Ornamoj
Ses ornamoj, ĉiu gravurita dufoje: la signo tia, kia ĝi estas presita, kaj la sama loko skribita per notoj — ambaŭ sonas, kaj ambaŭ daŭras precize same longe.
Unu signo super la noto, kaj el unu sono fariĝas kvar. Ornamo ne preskribas aliajn sonojn, sed manieron ludi ĉi tiun unu: la skribita valoro restas tuta, kaj la signo diras, kio okazas ene de ĝi. Ĉiu ornamo staras ĉi tie dufoje — tia, kia ĝi estas presita, kaj sub ĝi skribita per notoj. Ambaŭ formoj daŭras same longe; aŭskulti ilin unu post la alia estas ĝuste tio, kio aŭdebligas la distancon inter skribo kaj sono.
Trilo
La ĉefa sono kaj la najbaro super ĝi alternas tiel rapide, kiel ĝi restas pura. La signo ne diras, kiom da alternoj estas; skribitaj ĉi tie staras kvar paroj, kaj la valoro de la noto restas precize la sama.
Supra mordento
Unu rapida paŝo supren kaj reen, poste restas la ĉefa sono. La signo estas la glata zigzago sen streketo. La paŝo daŭras ne pli ol palpebrumo — la tuta cetero de la valoro apartenas al la ĉefa sono.
Mordento
La samo malsupren: unufoje mallonge al la najbaro sub ĝi kaj tuj reen. La signo portas vertikalan streketon meze de la zigzago. Tio estas la tuta diferenco de la supra mordento, kaj ĝi facile preteratentiĝas.
Grupeto
Kvar sonoj ĉirkaŭ la skribita noto: la najbaro supre, la ĉefa sono, la najbaro sube, la ĉefa sono. Super la noto la turno komenciĝas tuj; malantaŭ ĝi unue sonas la noto mem kaj la turno venas je la fino.
Mallonga antaŭnoto
La malgranda noto havas streketon tra sia flageto kaj estas ludata kiel eble plej mallonge. De la ĉefa sono ĝi preskaŭ nenion prenas: ĝi falas sur la baton, kaj la ĉefa sono sekvas tuj.
Longa antaŭnoto
La malgranda noto sen streketo ne estas ornamo ĉe la rando, sed prokrasto. Ĝi prenas duonon de la valoro de la ĉefa sono — ĉe punktita du trionojn — kaj nur poste solviĝas. Skribita malgranda, ĝuste ĝi estas tio, kion oni aŭdas.
De supre aŭ de la ĉefa sono?
Ĉi tie la opinioj disiĝas: ĉu trilo komenciĝas ĉe la skribita noto aŭ ĉe la najbaro super ĝi? En la baroko, kaj ankoraŭ ĉe Mozart, ĝi komenciĝas de supre — la ornamo tie estas streĉo, kiu solviĝas. En la dek-naŭa jarcento, ekde Hummel kaj Chopin, ĝi komenciĝas ĉe la ĉefa sono. La bildoj ĉi tie montras la pli malfruan legadon; ĉe malnova muziko rigardi la antaŭparolon de la eldono apartenas al la laboro, kaj bona eldono diras tion ĝuste tie.
Kiom da sonoj enhaveblas en ornamo, tion diras neniu signo. Tio dependas de la tempo kaj de la instrumento: tio, kio ĉi tie estas skribita per kvar alternoj, estos malpli en malrapida parto kaj pli en rapida.
Du, kiujn oni ne povas skribi per notoj
En ĉi tiu vico mankas du signoj, Arpeĝo kaj Glisando, kaj tio pro unu kialo: ili ne havas fiksajn sonojn. La onda linio antaŭ akordo diras, ke ĝiaj sonoj venas unu post la alia — ne kiom rapide. La streko inter du notoj diras, ke la vojo inter ili sonas — sur piano tio estas la klavoj survoje, sur violono glitado sen ŝtupoj. Kio kuŝas intere, decidas la instrumento, kaj tial tio ne meteblas en notojn.
Muzikaj signoj · Dinamiko · Notvaloroj · Muzika vortaro
Anotona faras tion por vi
Fotu la partituron aŭ ludu la melodion — Anotona rekonas la tonalon, skribas la notojn kaj transportas ilin al iu ajn alia. Senpage.
Rigardu AnotonaĈiu noto sur ĉi tiu paĝo estas kalkulita, ne kopiita.