फ्यूग — रूप फेर्ने र तै पनि उही रहने विषय

सुरुवात: विषय र उत्तर

माथि विषय एक्लै सुरु हुन्छ। एक ताल पछि तल उत्तर प्रवेश गर्छ, साँचो सारिबाट एक सप्तक तल — र माथिको स्वर चुप हुनुको सट्टा बजाइरहन्छ। त्यो सामु विषय विषयको प्रतिबिन्दु हो: त्यसले उत्तरसँग मिल्नुपर्छ र त्यसबाट ध्यान खोस्नु हुँदैन। अन्त्यमा दुवै स्वर दुई सप्तकको दूरीमा एउटै स्वरमा उभिन्छन्।

विषयलाई के हुन्छ

उत्तर दोस्रो स्वर हो: उही विषय, हरेक स्वर सात अर्धस्वर माथि। स्वरहरूबीचका दूरीहरू त्यति बेला उही रहन्छन्, स्वरैपिच्छे — यो ध्वनिमा गन्न सकिन्छ। साँचो उत्तर यस्तै देखिन्छ। यदि विषय पञ्चमको उफ्राइबाट सुरु हुन्छ भने पुराना गुरुहरूले त्यसलाई चतुर्थसम्म साँघुरो पार्छन् ताकि उत्तर स्वरसमूहमै रहोस्; त्यसबेला त्यसलाई स्वरगत उत्तर भनिन्छ। यस पृष्ठको विषय द्वितीयको पाइलाबाट सुरु हुन्छ र त्यस्तो सुधार माग्दैन।

उल्टाइले हरेक दूरीलाई पल्टाउँछ: माथिको एक पाइला त्यही पाइला तल बन्छ। पहिलो स्वर आफ्नै ठाउँमा रहन्छ, बाँकी सबै त्यसको वरिपरि पल्टिन्छ। गँगटोले स्वरहरूको पङ्क्ति अन्त्यबाट पढ्छ — अन्तिम स्वर पहिलो बन्छ। दुवै परिवर्तनले उचाइ मात्र फेर्छन्, अवधि होइन।

विस्तार र सङ्कोचले उल्टो गर्छन्: स्वरहरू उही रहन्छन्, हरेक अवधि दोब्बर वा आधा हुन्छ। विस्तारमा विषयले एकको सट्टा दुई ताल लिन्छ। अन्त्यमा साँघुरो प्रवेशले दोस्रो प्रवेशलाई पहिलो सकिनुअघि नै सुरु हुन दिन्छ — विषय आफैँमाथि चढ्छ, र फ्यूगमा यो जति ढिलो हुन्छ, प्रवेशहरू त्यति नै बाक्लो नजिक आउँछन्।

छेउमा अरू के छ

दुई स्वरलाई सँगै कसरी लगिन्छ: दुई स्वर। दुई स्वरबीचका दूरीका नाम के हुन्: अन्तराल। वाक्य कसरी बन्द हुन्छ: क्याडेन्स।