Clausulae
Clausula I–IV–V–I et quattuor formulae finiendi harmoniae, singulae quattuor vocibus scriptae et audiendae: quomodo sententia finiatur, aperta maneat aut aurem fallat.
Clausula est conversio accordorum qua sententia musica finitur — aut potius non finitur: sunt fines qui quasi punctum sonant, sunt qui quasi comma, sunt etiam qui consulto in errorem ducunt. Omnia exempla in C maior stant (ultimum in A minor), quattuor vocibus, ut audiatur quid voces agant.
Clausula plena
I–IV–V–I · C – F – G – C · T–S–D–T
Tonica, subdominans, dominans, tonica — formula fundamentalis quae tonalitatem constituit. Tres trisoni principales simul omnes septem sonos scalae continent.
Clausula authentica (perfecta)
A dominante ad tonicam: finis qui quasi punctum sonat. Perfecta dicitur cum utrumque accordum in statu fundamentali est et melodia in sono fundamentali desinit.
Clausula plagalis
A subdominante ad tonicam: illud »amen« in fine choralium. Mollior quam clausula plena, quia nullus sonus ducens ad fundamentum trahit.
Semiclausula
In dominante desinit: comma, non punctum. Sententia aperta manet et continuatio exspectatur.
Clausula decipiens
Dominans non ad tonicam sed ad minorem relativam solvitur: auris C maior exspectat et A minor accipit. Ita sententia producitur.
Semiclausula phrygia (in A minor)
In modo minore: subdominans in prima inversione semitonio descendit ad dominantem. Ille gradus in basso phrygius sonat — baroco et flamenco.
Quibus signis noscuntur
Ultimum accordum spectate. Tonica in fine: clausula plena (a dominante) aut clausula plagalis (a subdominante). Dominans in fine: semiclausula. Dominans quae ad tonicam non tendit: clausula decipiens.
Successiones concentuum · Clausula Andalusiaca · Toni · Omnes concentus
Anotona hoc pro te facit
Imaginem notarum cape aut melodiam cane — Anotona clavem agnoscit, notas scribit easque in quamlibet aliam transfert. Gratuito.
Anotonam videOmnis sonus huius paginae computatus est, non descriptus.