ຫຼາຍສຽງ — ທຳນອງດຽວກັນ ຫ້າແບບການຂຽນ
ຫ້າແບບການຂຽນໃຫ້ຟັງ ເບື້ອງເທິງຂອງທັງຫ້າແມ່ນທຳນອງດຽວກັນ ມີແຕ່ສິ່ງທີ່ຢູ່ລຸ່ມເທົ່ານັ້ນທີ່ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນສຽງດຽວ ສຽງພ້ອມ ຫຼື ຫຼາຍສຽງ
ມີຈັກສຽງດັງຢູ່ນັ້ນຍັງບໍ່ບອກວ່າບົດເພງຖືກສ້າງຂຶ້ນແນວໃດ ສອງສຽງອາດໄປທາງດຽວກັນ ອາດຄ້ຳກັນແລະກັນ ຫຼື ແຕ່ລະສຽງໄປທາງຂອງຕົນ — ແລະ ສິ່ງນີ້ໄດ້ຍິນທັນທີ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຮູ້ຄຳສັບສະເພາະແມ່ນແຕ່ຄຳດຽວ
ດ້ວຍເຫດນັ້ນໃນໜ້ານີ້ທຳນອງດຽວກັນຈຶ່ງຢືນຢູ່ຫ້າເທື່ອ ໃນຮູບທັງຫ້າມັນຄືກັນທີລະສຽງ ນັບຄືນຈາກສຽງທີ່ດັງຈິງ ສິ່ງທີ່ປ່ຽນແມ່ນຢູ່ລຸ່ມສະເໝີ ບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ ສຽງທີສອງທີ່ຍ່າງຈັງຫວະດຽວກັນ ສອງຄອດທີ່ລາກຍາວ ສຽງທີ່ເປັນເອກະລາດ ຫຼື ທຳນອງດຽວກັນອີກເທື່ອໜຶ່ງໃນຮູບທີ່ງ່າຍກວ່າ
ຊື່ເກົ່າແກ່ເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ບອກຫຍັງເກີນກວ່ານີ້ ຜູ້ທີ່ຟັງຮູບທັງຫ້າຕາມລຳດັບ ຕໍ່ໄປກໍຕ້ອງໃຊ້ຊື່ພຽງເພື່ອຄົ້ນຫາເທົ່ານັ້ນ
ສຽງດຽວ
ມີແຕ່ທຳນອງ ບໍ່ມີຂະນະໃດທີ່ດັງເກີນໜຶ່ງສຽງ ຊື່ນີ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງຂໍ້ນີ້ຂໍ້ດຽວ ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ອື່ນ ຄົນດຽວຮ້ອງ ຫຼື ຮ້ອຍຄົນຮ້ອງພ້ອມກັນກໍບໍ່ຕ່າງກັນ ຕ້ອງມີສຽງທີ່ດັງພ້ອມກັນໃນລະດັບອື່ນເທົ່ານັ້ນ ການຂຽນຈຶ່ງກາຍເປັນຫຼາຍສຽງ
ສຽງພ້ອມ
ສຽງທີສອງຍ່າງຈັງຫວະດຽວກັນ ທຸກການເລີ່ມພາສອງສຽງໄປນຳກັນ ບໍ່ມີສຽງໃດລໍຖ້າສຽງໃດ ບົດສວດປະສານສຽງຖືກຂຽນແບບນີ້ ແລະ ຄະນະນັກຮ້ອງທີ່ຮ້ອງຄອດກໍດັງແບບນີ້ ທຳນອງຍັງໄດ້ຍິນຢູ່ເທິງເພາະມັນຢູ່ສູງກວ່າ ບໍ່ແມ່ນເພາະມັນເຄື່ອນຕ່າງອອກໄປ
ທຳນອງກັບສຽງປະກອບ
ໃຕ້ທຳນອງມີຄອດທີ່ປ່ຽນບໍ່ເລື້ອຍ ດ້ວຍເຫດນັ້ນໃນບາງບ່ອນຈຶ່ງມີສີ່ສຽງດັງພ້ອມກັນ ແລະ ລະຫວ່າງນັ້ນເຫຼືອແຕ່ທຳນອງ ນີ້ຄືການຂຽນຂອງເກືອບທຸກເພງທີ່ໃຊ້ກີຕາ ຫຼື ເປຍໂນ ສຽງໜຶ່ງນຳໄປ ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຮອງຮັບຄວາມກົມກຽວ
ການຂຽນຫຼາຍສຽງ
ສຽງທີສອງເລີ່ມຊ້າກວ່າ ແລ້ວຈາກນັ້ນກໍໄປທາງຂອງຕົນ ຈັງຫວະອື່ນ ທິດອື່ນ ຈົບຂອງຕົນເອງ ຫຼາຍສຽງໝາຍຄວາມແບບນີ້ ບໍ່ແມ່ນສຽງຫຼາຍ ແຕ່ເປັນຫຼາຍສຽງ ແລະ ແຕ່ລະສຽງມີເລື່ອງຂອງຕົນຈະບອກ ຮູບແບບທີ່ເຄັ່ງຄັດທີ່ສຸດຂອງມັນຄືຟູກາ
