Arpexio
Cinco casos para escoitar: o mesmo acorde, unha vez tocado de golpe, outra quebrado. As mesmas notas, outra entrada.
Un acorde escríbese como unha columna: todas as cabezas unha enriba da outra, todas as notas á vez. A liña ondulada que está á súa esquerda di que non deben chegar xuntas senón axiña unha tras outra, de abaixo cara arriba. A palabra vén do italiano arpa, a arpa — un instrumento que non pode coller un acorde doutro xeito.
Nesta páxina cada caso está dúas veces un a carón do outro: á esquerda sen o signo, á dereita con el. Quen escoite ambos os dous oe as mesmas notas e un comezo distinto. Isto é precisamente o que separa este signo de case todos os demais destas páxinas: aquí cambia de verdade o son e non só a imaxe. Mediuse todo — os instantes de ataque do son, a onda e o lugar das cabezas da imaxe gravada.
O acorde non se fai por iso máis longo. As notas entran desprazadas e rematan xuntas; ao final está o mesmo son, só que chegou por outro camiño.
O acorde sen signo
Catro cabezas unha enriba da outra, unha soa entrada: así se ve un acorde cando non hai nada máis escrito. Todas as notas comezan xuntas e rematan xuntas. Esta imaxe é o punto de comparación para todo o que segue — á súa dereita está o mesmo outra vez, e alí é xustamente esa única entrada a que cambia.
De abaixo cara arriba
As mesmas catro notas, agora coa liña ondulada. No son entran unha tras outra, de abaixo cara arriba, e a distancia é tan pequena que aínda soa como un acorde e non como unha escala. A punta de frecha non fai falta cando de todos xeitos se quebra cara arriba; algunhas edicións pónena igualmente, para non deixar dúbida.
De arriba cara abaixo
O mesmo acorde, coa frecha cara abaixo. Agora chega primeiro a nota máis aguda e a última a máis grave. Isto é claramente máis raro e aparece sobre todo onde un baixo debe seguir soando, ou onde a man vén de arriba. Quen escoite as dúas imaxes seguidas nota a diferenza decontado: as mesmas notas, pero o movemento vai ao revés.
O acorde ben aberto
Aquí as notas espállanse por dúas oitavas, en clave de fa. Unha man non abrangue iso de golpe, e xustamente para iso existe o signo: a onda converte unha posición impracticable nunha tocable. Na escritura pianística aparece por iso especialmente a miúdo, e alí case sempre sen frecha.
O signo vale para un acorde
Dous acordes seguidos, e só diante do primeiro hai unha onda. O segundo segue sendo unha columna. Esta é a resposta a unha pregunta frecuente: o signo vale para o acorde diante do cal está, non para o compás nin para todo o lugar. Quen queira quebrar tamén o seguinte escribe unha segunda onda.
A que velocidade e en que sentido
A que velocidade se quebra o acorde non o di ningures. Depende do tempo, do instrumento e do carácter do lugar: nunha cadencia tranquila a onda pode tomarse o seu tempo, no medio dun pasaxe rápido é case un só ataque. Aínda así hai unha regra — a nota máis aguda debería caer no tempo cando a melodía está aí arriba, e a máis grave cando o que conta é o baixo. Ningunha das dúas se imprime nunha boa edición; iso é cousa do intérprete.
A dirección, en cambio, si se imprime. Sen frecha québrase de abaixo cara arriba, e ese é o caso normal. Unha frecha cara abaixo no final da onda dálle a volta: entón chega primeiro a nota máis aguda. Ámbolos dous casos se oen nesta páxina, e no son as alturas van realmente en orde inversa.
O que está ao lado
De que notas se compón un acorde e cales hai: Articulación. Outros signos que prescriben como se toca unha nota e non cal: Ornamentos.
Símbolos musicais · Articulación · Ornamentos · Glosario musical
Anotona faino por ti
Saca unha foto da partitura ou toca a melodía — Anotona recoñece a tonalidade, escribe as notas e lévaas a calquera outra. De balde.
Mira AnotonaCada nota desta páxina está calculada, non copiada.