വായിക്കുന്ന രീതി

അടയാളമില്ലാതെ

നാലു തവണ അതേ സ്വരം, മുകളിൽ ഒന്നുമില്ല. ഓരോ ശബ്ദവും അടുത്തതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് നിലയ്ക്കുന്നു — ഈ ചെറിയ വിടവ് സാധാരണ വായനയുടെ ഭാഗമാണ്, ഇനിയും സ്റ്റക്കാറ്റോ ആയിട്ടില്ല. ബാക്കിയെല്ലാം ഈ രൂപത്തോടു ചേർത്താണ് അളക്കുന്നത്.

അടയാളം യഥാർഥത്തിൽ എന്താണു മാറ്റുന്നത്

സ്വരത്തിനു മുകളിലെ കുത്ത് ശബ്ദത്തെ കുറയ്ക്കുന്നു, വേഗത്തിലാക്കുന്നില്ല. അടുത്ത സ്വരം എന്നിട്ടും സ്വന്തം താളത്തിൽത്തന്നെ വരും — ഇടയിൽ ബാക്കിയാവുന്നത് നിശ്ശബ്ദതയാണ്. പകരം നേരത്തേ തുടർന്നാൽ അതു സ്റ്റക്കാറ്റോ അല്ല, വേഗം മാറ്റിയതാണ്. കേൾക്കാനുള്ള ബട്ടൺ ഇവിടെ കൃത്യമായി അതു കേൾപ്പിക്കുന്നു: എട്ടു ചിത്രങ്ങളിലും തുടങ്ങുന്ന സ്ഥാനം ഒന്നുതന്നെ.

ഒരു സ്റ്റക്കാറ്റോ എത്ര ചെറുതാണെന്നത് വേഗത്തെയും ഉപകരണത്തെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. വയലിനിൽ വില്ല് ഉയർത്തുന്നതിൽനിന്ന്, പിയാനോയിൽ കട്ട വിടുന്നതിൽനിന്ന്, കാറ്റുപകരണങ്ങളിൽ നാവിൽനിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നു — ഒരൊറ്റ അടയാളം, മൂന്നു വ്യത്യസ്ത ചലനങ്ങൾ. ഒരു പതിപ്പും സംഖ്യ പറയുന്നില്ല, കാരണം അങ്ങനെയൊരു സംഖ്യയില്ല: എഴുതിയതിലും ചെറുത് എന്നു മാത്രമേ അടയാളം പറയുന്നുള്ളൂ, ബാക്കി അഭിരുചിയും പരിശീലനവുമാണ്.

വായിക്കുന്ന രീതി അല്ലാത്ത രണ്ടു വളവുകൾ

ലെഗാറ്റോയുടെ വളവ് ബന്ധനവര പോലെതന്നെ കാണപ്പെടുന്നു, ഇവ രണ്ടും നിരന്തരം കൂടിക്കുഴയുന്നു: നീട്ടൽ വളവ് ഒരേ ഉയരമുള്ള രണ്ടു സ്വരങ്ങളെ ഒരൊറ്റ നീണ്ട ശബ്ദമാക്കി ചേർക്കുന്നു, എന്നാൽ വാക്യവളവ് വ്യത്യസ്ത സ്വരങ്ങൾക്കു മുകളിലൂടെ നീളുകയും അവ മുറിയാതെ ഒന്നിലേക്കു മറ്റൊന്നു കടക്കുന്നു എന്നു മാത്രം പറയുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ വളവിനു കീഴെ രണ്ട് ഒരേ സ്വരങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ അതു എപ്പോഴും നീട്ടൽതന്നെ. ഫെർമാറ്റ (fermata) ആകട്ടെ വായിക്കുന്ന രീതിയുടെ കാര്യമേയല്ല, സമയത്തിന്റെ കാര്യമാണ്: വായിക്കുന്നയാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്ര നേരം എഴുതിയ ദൈർഘ്യത്തെ നിർത്തിവയ്ക്കുന്നു.