Cadencias

A cadencia completa

I–IV–V–I · C – F – G – C · T–S–D–T

Tónica, subdominante, dominante, tónica — a fórmula básica que asenta unha tonalidade. As tres tríades principais conteñen xuntas os sete sons da escala.

Cadencia auténtica (perfecta)

V–I · G – C · D–T

Da dominante á tónica: o remate que soa como un punto. Chámaselle perfecta cando ambos os acordes están en estado fundamental e a melodía remata na nota fundamental.

Cadencia plagal

IV–I · F – C · S–T

Da subdominante á tónica: o »amén« do final dos corais. É máis suave que a auténtica, porque ningunha sensible tira cara á fundamental.

Semicadencia

I–V · C – G · T–D

Remata na dominante: unha coma, non un punto. A frase queda aberta e espérase a continuación.

Cadencia rota

V–vi · G – Am · D–Tp

A dominante non resolve na tónica senón na relativa menor: o oído espera C maior e recibe A menor. Así alóngase unha frase.

Semicadencia frixia (en A menor)

iv⁶–V · Dm/F – E · s–D

En modo menor: a subdominante en primeira inversión baixa un semitón ata a dominante. Ese paso no baixo soa frixio — barroco e flamenco.

Como se recoñecen

Fíxate no último acorde. Tónica ao final: cadencia auténtica (desde a dominante) ou cadencia plagal (desde a subdominante). Dominante ao final: semicadencia. Unha dominante que non vai á tónica: cadencia rota.