Zrób zdjęcie kartki z nutami. Albo po prostu zagraj melodię. Jedno i drugie staje się prawdziwymi nutami — czytelnymi, słyszalnymi, do przeniesienia w dowolną tonację.
Dwa wejścia
Jedna kartka, jedno zdjęcie. Dwa silniki rozpoznawania pracują równolegle, a o wyniku nie decyduje to, któremu producentowi ufasz, tylko czy każdy takt rzeczywiście zgadza się rytmicznie. Lepszy dostarcza nuty, z drugiego przejmowane są tekst i akordy.
Zagraj melodię albo podeślij nagranie. Od tego miejsca droga jest ta sama: ten sam skład nutowy, te same reguły, ten sam wynik. Nie drugie, gorsze narzędzie na dni bez nut pod ręką.
Co z tego powstaje
Silnik rozpoznawania zwraca wysokości dźwięków. Czy powstanie z nich strona, którą muzyk zagra a vista, decyduje rzemiosło, które przychodzi potem — reguły, według których nuty składa się od stuleci.
Zmierzone, nie deklarowane
Istnieje stały tor pomiarowy z danymi wzorcowymi. Kto podaje tu liczbę, podaje też korpus i datę. Co nie daje się zmierzyć, nie liczy się jako postęp.
Wewnętrzny tor pomiarowy, stan na wrzesień 2026. Te liczby się zmienią — w górę i w sposób sprawdzalny.
Cena
Anotona pozostaje bezpłatna.
Nie bezpłatna przez pierwszy rok. Nie bezpłatna do następnej rundy finansowania. Bezpłatna. Umiejętność czytania nut nie jest funkcją, którą się ludziom sprzedaje — i narzędzia do tego też nie powinny nią być.
Stan prac
Anotona jest właśnie budowana. Rozpoznawanie działa, skład nutowy jest gotowy, aplikacja chodzi na iPadzie i Macu; wersja na Androida nabiera kształtu. Publicznej wersji jeszcze nie ma.
Narzędzia
Małe narzędzia, które od razu robią to, co mają — w przeglądarce, bez rejestracji, bez reklam.
Przegląd
Całe dzieło pomocnicze: każdy akord, każda gama, każdy ciąg akordów, w każdej tonacji.