Polyphonia — una melodia, quinque texturae
Quinque texturae audiendae. In summo omnium quinque eadem melodia stat; solum id quod infra iacet eam monophoniam, homophoniam vel polyphoniam facit.
Quot voces sonent nondum dicit quomodo opus aedificatum sit. Duae voces eadem via ire possunt, altera alteram sustinere, vel utraque suam viam sequi — et hoc statim auditur, ne uno quidem vocabulo artis cognito.
Quare in hac pagina eadem melodia quinquies stat. In omnibus quinque imaginibus sonus post sonum eadem est, ex sono iterum numerata. Quod mutatur semper infra iacet: nihil, vox altera eodem passu incedens, duo accordes tenti, vox sui iuris, vel eadem melodia iterum forma simpliciore.
Nomina vetera nihil aliud describunt. Qui quinque imagines alteram post alteram audiverit, ei nomina postea tantum ad quaerendum opus erunt.
Monophonia
Melodia sola. Nullo momento plus uno sono sonat — in hoc, et in nullo alio, nomen nititur. Sive unus eam canit sive centum in unisono, nihil mutat; solum sonus qui eodem tempore in alia altitudine sonat scripturam multivocem facit.
Homophonia
Vox altera eodem passu incedit: quisque ingressus utramque vocem fert, neutra alteram exspectat. Sic chorale scriptum est et sic chorus accordes canens sonat. Melodia supra auditur quia altius iacet, non quia aliter movetur.
Melodia cum comitatu
Sub melodia accordes iacent qui raro mutantur. Itaque paucis locis quattuor soni simul sonant, inter eos autem sola melodia. Haec est scriptura fere cuiusque cantus cum cithara vel clavichordio: una vox ducit, ceterae harmoniam ferunt.
Textura polyphona
Vox altera serius incipit et deinde suam viam sequitur — alius rhythmus, alia directio, finis proprius. Hoc significat polyphonus: non multos sonos, sed plures voces, quarum quaeque suum quiddam dicendum habet. Casus eius severissimus fuga est.
Heterophonia
Utraque vox eandem melodiam canit, inferior simplicius — sonum alterum quemque sumit et ceteros relinquit. Itaque quisque sonus sub melodia ad eandem classem altitudinis pertinet atque sonus supra eum, et in hac scriptura hic lapis Lydius est. In Iaponia, Indonesia et musica Arabica hic casus usitatus est.
Quinque texturae uno aspectu
Quaeque linea id nominat quod in sono numerari potest: quot soni simul sonent et unde textura cognoscatur. Numeri ex imaginibus huius paginae sumpti sunt, mensurati neque coniectura aestimati.
| Textura | Soni simul | Unde cognoscitur |
|---|---|---|
| Monophonia | 1 | Numquam duo soni simul |
| Homophonia | 2 | Quisque ingressus utramque vocem fert |
| Melodia cum comitatu | usque ad 4 | Comitatus bis tantum pulsat |
| Textura polyphona | 2 | Vox altera serius incipit |
| Heterophonia | 2 | Infra idem sonus sonat qui supra |
Quid texturas distinguat
In scriptura unius vocis numquam plus uno sono sonat. Haec est monophonia — cantus sine comitatu, cantus Gregorianus, carmen puerile quod tota classis canit. Etiam centum cantores in unisono monophoni manent.
Cum duae voces eodem rhythmo moventur, scriptura accordium nascitur: quisque ingressus utramque vocem simul fert. Haec est homophonia sensu angusto, scriptura chorali. Si autem melodia super accordes raro mutatos fluit, de melodia cum comitatu dicitur — scriptura fere cuiusque cantus cum cithara vel clavichordio.
Cum voces suas vias sequuntur, id est diversis momentis ingrediuntur et quaeque suum rhythmum tenet, scriptura polyphona est. Heterophonia denique est casus quem libri Europaei diu praetermiserunt: duae voces eandem melodiam canunt, altera simplicius quam altera. In musica Iaponiae, Indonesiae et mundi Arabici hic casus usitatus est.
Quid iuxta stat
Quomodo duae voces simul ducantur: Contrapunctus. Quid fiat cum thema de voce in vocem migrat: Fuga. Quomodo intervalla inter duos sonos vocentur: Intervalla.
Anotona hoc pro te facit
Imaginem notarum cape aut melodiam cane — Anotona clavem agnoscit, notas scribit easque in quamlibet aliam transfert. Gratuito.
Anotonam videOmnis sonus huius paginae computatus est, non descriptus.