A dirección da plica
Cinco casos para escoitar e mirar: o mesmo compás unha vez ben gravado e outra coa plica forzada ao revés. O son non cambia.
A plica non di nada do son. Sobe ou baixa para que a nota quede dentro do pentagrama en vez de saír pola beira. A regra é a liña central — a terceira das cinco: por debaixo sobe e colócase á dereita da cabeza, sobre ela e por riba baixa e colócase á esquerda.
En clave de sol, a liña central leva o si; en clave de fa, o re. Non é, pois, unha altura fixa senón unha posición no pentagrama — o mesmo si recibe outra plica noutra clave.
Nesta páxina cada caso está dúas veces un ao carón do outro: á esquerda tal como se debe gravar, á dereita co contrario imposto. Os dous soan igual — as alturas e as entradas medíronse no son, a dirección da plica na imaxe gravada.
Baixo a liña central
Un mi está baixo a liña central, así que a plica sobe e séntase á dereita da cabeza. Así queda dentro do pentagrama. Á dereita o mesmo mi coa plica forzada cara a abaixo: sae por debaixo do pentagrama, e a lectura faise máis pesada. A altura é a mesma nas dúas imaxes.
Sobre a liña central e por riba
Un do agudo está por riba da liña central, así que a plica baixa e séntase á esquerda da cabeza. O límite é nidio: xa o si sentado na liña central toma a plica cara a abaixo. Á dereita a mesma nota coa plica forzada cara a arriba — o mesmo son outra vez, outra imaxe.
Acorde: decide a nota máis afastada
Un acorde ten tres cabezas e unha soa plica. A súa dirección decídea a nota máis afastada da liña central. Aquí a máis grave está máis lonxe que a máis aguda, de xeito que a plica sobe — aínda que unha das notas estea por riba da liña central. Á dereita o mesmo acorde forzado cara a abaixo.
Grupo con barra: unha soa dirección
Catro corcheas baixo unha barra. Por separado irían en direccións distintas, pois dúas están baixo e dúas por riba da liña central. Pero a barra átaas nun grupo, e o grupo toma unha soa dirección — co mesmo criterio: conta a nota máis afastada. Á dereita o mesmo grupo forzado cara a arriba.
Dúas voces: cada unha cara a fóra
Dúas voces nun pentagrama. Aquí xa non conta a posición senón a voz: a superior toma a plica cara a arriba, a inferior cara a abaixo, aínda que as dúas estivesen do mesmo lado da liña central. Así ao ler vese decontado que nota pertence a que voz. Á dereita o mesmo trocado — e é xustamente entón cando se perde o fío.
A liña central decide
Tres casos van máis alá da regra sinxela, e son xustamente os que confunden ao ler. Nun acorde decide a nota que está máis lonxe da liña central — nin a máis aguda nin a máis grave. Un grupo con barra toma unha soa dirección para todas as súas notas, mesmo onde algunha, soa, iría doutro xeito. E onde dúas voces comparten un pentagrama, a superior sobe sempre e a inferior baixa sempre, estean onde estean as notas: alí a plica di a que voz pertence a nota.
Unha redonda non ten plica. A pregunta só aparece a partir da branca — e desde a corchea engádese o corchete, sempre do mesmo lado que a plica.
Que hai ao lado
Como de longa é unha nota e de onde vén a plica: Figuras musicais. Como se le unha partitura desde o comezo: Aprender a ler partituras.
Símbolos musicais · Aprender a ler partituras · Glosario musical
Anotona faino por ti
Saca unha foto da partitura ou toca a melodía — Anotona recoñece a tonalidade, escribe as notas e lévaas a calquera outra. De balde.
Mira AnotonaCada nota desta páxina está calculada, non copiada.