Arpeggium
Quinque casus audiendi: idem concentus, semel simul pulsatus, semel fractus. Idem soni, alius ingressus.
Concentus in scriptura musica ut columna stat: omnia capita alterum super alterum, omnes soni simul. Linea undata ad sinistram eius dicit eos non simul venire debere, sed celeriter alterum post alterum, ab imo ad summum. Vocabulum ab Italico arpa venit, id est harpa — instrumentum quod concentum aliter capere non potest.
In hac pagina quisque casus bis iuxta se stat: a sinistra sine signo, a dextra cum signo. Qui utrumque audit, eosdem sonos audit et aliud initium. Hoc ipsum hoc signum ab omnibus fere aliis harum paginarum distinguit: hic revera sonus mutatur, non imago sola. Utrumque mensum est — momenta ingressus ex sono, unda et locus capitum ex imagine impressa.
Concentus inde longior non fit. Soni dilati ingrediuntur et simul desinunt; in fine idem sonus stat, alia tantum via eo pervenit.
Concentus sine signo
Quattuor capita alterum super alterum, unus ingressus: sic concentus apparet, cum nihil aliud iuxta scriptum est. Omnes soni simul incipiunt et simul desinunt. Haec imago punctum comparationis est omnium quae sequuntur — ad dextram eius idem iterum stat, et ibi hic unus ingressus mutatur.
Ab imo ad summum
Idem quattuor soni, nunc cum linea undata. In sono alter post alterum ingrediuntur, ab imo ad summum, et intervallum tam parvum est ut adhuc ut concentus sonet, non ut scala. Cuspis sagittae non necessaria est, cum sursum utique frangatur; quaedam editiones eam tamen ponunt, ne dubium relinquatur.
A summo ad imum
Idem concentus, sagitta deorsum spectat. Nunc sonus altissimus primus venit et gravissimus ultimus. Hoc multo rarius est et illic maxime stat, ubi bassus resonare debet, aut ubi manus desuper venit. Qui utramque imaginem deinceps audit, differentiam statim audit: idem soni, sed motus retro currit.
Concentus late patens
Hic soni per duas octavas patent, in clave bassi. Una manus hoc simul non comprehendit, et ob hoc ipsum signum exstat: unda captum impossibilem in captum canendum vertit. In scriptura pianistica ideo praecipue saepe stat, et ibi plerumque sine sagitta.
Signum ad unum concentum pertinet
Duo concentus deinceps, et unda ante primum solum stat. Alter columna manet. Hoc responsum est quaestionis frequentis: signum ad concentum pertinet ante quem stat, non ad mensuram nec ad totum locum. Qui proximum quoque fractum vult, undam alteram scribit.
Quam celeriter et quorsum
Quam celeriter concentus frangatur nusquam scriptum est. Pendet a tempore, ab instrumento, ab indole loci: in clausula quieta unda moram capere potest, in medio cursu celeri paene unus ictus est. Una tamen regula est — sonus summus in ictum cadere debet, cum melodia illic supra iacet, imus autem cum bassus numerat. Neutrum in editione bona imprimitur; res est cantoris.
Directio autem imprimitur. Sine sagitta ab imo ad summum frangitur, et hic casus usitatus est. Sagitta deorsum in fine undae rem invertit: tunc sonus altissimus primus venit. Uterque casus in hac pagina auditur, et in sono altitudines revera ordine inverso procedunt.
Quid iuxta stat
Ex quibus sonis concentus constet et qui sint: Articulatio. Alia signa quae praescribunt quomodo sonus canatur, non quis: Ornamenta.
Signa musica · Articulatio · Ornamenta · Verba musica
Anotona hoc pro te facit
Imaginem notarum cape aut melodiam cane — Anotona clavem agnoscit, notas scribit easque in quamlibet aliam transfert. Gratuito.
Anotonam videOmnis sonus huius paginae computatus est, non descriptus.