سلفژ: do re mi
هجاهای گام، معنای آنها، چگونگی نشان دادنشان با دست، و هجاهای کروماتیک di ri fi si li و te le se me ra. همراه با نمونههای نتنویسی.
سلفژ درجههای گام را بهجای حرف با هجا نام میبرد: do re mi fa sol la ti do. کسی که هجاها را میخواند، میشنود کجای گام ایستاده است — از همین رو نخستین ابزار تربیت گوش است.
گام ماژور
هجا، درجه، نت و نشانهٔ دست
| هجا | درجه | در دو ماژور | نشانهٔ دست (کروِن) |
|---|---|---|---|
| do | 1 | C | مشت بسته و پشت دست رو به بالا |
| re | 2 | D | کف دست صاف و مایل رو به بالا |
| mi | 3 | E | کف دست صاف و افقی |
| fa | 4 | F | مشت بسته و انگشت شست رو به پایین |
| sol | 5 | G | دست باز و کف آن رو به تن |
| la | 6 | A | دست رها و آویخته، انگشتان رو به پایین |
| ti | 7 | B | انگشت اشاره مایل رو به بالا، به سوی do |
نشانههای دست را پیش روی تن نشان میدهند: do هماندازهٔ کمربند، و هر نشانه اندکی بالاتر از پیشین — دست همراه گام بالا میرود.
دوی متحرک و دوی ثابت
در دوی متحرک (کشورهای انگلیسیزبان و روش کودای) do همیشه تونیک گام است: در سل ماژور نت سل را do مینامند. آنگاه هر هجا در هر گامی همان حس را دارد — do آرامش است و ti به سوی do کشیده میشود. در دوی ثابت (فرانسه، ایتالیا، اسپانیا) هجاها همان نام نتها هستند: do همیشه دو است و re همیشه ر. آنجا بهجای ti میگویند si؛ ti از آن رو پدید آمد که هر هجا با حرفی جدا آغاز شود، و حرف s پیشتر از آنِ sol بود.
مینور: گام از la آغاز میشود
در دوی متحرک، مینور چیزی را جابهجا نمیکند و تنها تونیک نام la میگیرد: لا مینور را la ti do re mi fa sol la میخوانند. بدینگونه ماژور و مینور نیمپردههای خود را میان همان هجاها نگاه میدارند (mi–fa و ti–do).
کروماتیک: هجاهای میانی
در بالا رفتن با پسوند -i نیمپرده بالا میبرند: do di re ri mi fa fi sol si la li ti do. در پایین آمدن با پسوند -e پایین میآورند: do ti te la le sol se fa mi me re ra do — ra و نه re، زیرا re پیشتر گرفته شده است.
ادامه
آنوتونا این کار را برایتان میکند
از نتها عکس بگیرید یا ملودی را بنوازید — آنوتونا گام را تشخیص میدهد، نتها را مینویسد و آنها را به هر گام دیگری میبرد. رایگان.
آنوتونا را ببینیدهر نت این صفحه محاسبه شده است، نه رونویسی.