዚህ ረድፍ ሁለት ምልክቶች ይጎድላሉ፣ አርፔጆ እና ግሊሳንዶ፣ ይህውም በአንድ ምክንያት፦ የተወሰኑ ድምፆች የላቸውም። ከኮርዱ ፊት ያለው ማዕበላዊ መስመር ድምፆቹ አንድ በአንድ እንደሚመጡ ይናገራል — በምን ያህል ፍጥነት ግን አይናገርም። በሁለት ኖታዎች መካከል ያለው መስመር በመካከላቸው ያለው መንገድ እንደሚሰማ ይናገራል — በፒያኖ እነዚያ በመንገድ ላይ ያሉት ቁልፎች፣ በቫዮሊን ደረጃ የሌለው መንሸራተት ነው። በመካከል ያለው ምን እንደሆነ መሣሪያው ይወስናል፣ በዚህም ምክንያት በኖታ ሊቀመጥ አይችልም።