Ornamentos
Seis ornamentos, cada un gravado dúas veces: o signo tal como se imprime e o mesmo lugar escrito con notas — os dous soan e os dous duran exactamente o mesmo.
Un signo enriba da nota, e dun só son saen catro. Un ornamento non prescribe outras notas, senón un xeito de tocar esta: o valor escrito queda enteiro, e o signo di o que acontece dentro del. Cada ornamento está aquí dúas veces — tal como se imprime e, debaixo, escrito con notas. As dúas versións duran igual; escoitalas unha tras outra é o que fai sentir a distancia entre a escrita e o son.
Trino
A nota principal e a veciña de arriba altérnanse tan rápido como quede limpo. O signo non di cantas alternancias son; escritas aquí hai catro parellas, e o valor da nota segue sendo exactamente o mesmo.
Mordente superior
Un só paso rápido cara arriba e volta, e despois queda a nota principal. O signo é o zigzag liso, sen barra. O paso non dura máis ca un pestanexo — todo o resto do valor pertence á nota principal.
Mordente
O mesmo cara abaixo: unha vez breve ata a veciña de abaixo e axiña de volta. O signo leva unha barra vertical no medio do zigzag. Esa é toda a diferenza co mordente superior, e pásase por alto con facilidade.
Grupeto
Catro sons arredor da nota escrita: a veciña de arriba, a nota principal, a veciña de abaixo, a nota principal. Enriba da nota, o xiro comeza axiña; detrás dela, soa primeiro a nota e o xiro chega ao final.
Apoiatura breve
A nota pequena leva unha barra a través da súa bandeiriña e tócase tan curta como se poida. Non lle quita case nada á nota principal: cae no tempo, e a nota principal segue inmediatamente.
Apoiatura longa
A nota pequena sen barra non é un adorno na marxe, senón un retardo. Toma a metade do valor da nota principal — dous terzos se leva punto — e só entón se resolve. Escrita pequena, é ela a que se oe.
Desde arriba ou desde a nota principal?
Aquí é onde as opinións se separan: un trino comeza na nota escrita ou na veciña de arriba? No barroco, e aínda en Mozart, comeza por arriba — o ornamento é alí unha tensión que se resolve. No século XIX, a partir de Hummel e Chopin, comeza na nota principal. As imaxes mostran aquí a lectura máis tardía; en música antiga, mirar o prólogo da edición forma parte do traballo, e unha boa edición dío xusto alí.
Cantas notas caben nun ornamento non o di ningún signo. Depende do tempo e do instrumento: o que aquí está escrito con catro alternancias será menos nun movemento lento e máis nun rápido.
Dous que non se deixan escribir con notas
Nesta serie faltan dous signos, Arpexo e Glissando, e por unha razón: non teñen notas fixas. A liña ondulada diante dun acorde di que os seus sons chegan un tras outro — non a que velocidade. O trazo entre dúas notas di que o camiño entre elas soa — no piano son as teclas do medio, no violín un esvarón sen chanzos. O que hai no medio decídeo o instrumento, e por iso non se pode poñer en notas.
Símbolos musicais · Matices · Figuras musicais · Glosario musical
Anotona faino por ti
Saca unha foto da partitura ou toca a melodía — Anotona recoñece a tonalidade, escribe as notas e lévaas a calquera outra. De balde.
Mira AnotonaCada nota desta páxina está calculada, non copiada.