Pierwsze akordy na gitarze
Osiem akordów: G, D, A, C, E, Em, Am, Dm. Wybrane nie według opinii, lecz według dwóch liczb — ile wysiłku kosztuje chwyt i jak często akord jest potrzebny.
Osiem chwytów
Jak wybrano tych osiem
Prawie każda lista pierwszych akordów jest opinią. Ta jest wyliczeniem z dwóch miar, a obie stoją przy każdym chwycie.
Wysiłek bierze się z samego chwytu: ile palców wymaga, czy potrzebne jest barré, jak daleko musi się rozciągnąć ręka, jak wysoko na gryfie się przyciska — i czy wyciszona struna leży między brzmiącymi. To ostatnie jest na początku najtrudniejsze, bo wyciszyć ją musi palec, który już robi coś innego.
Użycie bierze się z osiemnastu częste połączenia akordów: liczy się, w ilu z nich akord występuje — obliczone w tonacjach, w których naprawdę gra się na tym instrumencie. Akord należy do początku, jeśli kosztuje mało wysiłku i jest często potrzebny.
Żaden chwyt z tej listy nie wymaga barré. To nie ustępstwo, lecz największa pojedyncza różnica: palec leżący płasko na kilku strunach, podczas gdy trzy inne przyciskają, kosztuje tygodnie — a wszystkie osiem tutaj obywa się bez tego.
Co już można nimi zagrać
18 połączeń nie potrzebuje żadnego akordu spoza tych ośmiu. To nie obietnica, lecz wynik liczenia: połączenie stoi tu tylko wtedy, gdy każdy jego akord jest wyżej.
Co przychodzi potem
Te trzy występują w połączeniach najczęściej, ale wymagają barré. Są granicą między początkiem a dalszym ciągiem.
Anotona zrobi to za ciebie
Sfotografuj nuty albo zagraj melodię — Anotona rozpozna tonację, zapisze nuty i przetransponuje je do dowolnej tonacji. Za darmo.
Zobacz AnotonęKażdy dźwięk na tej stronie jest obliczony, a nie przepisany z tabeli.