La sinkopo — la samaj sonoj, alia enveno
Kvin paroj por aŭskulti. Maldekstre la rekta versio, dekstre la samaj sonoj sinkopitaj — same longaj, alie metitaj.
Sinkopo ne movas la sonojn sed iliajn envenojn. La sama melodio, la sama tuta daŭro, la sama ordo de altoj — nur ke almenaŭ unu sono komenciĝas inter du batoj kaj sonas trans la sekvan. La akcento falas tien, kien neniu ĝin atendas, kaj la muziko ricevas puŝon antaŭen.
Ĉi tie staras kvin paroj unu apud la alia. Maldekstre la rekta versio, en kiu ĉiu sono komenciĝas sur sia bato; dekstre la samaj sonoj, movitaj. Ambaŭ aŭskulteblas, kaj ĉi-foje la diferenco aŭdiĝas tuj — malsame ol la trabo, kiu ŝanĝas nur la legadon.
Kio ne ŝanĝiĝas, staras en la mezuroj: la ordo de la altoj kaj la tuta daŭro estas samaj en ambaŭ bildoj. La sinkopo do ne estas alia melodio sed la sama, alie metita sur la takton.
La okona sinkopo
La plej malnova ruzo de la ritmiko: unu okono antaŭen, kaj de tiam ĉiu sekva sono kuras movita je okono. Maldekstre ĉiu sono komenciĝas sur sia bato. Dekstre antaŭe staras sola okono, kaj de tie ĉiu sono komenciĝas inter la batoj kaj sonas trans la sekvan. La altoj estas samaj kaj la tuta daŭro ankaŭ — mezurita, ne asertita.
Sinkopo kun ligarko
Du okonoj kunligitaj per ligarko faras unu solan sonon duoble longan. Se la kunligo falas trans baton, ĝuste tie naskiĝas sinkopo: la sono jam sonas, kiam la bato venas, kaj ne estas frapata denove. En la bildo plu staras du kapoj, en la sono estas unu — tio estas la diferenco inter ligarko kaj frazarko.
Sinkopo trans la taktostreko
Trans la taktostrekon eblas nur per ligarko, ĉar sono ne rajtas transiri taktostrekon. Ĝi estas dividita kaj ambaŭ duonoj kunligitaj. Ĉar la plej forta loko de la tuta takto kuŝas tuj malantaŭ la streko, tiu ĉi estas la plej efika sinkopo el ĉiuj: la impreso moviĝas trans la taktolimon, kaj por momento ŝajnas movita la takto mem.
La movita duonnoto
Ĉi tie neniu arko necesas. Duonnoto simple staras sur la dua bato anstataŭ sur la unua kaj sonas trans la trian — la plej fortan lokon post la unua. Maldekstre du kvaronoj plenigas la saman spacon kaj frapas ĉiun baton denove. La samaj altoj, la sama tuta daŭro, kaj tamen la dekstra versio sonas, kvazaŭ ĝi postrestus je unu bato.
La kontraŭbato — ne sinkopo
Tiu ĉi paro estas la kontraŭekzemplo: dekstre sur ĉiu bato staras okona paŭzo kaj ĉiu sono komenciĝas intere. Ĝi sonas movite, sed ne estas sinkopo — neniu sono sonas trans baton, ĉiu ĉesas antaŭe. La faka vorto estas kontraŭbato. Distingi ambaŭ valoras, ĉar ili sentiĝas malsame: la kontraŭbato puŝas, la sinkopo tiras.
Kio faras sinkopon
Takto havas fortajn kaj malfortajn lokojn. En kvarkvarona takto la unua bato portas la ĉefan akcenton, la tria flankan, la dua kaj la kvara estas pli malfortaj, kaj la okonoj inter ili estas la plej malfortaj lokoj entute. Tiu rangordo ne estas gusta afero: ĝi estas la takto mem, kaj ĝi estas la kialo, ke taktindikoj ekzistas.
Sinkopo ĉeestas, kiam sono komenciĝas sur pli malforta loko kaj sonas trans pli fortan. Ambaŭ duonoj apartenas. Sono, kiu nur komenciĝas inter la batoj kaj ĉesas antaŭ la sekva, estas kontraŭbato kaj ne sinkopo; sono, kiu komenciĝas sur la unua bato kaj longe kuŝas, des malpli.
En la notbildo la sinkopo estiĝas dumaniere. Aŭ pli longa valoro staras sur malforta loko — duonnoto sur la dua bato ekzemple. Aŭ du valoroj estas kunligitaj per ligarko, tiel ke la dua ne estas frapata denove. Trans la taktostrekon la ligarko eĉ estas la sola vojo: sono ne rajtas transiri taktostrekon sen esti dividita kaj ligita.
Kio staras apude
Kiu takto kiel estas kalkulata: Taktmezuroj. Kiel la ligarko distingiĝas de la frazarko: Ligarko kaj frazarko. Kial peco rajtas komenciĝi meze de la takto: Anakruzo.
Muzikaj signoj · Muzika vortaro
Anotona faras tion por vi
Fotu la partituron aŭ ludu la melodion — Anotona rekonas la tonalon, skribas la notojn kaj transportas ilin al iu ajn alia. Senpage.
Rigardu AnotonaĈiu noto sur ĉi tiu paĝo estas kalkulita, ne kopiita.