बजाउने तरिका
उही चार स्वरमाथि सातवटा चिन्ह, सबै सुन्न सकिन्छ: चारै पटक उही स्वर, र फेरिने भनेको लम्बाइ र सुरु गर्ने तरिका मात्रै हो — मात्रा जहाँ थियो त्यहीँ रहन्छ।
बजाउने तरिकाले स्वर कसरी सुरु गर्ने र कति बेर थाम्ने भन्ने बताउँछ। त्यो कहिले आउँछ वा कुन स्वर हो भन्ने फेर्दैन: यस पृष्ठको हरेक चित्रमा चारवटा चौथाइ स्वर एउटै ठाउँमा उभिएका छन्, र चारै पटक उही स्वर हो। फेरिने कुरा हो लेखिएको मात्रा भित्र साँच्चै बज्ने लम्बाइ र सुरुवातको बल। पहिले चिन्हबिनाको रूप छ — बाँकी सबै त्यससँग तुलना गरेर सुन्नुपर्छ।
चिन्हबिना
चार पटक उही स्वर, माथि केही छैन। हरेक ध्वनि अर्कोभन्दा अलिकति पहिले रोकिन्छ — यो सानो खाली ठाउँ सामान्य बजाइकै अंश हो र अझै स्ताकातो होइन। बाँकी सबै यसै रूपसँग नापिन्छ।
स्ताक्कातो (staccato)
स्वरको टाउकोमाथि वा तल भएको थोप्लो: ध्वनि लेखिएको लम्बाइको लगभग आधा मात्र बज्छ, र मात्राको बाँकी भाग मौनता हुन्छ। यो सबैभन्दा धेरै चल्ने बजाइ-चिन्ह हो, र यसले कहिल्यै अर्को लय जनाउँदैन — छोटो स्वर मात्र जनाउँछ।
स्ताकातिस्सिमो
सानो कीला, थोप्लोको साटो भरिएको टुप्पो: बाजाले दिएसम्म छोटो, लेखिएको मात्राको करिब एक चौथाइ। पुराना संस्करणमा यो कीला प्रायः त्यहीँ पनि उभिन्छ जहाँ साधारण स्ताकातो मात्र भनिएको हुन्छ — सन् १८०० अघि दुई चिन्ह सफासँग छुट्याइएका छैनन्।
पोर्तातो
एउटै स्वरमाथि धर्को र थोप्लो सँगै: बोकेर लगिएको, तैपनि छुट्याइएको। ध्वनि झन्डै पूरै थामिन्छ र त्यसपछि स्पष्ट रूपमा टुंग्याइन्छ — बीचको बाटो, जसलाई फ्रान्सेलीहरू लुरे भन्छन्। धनु बाजामा धनु त्यति बेला तारमै रहन्छ।
तेनुतो (tenuto)
तेर्सो धर्को: ध्वनि आफ्नो पूरै मात्रासम्म, अन्तिम क्षणसम्म थामिन्छ, र प्रायः अलिकति तौल पनि पाउँछ। थोप्लोको उल्टो — र यस पृष्ठमा केही पनि नघटाइने एक मात्र अवस्था।
जोड
पल्टिएको कीला: ध्वनि छिमेकीहरूभन्दा बलियो गरी सुरु हुन्छ तर लेखिएको लम्बाइ ठ्याक्कै राख्छ। जोड सुरुवातमा छ, अवधिमा होइन; धक्कापछि ध्वनि आफ्नो सामान्य बलमा फर्कन्छ।
मार्कातो (marcato)
ठाडो टुप्पो: जोडभन्दा बलियो र त्यसमाथि छोटो पनि — चिनो लगाइएको, धारिलो, दृढतासाथ छुट्याइएको। फरक यी दुईको जोडले बनाउँछ: छोटोपनबिनाको मार्कातो केवल ठूलो सुनिन्छ, धारबिनाको केवल जोड दिइएको।
लेगातो (legato)
धेरै स्वरमाथिको चाप: तिनीहरू नटुटिकन एकबाट अर्कोमा जान्छन्, हरेक ध्वनि अर्को भित्रिने बेलासम्म बज्छ। चापमुनि पहिलो ध्वनि मात्र सुरु गरिन्छ; धनु बाजामा यसको अर्थ सबैका लागि एउटै धनु तान, फुकाउने बाजामा सुरुमा एक पटक मात्र जिब्रो।
चिन्हले वास्तवमा के फेर्छ
स्वरमाथिको थोप्लोले ध्वनिलाई छोटो बनाउँछ, छिटो होइन। अर्को स्वर जे भए पनि आफ्नै मात्रामा आउँछ — बीचमा बाँकी रहने कुरा मौनता हो। त्यसको साटो चाँडै अगाडि बजाइयो भने त्यो स्ताकातो होइन, लय फेरेको हो। सुन्ने बटनले यहाँ ठ्याक्कै त्यही सुनाउँछ: आठै चित्रमा सुरु हुने ठाउँ एउटै छ।
स्ताकातो कति छोटो हुन्छ भन्ने कुरा लय र बाजामा भर पर्छ। भायोलिनमा यो धनु उठाउनबाट जन्मिन्छ, पियानोमा चाबी छोड्नबाट, फुकाउने बाजामा जिब्रोबाट — एउटै चिन्ह, तीन फरक चाल। कुनै पनि संस्करणले अंक दिँदैन, किनभने त्यस्तो अंक छैन: चिन्हले लेखिएभन्दा छोटो मात्र भन्छ, बाँकी रुचि र अभ्यासको कुरा हो।
बजाउने तरिका नभएका दुई चाप
लेगातोको चाप ठीक बन्धन रेखा जस्तै देखिन्छ, र यी दुई निरन्तर मिसिन्छन्: लम्ब्याउने चापले उही उचाइका दुई स्वरलाई एउटै लामो ध्वनिमा जोड्छ, जबकि वाक्य चाप फरक स्वरहरूमाथि फैलिन्छ र ती नटुटिकन एकबाट अर्कोमा जान्छन् भन्ने मात्र बताउँछ। त्यसैले चापमुनि दुई उस्तै स्वर छन् भने त्यो सधैँ जोडिएको हुन्छ। अनि फेर्माता (fermata) त बजाउने तरिकाको प्रश्नै होइन, समयको हो: बजाउनेले चाहेसम्म त्यसले लेखिएको मात्रालाई रोकिराख्छ।
स्वरचिन्हहरू · ध्वनिको तीव्रता · अलंकार · सङ्गीत शब्दहरू
यो काम Anotona ले तपाईंका लागि गरिदिन्छ
स्वरलिपिको फोटो खिच्नुहोस् वा धुन बजाउनुहोस् — Anotona ले स्केल चिन्छ, स्वर लेख्छ र तिनलाई अर्को जुनसुकै स्केलमा लैजान्छ। निःशुल्क।
Anotona हेर्नुहोस्यस पृष्ठको हरेक स्वर गणना गरेर निकालिएको हो, कतैबाट सारिएको होइन।