Articulatio
Septem signa in iisdem quattuor sonis, omnia audienda: quater idem sonus, et sola longitudo atque initium mutantur — ictus autem suo loco manet.
Articulatio dicit quomodo sonus incipiatur et quamdiu teneatur. Non mutat neque quando veniat neque qui sit: quattuor semiminimae in omni huius paginae imagine eodem loco stant, et quater idem sonus est. Mutatur autem longitudo quae intra valorem scriptum revera sonat, et vis initii. Prima stat forma sine signo — ea mensura est qua cetera omnia audiuntur.
Sine signo
Quater idem sonus, nihil supra scriptum. Quisque sonus paulo ante sequentem desinit — hoc minimum intervallum ad ordinariam cantandi rationem pertinet neque adhuc staccato est. Ad hanc formam cetera omnia metiuntur.
Staccato
Punctum supra caput notae vel infra: sonus fere dimidium eius quod scriptum est sonat, reliquum valoris silentium est. Hoc omnium signorum articulationis frequentissimum est neque umquam aliud tempus significat — sed notam breviorem solam.
Staccatissimo
Cuneus parvus, cacumen plenum pro puncto: tam breviter quam instrumentum sinit, fere quarta pars valoris scripti. In editionibus antiquis cuneus saepe ibi stat ubi simplex staccato intellegitur — ante annum 1800 duo signa non pure distinguuntur.
Portato
Lineola et punctum simul supra unam notam: portatus, et tamen seiunctus. Sonus fere totus tenetur, deinde clare finitur — media via quam Galli louré appellant. In instrumento fidium arcus in chorda manet.
Tenuto
Lineola horizontalis: sonus per totum valorem suum, usque ad ultimum momentum, tenetur et saepe paulum ponderis accipit. Puncti contrarium — et unicus huius paginae casus ubi nihil detrahitur.
Accentus
Cuneus iacens: sonus fortius quam vicini incipitur sed longitudinem scriptam prorsus servat. Vis in initio est, non in duratione; post impulsum sonus ad solitam firmitatem redit.
Marcato
Cacumen stans: accentu fortius atque insuper brevius — notatum, acutum, cum vi seiunctum. Summa duorum discrimen facit: marcato sine brevitate tantum magnum sonat, sine acumine tantum acuitum.
Legato et arcus ligans
Arcus super plures notas: sine intermissione in se invicem transeunt, et quisque sonus usque ad ingressum sequentis durat. Sola prima nota sub arcu incipitur; in fidibus hoc unum arcus ductum pro omnibus significat, in tibiis unum linguae ictum in initio.
Quid signum re vera mutet
Punctum supra notam sonum breviorem facit, non celeriorem. Sonus sequens nihilominus suo ictu venit — quod interest, silentium est. Qui pro eo citius pergit, non staccato cecinit sed tempus mutavit. Id ipsum hic bucula audiendi manifestat: initia in omnibus octo imaginibus eodem loco iacent.
Quam breve sit staccato, a tempore et ab instrumento pendet. In fidibus ex arcu sublato nascitur, in clavichordio ex clave dimissa, in tibiis ex lingua — unum signum, tres motus diversi. Nulla editio numerum praebet, quia nullus est: signum dicit brevius quam scriptum, cetera gustus et exercitationis sunt.
Duo arcus qui articulatio non sunt
Arcus legati prorsus similis est ei qui Ligatura longitudinis vocatur, et hi duo perpetuo confunduntur: arcus prolongationis duas notas eiusdem altitudinis in unam longiorem coniungit, arcus autem phrasis super sonos diversos tenditur et hoc solum dicit, eos sine intermissione in se invicem transire. Duae igitur notae pares sub arcu semper coniunctae sunt. Fermata vero omnino non articulationis res est sed temporis: valorem scriptum tamdiu suspendit quamdiu cantor vult.
Signa musica · Vis soni · Ornamenta · Verba musica
Anotona hoc pro te facit
Imaginem notarum cape aut melodiam cane — Anotona clavem agnoscit, notas scribit easque in quamlibet aliam transfert. Gratuito.
Anotonam videOmnis sonus huius paginae computatus est, non descriptus.