അലങ്കാരങ്ങൾ
ആറ് അലങ്കാരങ്ങൾ, ഓരോന്നും രണ്ടു തവണ കൊത്തിയിരിക്കുന്നു: അടയാളം അച്ചടിക്കുന്നതുപോലെ, പിന്നെ അതേ സ്ഥലം സ്വരങ്ങളായി എഴുതിയത് — രണ്ടും മുഴങ്ങുന്നു, രണ്ടിനും കൃത്യം ഒരേ നീളം.
സ്വരത്തിനു മുകളിൽ ഒരു അടയാളം, ഒരൊറ്റ ശബ്ദം നാലായി മാറുന്നു. അലങ്കാരം മറ്റു സ്വരങ്ങളെയല്ല, ഈ ഒരു സ്വരം വായിക്കേണ്ട രീതിയെയാണ് നിശ്ചയിക്കുന്നത്: എഴുതിയ ദൈർഘ്യം പൂർണമായി നിൽക്കുന്നു, അതിനുള്ളിൽ എന്തു നടക്കുന്നു എന്ന് അടയാളം പറയുന്നു. ഓരോ അലങ്കാരവും ഇവിടെ രണ്ടു തവണ നിൽക്കുന്നു — അച്ചടിക്കുന്നതുപോലെ, അതിനു താഴെ സ്വരങ്ങളായി എഴുതിയും. രണ്ടു രൂപത്തിനും ഒരേ നീളം; ഒന്നിനു പിന്നാലെ മറ്റൊന്നു കേൾക്കുന്നതാണ് എഴുത്തും ശബ്ദവും തമ്മിലുള്ള അകലം കാതിനു കാണിച്ചുതരുന്നത്.
ട്രിൽ (trillo)
പ്രധാന സ്വരവും അതിനു മുകളിലെ അയൽസ്വരവും തെളിമ നഷ്ടപ്പെടാത്തത്ര വേഗത്തിൽ മാറിമാറി വരുന്നു. എത്ര മാറ്റങ്ങളുണ്ടെന്ന് അടയാളം പറയുന്നില്ല; ഇവിടെ നാലു ജോടിയായി എഴുതിയിരിക്കുന്നു, സ്വരത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം കൃത്യം അതേപടി നിൽക്കുന്നു.
മുകളിലെ മോർഡന്റ്
മുകളിലേക്ക് ഒരൊറ്റ വേഗത്തിലുള്ള ചുവടും തിരിച്ചുവരവും, പിന്നെ പ്രധാന സ്വരം നിൽക്കുന്നു. അടയാളം വരയില്ലാത്ത മിനുസമുള്ള വളഞ്ഞ രേഖയാണ്. ആ ചുവട് കൺചിമ്മുന്നത്ര നേരമേ നീളൂ — ദൈർഘ്യത്തിന്റെ ബാക്കി മുഴുവൻ പ്രധാന സ്വരത്തിന്റേതാണ്.
മോർഡന്റ് (mordent)
അതുതന്നെ താഴേക്ക്: താഴത്തെ അയൽസ്വരത്തിലേക്ക് ഒരിക്കൽ ചെറുതായി പോയി ഉടനെ മടങ്ങുക. അടയാളത്തിന്റെ വളഞ്ഞ രേഖയുടെ നടുവിലൂടെ ഒരു കുത്തനെയുള്ള വര പോകുന്നു. മുകളിലെ മോർഡന്റിൽനിന്നുള്ള വ്യത്യാസം അത്രമാത്രം, അതു കണ്ണിൽപ്പെടാതെ പോകാൻ എളുപ്പമാണ്.
ഗ്രുപ്പെറ്റോ (gruppetto)
എഴുതിയ സ്വരത്തിനു ചുറ്റും നാലു ശബ്ദങ്ങൾ: മുകളിലെ അയൽസ്വരം, പ്രധാന സ്വരം, താഴത്തെ അയൽസ്വരം, പ്രധാന സ്വരം. അടയാളം സ്വരത്തിനു മുകളിലാണെങ്കിൽ തിരിവ് ഉടനെ തുടങ്ങും; പിന്നിലാണെങ്കിൽ ആദ്യം സ്വരംതന്നെ മുഴങ്ങി, തിരിവ് ഒടുവിൽ വരും.
ഹ്രസ്വ അലങ്കാരസ്വരം
ചെറിയ സ്വരത്തിന്റെ കൊടിയിലൂടെ ഒരു കുറുകെ വരയുണ്ട്, കഴിയുന്നത്ര ചെറുതായാണ് അത് വായിക്കുന്നത്. പ്രധാന സ്വരത്തിൽനിന്ന് അത് ഏതാണ്ട് ഒന്നും എടുക്കുന്നില്ല: അത് താളത്തിൽ വീഴുന്നു, പ്രധാന സ്വരം ഉടനെ പിന്നാലെ വരുന്നു.
