Kadentziak

Kadentzia osoa

I–IV–V–I · C – F – G – C · T–S–D–T

Tonika, subdominantea, dominantea, tonika — tonalitate bat finkatzen duen oinarrizko formula. Hiru hirukote nagusiek, elkarrekin, eskalaren zazpi soinuak dituzte.

Kadentzia autentikoa (perfektua)

V–I · G – C · D–T

Dominantetik tonikara: puntu baten modura entzuten den amaiera. Perfektua esaten zaio bi akordeak oinarrizko egoeran daudenean eta melodia oinarrizko notan amaitzen denean.

Kadentzia plagala

IV–I · F – C · S–T

Subdominantetik tonikara: koralen amaierako »amen« hura. Kadentzia autentikoa baino bigunagoa da, sentikorrik ez baitu oinarrizkora tiratzen.

Kadentzia erdia

I–V · C – G · T–D

Dominantean amaitzen da: koma bat, ez puntua. Esaldia zabalik geratzen da eta jarraipena espero da.

Kadentzia etena

V–vi · G – Am · D–Tp

Dominanteak ez du tonikan ebazten, minor erlatiboan baizik: belarriak C maiorra espero du eta A minorra jasotzen du. Horrela luzatzen da esaldi bat.

Frigiar kadentzia erdia (A minorrean)

iv⁶–V · Dm/F – E · s–D

Minorrean: lehen itzulinguruko subdominanteak tonuerdi bat jaisten du dominanteraino. Baxuko urrats hori frigiar entzuten da — barrokoa eta flamenkoa.

Nola ezagutzen diren

Begiratu azken akordeari. Amaieran tonika: kadentzia autentikoa (dominantetik) edo kadentzia plagala (subdominantetik). Amaieran dominantea: kadentzia erdia. Tonikara joaten ez den dominantea: kadentzia etena.