Ripetosignoj
Ses skribmanieroj kiuj diras en kiu ordo la mezuroj estas ludataj — ĉiu el ili dufoje: kiel presita kaj plene skribita, ambaŭ aŭskulteblaj.
Ripetosignoj ŝparas paperon. Ili ne ŝanĝas eĉ unu sonon, nur la ordon en kiu la skribitaj mezuroj estas ludataj: el tri presitaj mezuroj fariĝas kvin luditaj, el kvar fariĝas ok. Ĝuste tial ili estas tiel ofte mislegataj — oni vidas malpli ol oni ludas.
Tial ĉiu kazo staras dufoje sur ĉi tiu paĝo: unufoje kiel ĝi estas presita kaj unufoje plene skribita. En la disvolvita bildo ĉiu mezuro konservas la numeron kiun ĝi havas en la presita. Kiu legas la vicon da ciferoj sube, vidas la vojon; kiu premas la butonon, aŭdas ĝin.
Ĉiu mezuro havas propran alton kaj daŭras tutan noton. Tio ne estas muziko sed vojmontrilo: nur tiel oni aŭdas kiu mezuro nun sonas.
Ripetsigno
Du punktoj antaŭ la mezurlinio diras: reen al la komenco kaj ankoraŭ unufoje. Se la malferma signo mankas, oni reiras al la komenco de la peco. La duan fojon oni preterpasas la punktojn kaj daŭrigas rekte — alie oni neniam atingus la finon.
La vojo: 1 2 1 2 3
Du partoj sinsekve
Se ĉe la sama mezurlinio renkontiĝas ferma kaj malferma paroj da punktoj, unu ripetata parto finiĝas kaj la sekva komenciĝas. Tio estas la kutima formo de menueto aŭ de danca parto: du partoj, ĉiu por si ludata dufoje.
La vojo: 1 2 1 2 3 4 3 4
Prima volta, seconda volta
La krampoj super la lastaj mezuroj diras kio estas ludata ĉe la unua kaj kio ĉe la dua trairo. La unuan fojon validas la krampo markita per unu kaj poste la resalto; la duan fojon ĝi estas transsaltata kaj oni daŭrigas en la krampo markita per du.
La vojo: 1 2 3 1 2 4
Da capo (D.C.)
Ĉe la fino staras Da Capo al Fine: komencu de supre kaj haltu ĉe la vorto Fine. Fine staras meze de la peco kaj ne ĉe la ŝlosado — ĉe la unua trairo oni preterpasas ĝin, ĉe la dua ĝi estas la fino.
La vojo: 1 2 3 1 2
Dal segno (D.S.)
Dal Segno al Fine sendas ne al la komenco sed al la signo kiu staras ie ene de la peco. De tie oni ludas ankoraŭ unufoje ĝis Fine estas atingita. Tio ŝparas la enkondukon kiam ĝi devas soni nur unufoje.
La vojo: 1 2 3 4 2 3
Kodo
Dal Segno al Coda resaltas al la signo kaj, ĉe la dua atingo de To Coda, eksteren en la kodon — la propran finaĵon. Kio staras inter To Coda kaj la kodo estas transsaltata ĉe tiu dua trairo. Tiel peco ricevas finon kiu okazas nur unufoje.
La vojo: 1 2 3 2 4
Kiel oni legas saltosignon
Ĉiuj saltosignoj sekvas la saman regulon: oni ludas plu ĝis iu vorto diras ion alian, oni saltas unufoje tien kien la vorto montras, kaj de tie oni iras denove rekte. Al signo oni obeas nur UNUFOJE — kiam oni preterpasas ĝin la venontan fojon, ĝi jam estas konsumita. Kiu tion forgesas, restas kaptita en la banto.
La vortoj staras itale en ĉiu eldono de la mondo, kiel forte kaj piano: da capo signifas de la komenco, dal segno de la signo, fine fino, al fine ĝis la fino. Oni ne tradukas ilin, ĉar ili apartenas al la notskribo kaj ne al la teksto.
La salton al la kodo oni legas dufoje: ĉe la unua trairo To Coda estas nur marĝena noto kaj oni preterpasas ĝin. Post la resalto ĝi estas la elirpunkto — de tie oni daŭrigas ĉe la kodosigno. Kio staras intere estas transsaltata la duan fojon; ĝuste por tio ekzistas kodo.
Du signoj kiuj ne apartenas ĉi tien
Du signojn oni volonte ĵetas en la saman sakon kun la saltosignoj, kvankam ili faras ion alian. Mezurripeto staras anstataŭ mezuro kiu sonas precize kiel la antaŭa — ĝi ŝparas skribadon ene de la linio, sed ĝi sendas neniun malantaŭen. Kaj Antaŭtakto tute ne estas ripetosigno sed la nekompleta mezuro ĉe la komenco; ĉe ripeto la komenca nekompleta mezuro kaj la fina mezuro ofte kompletigas unu la alian ĝis unu tuta.
Muzikaj signoj · Artikulacio · Ornamoj · Muzika vortaro
Anotona faras tion por vi
Fotu la partituron aŭ ludu la melodion — Anotona rekonas la tonalon, skribas la notojn kaj transportas ilin al iu ajn alia. Senpage.
Rigardu AnotonaĈiu noto sur ĉi tiu paĝo estas kalkulita, ne kopiita.