Formae musicae — quomodo opus aedificatum sit
Sex modi aedificandi in una melodia: quod repetitur, quod redit, quod mutatum redit — et quod in alio tono stat.
Opus plus est quam series sonorum. Aedificium habet: aliquid redit, aliquid inter reditus stat, aliquid mutatum revertitur. Hoc aedificium forma vocatur, eaque causa est cur opus trium minutorum non sonet ut tria minuta casus.
In hac pagina eadem melodia simplex sexies stat, et singulis vicibus aliter aedificata est. Quod mutatur non in sonis iacet sed in eorum ordine — atque id ipsum numerari potest.
Imagines vere incisae et mensae sunt: litterae super partes, duplices lineae mensurae inter eas et series sonorum cuiusque partis in imagine et in sono sunt, et utraque inter se comparari possunt.
Ostinatum
Infra breve exemplar currit, idque semper eodem modo currit. Supra melodia libere procedit. Exemplar non mutatur, tantum desinit — et dum currit, omnia quae supra iacent sustinet. Qui figuras bassi in canticis novit, ostinatum novit.
Canon
Eadem melodia bis, sed non simul: vox secunda serius incipit et deinde sonum post sonum idem canit. Quod ibi simul sonat nemo seorsum excogitavit — nascitur ex eo quod una sola melodia se ipsam comitatur.
Forma cantus
Tres partes, et prima in fine immutata redit. Inter eas aliud stat, ut reditus omnino ut reditus audiatur. Simplicissimum aedificium quod ut totum sonat, ideoque frequentissimum omnium.
Rondo
Eadem pars saepius redit, et inter apparitiones eius singulis vicibus novum quiddam stat. Quod redit opus continet, quod interiacet in motu tenet. Quo saepius pars rediens venit, eo magis eam auditor iam exspectat.
Thema et variatio
Thema initio simplicissime stat. Deinde redit — ornatum, circumactum, in valores minores solutum. Puncta fulcimenti eadem manent, alioquin thema non amplius esset; omnia inter ea nova sunt. Ideo pars secunda A cum signo vocatur.
Forma sonatae
Duo themata, et primo in diversis tonis stant: primum in tono principali, alterum altius. In medio cum utroque laboratur. In fine utrumque redit, et nunc etiam alterum in tono principali stat — haec aequatio tota forma sensus est.
Sex formae uno aspectu
Quisque versus aedificium nominat et id quo in imagine cognoscitur. Series litterarum ita ipsae super imagines huius paginae stant; numeratae sunt, non aestimatae.
| Forma | Aedificium | Quo cognoscitur |
|---|---|---|
| Ostinatum | unum exemplar, per totum currens | Vox inferior eandem seriem sonorum ter canit |
| Canon | una melodia, bis, dilata | Vox secunda primam duobus ictibus serius repetit |
| Forma cantus | A B A | Prima et tertia pars sonum post sonum eodem modo sonant |
| Rondo | A B A C A | Eadem pars ter sonat, immutata |
| Thema et variatio | A A′ | Quisque quartus sonus variationis sonus thematis est |
| Forma sonatae | A B C A B | Thema alterum primo altius, in fine in tono principali sonat |
Quomodo forma legatur
Partes litteras accipiunt: prima A vocatur, proxima diversa B, sequens diversa C. Cum pars redit, litteram suam veterem recipit — ideo forma cantus A B A legitur et rondo A B A C A. Si mutata redit, signum insuper accipit.
In scriptura musica duplex linea mensurae partes dividit, et in fine linea crassa finalis stat. Neutra ornamentum est: duplex linea dicit hic novum quiddam incipere, musica non subsistente.
Duae ex sex formis litteras non ferunt, quia partes non habent. In ostinato idem exemplar immutatum currit, dum supra aliud movetur; in canone vox secunda eandem melodiam canit, tantum serius. Aedificium earum super se stat, non post se.
Quid iuxta stat
Quomodo lineae in sonos vertantur: Notas legere discere. Severissima omnium formarum, cum sex mutationibus unius thematis: Fuga. Quomodo una mensura numeretur, antequam partes integrae numerentur: Signa temporis.
Anotona hoc pro te facit
Imaginem notarum cape aut melodiam cane — Anotona clavem agnoscit, notas scribit easque in quamlibet aliam transfert. Gratuito.
Anotonam videOmnis sonus huius paginae computatus est, non descriptus.