علائم تکرار
شش شیوهٔ نگارش که میگویند میزانها به چه ترتیبی نواخته میشوند — هر یک دو بار: چنانکه چاپ شده و بهتمامی نوشتهشده، هر دو برای شنیدن.
علائم تکرار در کاغذ صرفهجویی میکنند. آنها حتی یک نت را هم تغییر نمیدهند، بلکه تنها ترتیبی را که میزانهای نوشتهشده در آن نواخته میشوند: از سه میزان چاپشده پنج میزان نواختهشده در میآید و از چهار میزان هشت. درست به همین سبب است که اینهمه نادرست خوانده میشوند — آدمی کمتر از آنچه مینوازد میبیند.
از این رو هر مورد در این صفحه دو بار میآید: یک بار چنانکه چاپ شده و یک بار بهتمامی نوشتهشده. در تصویر گشوده هر میزان شمارهٔ خود را در تصویر چاپی نگاه میدارد. آنکه ردیف شمارههای زیر را میخواند راه را میبیند و آنکه دکمه را میفشارد آن را میشنود.
هر میزان بلندای صدای خود را دارد و به اندازهٔ یک گرد میکشد. این موسیقی نیست بلکه تابلوی راهنماست: تنها اینگونه شنیده میشود که اکنون کدام میزان مینوازد.
نشانهٔ تکرار
دو نقطه پیش از خط میزان میگویند: بازگشت به آغاز و یک بار دیگر. اگر نشانهٔ گشاینده نباشد، به آغاز قطعه باز میگردند. بار دوم از نقطهها میگذرند و سرراست پیش میروند — وگرنه هرگز به پایان نمیرسیدند.
راه: 1 2 1 2 3
دو بخش پشت سر هم
هرگاه بر یک خط میزان جفتی نقطهٔ بسته و جفتی گشاده به هم برسند، بخشی تکرارشونده پایان مییابد و بخش بعدی آغاز میشود. این شکل معمول یک منوئت یا یک موومان رقص است: دو بخش که هر یک جداگانه دو بار نواخته میشود.
راه: 1 2 1 2 3 4 3 4
کمان یکم و دوم
کمانههای بالای میزانهای پایانی میگویند در گذر نخست چه نواخته میشود و در گذر دوم چه. بار نخست کمانهٔ نشاندار با یک معتبر است و پس از آن بازگشت؛ بار دوم از رویش میپرند و در کمانهٔ نشاندار با دو پیش میروند.
راه: 1 2 3 1 2 4
دا کاپو (D.C.)
در پایان Da Capo al Fine میایستد: از بالا آغاز کن و نزد واژهٔ Fine بایست. واژهٔ Fine در میانهٔ قطعه میایستد نه در پایان آن — در گذر نخست از آن میگذرند و در گذر دوم همان پایان است.
راه: 1 2 3 1 2
دال سنیو (D.S.)
عبارت Dal Segno al Fine به آغاز نمیفرستد بلکه به نشانهای که جایی درون قطعه ایستاده است. از آنجا یک بار دیگر مینوازند تا به Fine برسند. این کار آغاز را نگاه میدارد، آنجا که باید تنها یک بار شنیده شود.
راه: 1 2 3 4 2 3
کدا
عبارت Dal Segno al Coda به نشانه باز میپرد و با رسیدن دوباره به To Coda بیرون به کودا میرود — پایان ویژهٔ خودش. آنچه میان To Coda و کودا ایستاده در همین گذر دوم از رویش میپرند. چنین است که قطعه پایانی مییابد که تنها یک بار رخ میدهد.
راه: 1 2 3 2 4
نشانهٔ پرش را چگونه باید خواند
همهٔ نشانههای پرش از یک قاعده پیروی میکنند: تا آنجا پیش میروی که واژهای چیز دیگری بگوید، یک بار به جایی میپری که واژه نشان میدهد و از آنجا دوباره سرراست پیش میروی. از یک نشانه تنها یک بار پیروی میشود — بار دیگر که از کنارش میگذری، دیگر مصرف شده است. آنکه این را فراموش کند در حلقه گرفتار میماند.
واژهها در هر چاپی در جهان به ایتالیایی میایستند، مانند فورته و پیانو: دا کاپو یعنی از آغاز، دال سنیو از نشانه، فینه پایان و آل فینه تا پایان. آنها را ترجمه نمیکنند، چون به نتنگاری تعلق دارند نه به متن.
پرش به کودا دو بار خوانده میشود: در گذر نخست To Coda تنها یادداشتی در حاشیه است و از آن میگذرند. پس از بازگشت، همان نقطهٔ خروج است — از آنجا نزد نشانهٔ کودا پیش میروند. آنچه میان این دو است در بار دوم از رویش میپرند؛ کودا درست برای همین هست.
دو نشانه که جایشان اینجا نیست
دو نشانه را با میل در همان کیسهٔ نشانههای پرش میاندازند، هرچند کار دیگری میکنند. تکرار میزان جای میزانی را میگیرد که درست مانند میزان پیشین مینوازد — در نوشتن درون سطر صرفهجویی میکند اما کسی را به عقب نمیفرستد. و ضرب آغازین ناقص اصلاً نشانهٔ تکرار نیست بلکه میزان ناتمام آغاز است؛ در یک تکرار، میزان ناتمام آغاز و میزان پایانی بارها یکدیگر را به یک میزان کامل میرسانند.
نمادهای موسیقی · نحوهٔ اجرا · زینتها · واژهنامهٔ موسیقی
آنوتونا این کار را برایتان میکند
از نتها عکس بگیرید یا ملودی را بنوازید — آنوتونا گام را تشخیص میدهد، نتها را مینویسد و آنها را به هر گام دیگری میبرد. رایگان.
آنوتونا را ببینیدهر نت این صفحه محاسبه شده است، نه رونویسی.