Kadencoj
La kadenco I–IV–V–I kaj la kvar finformuloj de la harmonio, ĉiu skribita kvarvoĉe kaj aŭskultebla: kiel frazo finiĝas, restas malfermita aŭ trompas la orelon.
Kadenco estas la akordoturno per kiu muzika frazo finiĝas — aŭ ĝuste ne finiĝas: estas finoj kiuj sonas kiel punkto, aliaj kiel komo, kaj estas tiaj kiuj intence erarigas. Ĉiuj ekzemploj staras en C-maĵoro (la lasta en A-minoro), kvarvoĉe, por ke oni aŭdu kion faras la voĉoj.
La plena kadenco
I–IV–V–I · C – F – G – C · T–S–D–T
Toniko, subdominanto, dominanto, toniko — la baza formulo kiu establas tonalon. La tri ĉefaj triosonoj kune enhavas ĉiujn sep tonojn de la gamo.
Aŭtentika kadenco (perfekta)
De la dominanto al la toniko: la fino kiu sonas kiel punkto. Oni nomas ĝin perfekta kiam ambaŭ akordoj staras en baza pozicio kaj la melodio finiĝas sur la baza tono.
Plagala kadenco
De la subdominanto al la toniko: tiu »amen« ĉe la fino de ĥoraloj. Pli mola ol la plena kadenco, ĉar neniu konduka tono tiras al la bazo.
Duonkadenco
Finiĝas sur la dominanto: komo, ne punkto. La frazo restas malfermita kaj oni atendas la daŭrigon.
Trompa kadenco
La dominanto solviĝas ne al la toniko sed al la paralela minoro: la orelo atendas C-maĵoron kaj ricevas A-minoron. Tiel oni longigas frazon.
Frigia duonkadenco (en A-minoro)
En minoro: la subdominanto en la unua renverso malsupreniras duontonon al la dominanto. Tiu paŝo en la baso sonas frigie — baroko kaj flamenko.
Per kio oni rekonas ilin
Atentu la lastan akordon. Toniko ĉe la fino: plena kadenco (de la dominanto) aŭ plagala kadenco (de la subdominanto). Dominanto ĉe la fino: duonkadenco. Dominanto kiu ne iras al la toniko: trompa kadenco.
Akordsinsekvoj · La andaluza kadenco · Tonaloj · Ĉiuj akordoj
Anotona faras tion por vi
Fotu la partituron aŭ ludu la melodion — Anotona rekonas la tonalon, skribas la notojn kaj transportas ilin al iu ajn alia. Senpage.
Rigardu AnotonaĈiu noto sur ĉi tiu paĝo estas kalkulita, ne kopiita.