خواندن نت‌نویسی درام
در حامل درام هیچ خطی بلندی صدا را نشان نمی‌دهد: هر جایگاه از آنِ یک ساز است. یازده تای آن‌ها با تصویر، صدا و چهار ریتم.
حامل درام پنج خط دارد مانند هر حامل دیگری — فقط اینجا آن‌ها بلندی صدا را نشان نمی‌دهند. آن‌ها خانه‌اند: هر خط و هر فاصله از آنِ یک ساز است و سر نت می‌افزاید که کوبیده می‌شود یا تنها ساییده. به همین سبب در آغاز نه کلید سل و نه کلید فا می‌ایستد، بلکه نشانهٔ کوبه‌ای از دو خط کلفت.
کدام جایگاه کدام ساز است
| روی حامل | ساز | جایگاه | صدا |
|---|---|---|---|
| های‌هت با پا | زیر حامل | ||
| طبل بزرگ | فاصله 1 | ||
| تام کف | فاصله 2 | ||
| طبل کوچک | فاصله 3 | ||
| ضربه روی حلقه | فاصله 3 | ||
| تام بم | خط 4 | ||
| تام زیر | فاصله 4 | ||
| سنج راید | خط 5 | ||
| های‌هت بسته | بالای حامل | ||
| های‌هت باز | بالای حامل | ||
| سنج کرش | بالای حامل |
دو سر نت
چهار ریتم پایه
ضرب پایه
ریتم راک
همان ریتم روی سنج راید
در میزان سه‌ضربی
این تقسیم‌بندی یک توافق است نه یک استاندارد. برای تام‌ها و تام کف نوشتارهای دیگری هم هست و برخی پارت‌ها های‌هت را روی خط کوچک ویژهٔ خودش بالای حامل می‌گذارند. آنچه همیشه برقرار است: پارت در آغاز می‌گوید کدام جایگاه کدام ساز را نشان می‌دهد و خواننده بر همان تکیه می‌کند.
های‌هت باز و بسته در یک جایگاه می‌ایستند. نه جایگاه بلکه نشانهٔ بالای سر و مدت آن‌ها را جدا می‌کند — اندازه‌گیری شده، باز بیش از سی برابر بلندتر طنین می‌اندازد.
آنوتونا این کار را برایتان می‌کند
از نت‌ها عکس بگیرید یا ملودی را بنوازید — آنوتونا گام را تشخیص می‌دهد، نت‌ها را می‌نویسد و آن‌ها را به هر گام دیگری می‌برد. رایگان.
آنوتونا را ببینیدهر نت این صفحه محاسبه شده است، نه رونویسی.