ສຽງຕ່າງກັນ
ສອງສຽງຫຼິ້ນທຳນອງດຽວກັນ ສຽງລຸ່ມງ່າຍກວ່າ ມັນເອົາສຽງເວັ້ນສຽງ ແລະ ປ່ອຍສ່ວນທີ່ເຫຼືອໄປ ດ້ວຍເຫດນັ້ນທຸກສຽງທີ່ຢູ່ໃຕ້ທຳນອງຈຶ່ງເປັນຊື່ສຽງດຽວກັນກັບສຽງທີ່ຢູ່ເທິງ ແລະ ໃນການຂຽນແບບນີ້ນັ້ນຄືຫີນລອງຄຳ ໃນຍີ່ປຸ່ນ ອິນໂດເນເຊຍ ແລະ ດົນຕີອາຫລັບ ນີ້ຄືເລື່ອງທຳມະດາ
ຫ້າແບບການຂຽນໃນສາຍຕາດຽວ
ແຕ່ລະແຖວບອກສິ່ງທີ່ນັບໄດ້ໃນສຽງ ມີຈັກສຽງດັງພ້ອມກັນ ແລະ ຈຳແບບການຂຽນນັ້ນໄດ້ຈາກຫຍັງ ຕົວເລກມາຈາກຮູບໃນໜ້ານີ້ ວັດແທກມາແລ້ວ ບໍ່ແມ່ນຄາດຄະເນ
| ແບບການຂຽນ | ສຽງພ້ອມກັນ | ຈຳໄດ້ຈາກຫຍັງ |
|---|---|---|
| ສຽງດຽວ | 1 | ບໍ່ເຄີຍມີສອງສຽງພ້ອມກັນ |
| ສຽງພ້ອມ | 2 | ທຸກການເລີ່ມພາສອງສຽງໄປນຳກັນ |
| ທຳນອງກັບສຽງປະກອບ | ເຖິງ 4 | ສຽງປະກອບດັງພຽງສອງເທື່ອ |
| ການຂຽນຫຼາຍສຽງ | 2 | ສຽງທີສອງເລີ່ມຊ້າກວ່າ |
| ສຽງຕ່າງກັນ | 2 | ລຸ່ມກໍດັງສຽງດຽວກັນກັບເທິງ |
ຫຍັງແຍກແບບການຂຽນອອກຈາກກັນ
ໃນການຂຽນສຽງດຽວ ບໍ່ເຄີຍມີສຽງດັງພ້ອມກັນເກີນໜຶ່ງສຽງ ນັ້ນຄືສຽງດຽວ ເພງທີ່ບໍ່ມີດົນຕີປະກອບ ບົດສວດເກຣໂກຣຽນ ເພງເດັກນ້ອຍທີ່ທັງຫ້ອງຮ້ອງພ້ອມກັນ ເຖິງຮ້ອຍຄົນຮ້ອງພ້ອມກັນກໍຍັງເປັນສຽງດຽວ
ເມື່ອສອງສຽງເຄື່ອນໄປໃນຈັງຫວະດຽວກັນ ກໍເກີດການຂຽນແບບຄອດ ເພາະທຸກການເລີ່ມນັ້ນພາສອງສຽງໄປນຳກັນ ນີ້ຄືສຽງພ້ອມໃນຄວາມໝາຍແຄບ ຄືການຂຽນບົດສວດປະສານສຽງ ແຕ່ຖ້າທຳນອງລອຍຢູ່ເໜືອຄອດທີ່ປ່ຽນບໍ່ເລື້ອຍ ກໍເອີ້ນວ່າທຳນອງກັບສຽງປະກອບ ເຊິ່ງເປັນການຂຽນຂອງເກືອບທຸກເພງທີ່ໃຊ້ກີຕາ ຫຼື ເປຍໂນ
ເມື່ອແຕ່ລະສຽງໄປທາງຂອງຕົນ ເຂົ້າມາຄົນລະເວລາ ແລະ ແຕ່ລະສຽງຮັກສາຈັງຫວະຂອງຕົນ ການຂຽນນັ້ນເປັນຫຼາຍສຽງ ສຸດທ້າຍ ສຽງຕ່າງກັນແມ່ນກໍລະນີທີ່ຕຳລາເອີຣົບເບິ່ງຂ້າມມາດົນນານ ສອງສຽງຫຼິ້ນທຳນອງດຽວກັນ ແຕ່ສຽງໜຶ່ງງ່າຍກວ່າອີກສຽງໜຶ່ງ ໃນດົນຕີຍີ່ປຸ່ນ ອິນໂດເນເຊຍ ແລະ ໂລກອາຫລັບ ນີ້ຄືເລື່ອງທຳມະດາ
ຢູ່ຂ້າງມີຫຍັງອີກ
ນຳສອງສຽງໄປພ້ອມກັນແນວໃດ: ສຽງສອງ ເກີດຫຍັງຂຶ້ນເມື່ອຫົວຂໍ້ໜຶ່ງເດີນຈາກສຽງໜຶ່ງໄປອີກສຽງໜຶ່ງ: ຟູກາ ໄລຍະລະຫວ່າງສອງສຽງເອີ້ນວ່າຫຍັງ: ໄລຍະຫ່າງ
Anotona ເຮັດສິ່ງນີ້ແທນທ່ານ
ຖ່າຍຮູບແຜ່ນໂນດ ຫຼື ຫຼິ້ນທຳນອງ — Anotona ຮູ້ຈັກກະແຈ, ຂຽນໂນດ ແລະ ຍ້າຍໄປກະແຈອື່ນໃດກໍໄດ້. ຟຣີ.
ເບິ່ງ Anotonaທຸກໂນດໃນໜ້ານີ້ຖືກຄິດໄລ່ມາ ບໍ່ໄດ້ຄັດລອກມາຈາກໃສ.