ਅਲੰਕਾਰ
ਛੇ ਅਲੰਕਾਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੋ ਵਾਰ ਉੱਕਰਿਆ ਹੋਇਆ: ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਿਵੇਂ ਛਪਦਾ ਹੈ ਉਵੇਂ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਥਾਂ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਲਿਖੀ ਹੋਈ — ਦੋਵੇਂ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਸੁਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਚਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਲੰਕਾਰ ਹੋਰ ਸੁਰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਸਗੋਂ ਇਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵਜਾਉਣ ਦਾ ਢੰਗ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਮਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੀ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਅਲੰਕਾਰ ਇੱਥੇ ਦੋ ਵਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ — ਜਿਵੇਂ ਛਪਦਾ ਹੈ ਉਵੇਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ। ਦੋਵੇਂ ਰੂਪ ਇੱਕੋ ਜਿੰਨੇ ਲੰਮੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਜਾ ਸੁਣਨਾ ਹੀ ਲਿਖਤ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਦੂਰੀ ਕੰਨ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਟ੍ਰਿਲ (trillo)
ਮੁੱਖ ਸੁਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਗੁਆਂਢੀ ਓਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰੀ ਬਦਲਦੇ ਹਨ ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਰਹੇ। ਕਿੰਨੀਆਂ ਵਾਰੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ; ਇੱਥੇ ਚਾਰ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਰ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉੱਪਰਲਾ ਮੋਰਦੇਂਤ
ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਇੱਕੋ ਤੇਜ਼ ਕਦਮ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ, ਫਿਰ ਮੁੱਖ ਸੁਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਕੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਫ਼ ਟੇਢੀ ਰੇਖਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦਮ ਅੱਖ ਝਪਕਣ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ — ਮਾਤਰਾ ਦਾ ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਮੁੱਖ ਸੁਰ ਦਾ ਹੈ।
ਮੋਰਦੇਂਤ (mordent)
ਇਹੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ: ਹੇਠਲੇ ਗੁਆਂਢੀ ਤੱਕ ਇੱਕ ਵਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਾ ਕੇ ਝੱਟ ਵਾਪਸ। ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੀ ਟੇਢੀ ਰੇਖਾ ਦੇ ਵਿਚਾਲਿਓਂ ਇੱਕ ਖੜ੍ਹੀ ਲਕੀਰ ਲੰਘਦੀ ਹੈ। ਉੱਪਰਲੇ ਮੋਰਦੇਂਤ ਨਾਲੋਂ ਏਨਾ ਹੀ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੌਖਿਆਂ ਹੀ ਨਜ਼ਰੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰੁਪੇੱਤੋ (gruppetto)
ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਸੁਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਚਾਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ: ਉੱਪਰਲਾ ਗੁਆਂਢੀ, ਮੁੱਖ ਸੁਰ, ਹੇਠਲਾ ਗੁਆਂਢੀ, ਮੁੱਖ ਸੁਰ। ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੁਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਗੇੜਾ ਝੱਟ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਿੱਛੇ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਰ ਹੀ ਵੱਜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੇੜਾ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਛੋਟਾ ਪੂਰਵ ਨੋਟ
ਛੋਟੇ ਸੁਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਆੜੀ ਲਕੀਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਛੋਟਾ ਵਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਸੁਰ ਤੋਂ ਉਹ ਲਗਭਗ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ: ਉਹ ਤਾਲ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਸੁਰ ਝੱਟ ਪਿੱਛੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੰਮਾ ਪੂਰਵ ਨੋਟ
ਲਕੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਛੋਟਾ ਸੁਰ ਕੰਢੇ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਲਟਕਦਾ ਸੁਰ ਹੈ। ਉਹ ਮੁੱਖ ਸੁਰ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦਾ ਅੱਧ — ਬਿੰਦੀ ਵਾਲੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤਿਹਾਈ — ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਲਿਖਿਆ ਛੋਟਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਣਾਈ ਉਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉੱਤੋਂ ਜਾਂ ਮੁੱਖ ਸੁਰ ਤੋਂ?
ਮਤਭੇਦ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੈ: ਟ੍ਰਿਲ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਸੁਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਗੁਆਂਢੀ ਸੁਰ ਤੋਂ? ਬਰੋਕ ਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਮੋਜ਼ਾਰਟ ਤੱਕ ਵੀ, ਇਹ ਉੱਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਉੱਥੇ ਅਲੰਕਾਰ ਇੱਕ ਤਣਾਅ ਹੈ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨੀਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ, ਹੁਮੇਲ ਅਤੇ ਸ਼ੋਪਾਂ ਤੋਂ, ਇਹ ਮੁੱਖ ਸੁਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲਾ ਪਾਠ ਹੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੁਰਾਣੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਛਾਪ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵੇਖਣਾ ਕੰਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਛਾਪ ਇਹ ਗੱਲ ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਅਲੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਸੁਰ ਸਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਇਹ ਰਫ਼ਤਾਰ ਅਤੇ ਸਾਜ਼ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਜੋ ਇੱਥੇ ਚਾਰ ਵਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਹੌਲੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਧ।
ਦੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ
ਇਸ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਆਰਪੇੱਜੋ (arpeggio) ਅਤੇ ਗਲਿਸਾਂਦੋ (glissando), ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕੋ ਕਾਰਨ ਹੈ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਰ ਪੱਕੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਸੁਰਮੇਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਦਾਰ ਲਕੀਰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ — ਕਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀ। ਦੋ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਲਕੀਰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਾਹ ਵੀ ਵੱਜਦਾ ਹੈ — ਪਿਆਨੋ ਉੱਤੇ ਉਹ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਬੀਆਂ, ਵਾਇਲਿਨ ਉੱਤੇ ਪੌੜੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤਿਲਕਣ। ਵਿਚਕਾਰ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਸਾਜ਼ ਹੀ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸੁਰ ਚਿੰਨ੍ਹ · ਅਵਾਜ਼ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ · ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ · ਸੰਗੀਤ ਸ਼ਬਦ
ਇਹ ਕੰਮ Anotona ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ
ਸੁਰਲਿਪੀ ਦੀ ਫ਼ੋਟੋ ਖਿੱਚੋ ਜਾਂ ਧੁਨ ਵਜਾਓ — Anotona ਸਕੇਲ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ, ਸੁਰ ਲਿਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਸਕੇਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁਫ਼ਤ।
Anotona ਵੇਖੋਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦਾ ਹਰ ਸੁਰ ਗਿਣ ਕੇ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ ਨਹੀਂ।