Զարդանախշեր

Վերևի՞ց, թե՞ հիմնական հնչյունից

Հենց այստեղ են կարծիքները բաժանվում. տրելը սկսվում է գրված նոտայի՞ց, թե՞ նրա վերևի հարևանից։ Բարոկկոյում, և դեռ Մոցարտի մոտ, սկսվում է վերևից՝ զարդանախշն այնտեղ լարվածություն է, որը լուծվում է։ Տասնիններորդ դարում, Հումմելից և Շոպենից սկսած, սկսվում է հիմնական հնչյունից։ Այստեղի պատկերները ցույց են տալիս ավելի ուշ ընթերցումը. հին երաժշտության դեպքում հրատարակության առաջաբանին նայելը գործի մասն է, և լավ հրատարակությունն այդ մասին հենց այնտեղ է ասում։

Թե քանի հնչյուն է տեղավորվում մեկ զարդանախշի մեջ՝ ոչ մի նշան չի ասում։ Դա կախված է տեմպից և նվագարանից. այն, ինչ այստեղ գրված է չորս հերթափոխով, դանդաղ մասում ավելի քիչ կլինի, իսկ արագում՝ ավելի շատ։

Երկուսը, որոնք նոտաներով չեն գրվում

Այս շարքում պակասում է երկու նշան՝ Արպեջո և Գլիսանդո, և դա մեկ պատճառով. նրանք կայուն հնչյուններ չունեն։ Ակորդից առաջ դրված ալիքաձև գիծն ասում է, որ նրա հնչյունները գալիս են մեկը մյուսի հետևից, բայց ոչ թե՝ ինչ արագությամբ։ Երկու նոտայի միջև եղած գիծն ասում է, որ նրանց միջև ընկած ճանապարհը նույնպես հնչում է. դաշնամուրի վրա դրանք ճանապարհին ընկած ստեղներն են, ջութակի վրա՝ առանց աստիճանների սահք։ Թե ինչ կա միջև, որոշում է նվագարանը, և հենց դրա համար այն նոտաների մեջ չի դրվում։