Táboa de dixitación de trompeta — cada nota coa súa presa

Como se le a táboa

Cada fila é unha nota. Á esquerda está tal como se escribe na partitura, ao lado tal como soa de verdade, e á dereita a dixitación. Os tres círculos son os tres pistóns na orde en que repousan os dedos; o primeiro é o máis preto da boquilla. Un círculo cheo quere dicir premido.

As cifras do lado son a abreviatura habitual. «13» quere dicir primeiro e terceiro pistón, co segundo erguido. Unha nota sen pistón chámase ao aire e atópase só co beizo.

De onde saen as dixitacións

O pistón 1 baixa dous semitóns, o pistón 2 un, o pistón 3 tres. Así chégase a sete chanzos: ao aire, logo 2, logo 1, logo 1 e 2 xuntos, logo 2 e 3, logo 1 e 3, e por último todos tres. Son exactamente os pasos de cero a seis semitóns, sen oco e ningún dúas veces.

Os puntos de partida danos os sons naturais. Non están repartidos igual: moi separados abaixo, cada vez máis xuntos cara arriba. Por iso o rexistro grave precisa as seis baixadas, mentres que arriba un ou dous pistóns xa pechan a distancia ata a nota seguinte.

Aí agóchase un detalle: tres semitóns pódense tomar de dous xeitos, co terceiro pistón só ou co primeiro e o segundo xuntos. O habitual é o primeiro e o segundo. A bomba do terceiro queda entón libre para a corrección, porque as combinacións graves soan por natureza un pouco altas.

Por que algunhas notas teñen dúas dixitacións

Se unha nota queda ao alcance de dous sons naturais, hai dúas dixitacións. Unha parte do son natural máis grave e pide pouca baixada, a outra do máis agudo e pide máis pistóns.

A táboa pon primeiro a habitual. Habitual quere dicir: desde o son natural máis grave posible, porque ese responde con máis seguridade. As outras non son un recurso de urxencia senón unha ferramenta — en pasaxes rápidas unha segunda dixitación aforra ás veces todo o cambio de dedos, e no agudo a tensión de beizo máis cómoda acerta con máis seguridade.

Por que a trompeta soa máis grave do que está escrita

A trompeta corrente está en B♭. Iso quere dicir: cando o intérprete toma a nota escrita que aprendeu a primeira de todas, o que soa de verdade é unha nota unha segunda maior máis grave. Por iso a táboa enteira aparece dúas veces — á esquerda tal como está na partitura, ao lado o que tocaría un piano con ela.

Non é unha rareza deste instrumento senón a regra para media banda. Como encaixa todo isto e como se converte entre as dúas columnas está en Transposición.

Que hai ao lado

As figuras e as súas duracións: Figuras musicais. Como se len as notas en xeral: Aprender a ler partituras.