ദീർഘ അലങ്കാരസ്വരം
വരയില്ലാത്ത ചെറിയ സ്വരം അരികിലെ അലങ്കാരമല്ല, തൂങ്ങിനിൽക്കുന്ന സ്വരമാണ്. അത് പ്രധാന സ്വരത്തിന്റെ ദൈർഘ്യത്തിന്റെ പകുതി — കുത്തുള്ളതാണെങ്കിൽ മൂന്നിൽ രണ്ട് — എടുത്തശേഷമേ അഴിയുന്നുള്ളൂ. ചെറുതായി എഴുതിയെങ്കിലും കേൾക്കുന്നത് അതുതന്നെ.
മുകളിൽനിന്നോ പ്രധാന സ്വരത്തിൽനിന്നോ?
അഭിപ്രായങ്ങൾ പിരിയുന്നത് ഇവിടെയാണ്: ട്രിൽ എഴുതിയ സ്വരത്തിൽ തുടങ്ങുന്നോ, അതിനു മുകളിലെ അയൽസ്വരത്തിൽ തുടങ്ങുന്നോ? ബറോക്ക് കാലത്തും മൊസാർട്ടിൽപോലും അത് മുകളിൽനിന്നു തുടങ്ങുന്നു — അവിടെ അലങ്കാരം പിന്നീട് അഴിയുന്ന ഒരു മുറുക്കമാണ്. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, ഹുമ്മെലും ഷോപ്പാനും മുതൽ, അത് പ്രധാന സ്വരത്തിൽ തുടങ്ങുന്നു. ഇവിടത്തെ ചിത്രങ്ങൾ പിൽക്കാല വായനയാണു കാണിക്കുന്നത്; പഴയ സംഗീതത്തിൽ പതിപ്പിന്റെ ആമുഖം നോക്കുന്നത് ജോലിയുടെ ഭാഗമാണ്, നല്ല പതിപ്പ് അത് അവിടെത്തന്നെ പറയും.
ഒരു അലങ്കാരത്തിൽ എത്ര സ്വരങ്ങൾ കൊള്ളും എന്ന് ഒരു അടയാളവും പറയുന്നില്ല. അത് വേഗതയെയും ഉപകരണത്തെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു: ഇവിടെ നാലു മാറ്റങ്ങളായി എഴുതിയത് പതിഞ്ഞ ഭാഗത്ത് കുറയും, വേഗമുള്ള ഭാഗത്ത് കൂടും.
സ്വരങ്ങളായി എഴുതാനാവാത്ത രണ്ടെണ്ണം
ഈ നിരയിൽ രണ്ട് അടയാളങ്ങൾ ഇല്ല, അർപ്പെജിയോ (arpeggio), ഗ്ലിസ്സാൻഡോ (glissando) എന്നിവ, അതിന് ഒരേയൊരു കാരണമേയുള്ളൂ: അവയ്ക്ക് ഉറച്ച സ്വരങ്ങളില്ല. കോർഡിനു മുന്നിലെ തിരവര അതിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ ഒന്നിനു പിന്നാലെ ഒന്നായി വരുമെന്നു പറയുന്നു — എത്ര വേഗത്തിൽ എന്നു പറയുന്നില്ല. രണ്ടു സ്വരങ്ങൾക്കിടയിലെ വര അവയ്ക്കിടയിലെ വഴിയും മുഴങ്ങുമെന്നു പറയുന്നു — പിയാനോയിൽ അത് വഴിയിൽ വരുന്ന കട്ടകൾ, വയലിനിൽ പടികളില്ലാത്ത വഴുതൽ. ഇടയിൽ എന്തുണ്ടാകും എന്ന് ഉപകരണമാണു തീരുമാനിക്കുന്നത്, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അത് സ്വരങ്ങളിൽ വയ്ക്കാനാവില്ല.
സ്വരചിഹ്നങ്ങൾ · ശബ്ദതീവ്രത · സ്വരങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യം · സംഗീത പദങ്ങൾ
ഈ ജോലി Anotona നിങ്ങൾക്കായി ചെയ്യും
സ്വരലിപിയുടെ ചിത്രമെടുക്കൂ, അല്ലെങ്കിൽ ഈണം വായിക്കൂ — Anotona സ്കെയിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, സ്വരങ്ങൾ എഴുതി, അവയെ മറ്റേതു സ്കെയിലിലേക്കും മാറ്റും. സൗജന്യം.
Anotona കാണൂഈ പേജിലെ ഓരോ സ്വരവും കണക്കുകൂട്ടിയതാണ്, എവിടെനിന്നും പകർത്തിയതല്ല.