چندصدایی — یک ملودی، پنج بافت
پنج بافت برای شنیدن. در بالای هر پنج تصویر همان یک ملودی ایستاده است؛ تنها آنچه زیر آن است آن را تک‌صدایی، هم‌صدایی یا چندصدایی می‌کند.
اینکه چند صدا می‌نوازد هنوز نمی‌گوید یک قطعه چگونه ساخته شده است. دو صدا می‌توانند یک راه را بروند، یکدیگر را نگه دارند یا هر یک راه خود را بروند — و این را بی‌درنگ می‌شنویم، بی‌آنکه حتی یک اصطلاح فنی بدانیم.
از همین رو در این صفحه همان ملودی پنج بار ایستاده است. در هر پنج تصویر نت به نت همان است، از روی صدا دوباره شمرده شده. آنچه دگرگون می‌شود همواره زیر آن است: هیچ، یک صدای دوم که هم‌گام پیش می‌رود، دو آکورد کشیده، یک صدای مستقل، یا همان ملودی یک بار دیگر در شکلی ساده‌تر.
نام‌های کهن چیزی جز این را وصف نمی‌کنند. هر که پنج تصویر را پشت سر هم بشنود، نام‌ها را پس از آن تنها برای جست‌وجو لازم دارد.
تک‌صدایی
تنها ملودی. در هیچ لحظه‌ای بیش از یک نت نمی‌نوازد — نام بر همین یک نکته استوار است، و بر هیچ چیز دیگر. یک تن آن را بخواند یا صد تن در یک‌صدایی، فرقی نمی‌کند؛ تنها نتی که هم‌زمان در بلندای دیگری بنوازد نوشتار را چندصدایی می‌کند.
هم‌صدایی
صدای دوم هم‌گام پیش می‌رود: هر ورود هر دو صدا را می‌برد و هیچ‌کدام چشم‌به‌راه دیگری نمی‌ماند. کُرال چنین نوشته می‌شود و گروه کُری که آکورد می‌خواند چنین می‌نوازد. ملودی از آن رو در بالا شنیده می‌شود که بالاتر نشسته است، نه از آن رو که دیگرگونه حرکت می‌کند.
ملودی با همراهی
زیر ملودی آکوردهایی نشسته‌اند که کم عوض می‌شوند. از همین رو در چند جا چهار نت با هم می‌نوازند و در میانه تنها ملودی می‌ماند. این نوشتار تقریباً هر ترانه‌ای با گیتار یا پیانو است: یک صدا پیش می‌برد و باقی هماهنگی را نگه می‌دارند.
بافت چندصدایی
صدای دوم دیرتر آغاز می‌کند و سپس راه خود را می‌رود — وزنی دیگر، سویی دیگر، پایانی از آن خود. معنای چندصدایی همین است: نه نت‌های بسیار، بلکه چند صدا که هر یک سخنی از آن خود دارد. سخت‌گیرانه‌ترین شکل آن فوگ است.
دگرصدایی
هر دو صدا همان ملودی را می‌نوازند و پایینی ساده‌تر — از هر دو نت یکی را برمی‌دارد و باقی را وامی‌گذارد. از همین رو هر نتی که زیر ملودی است با نت بالای خود هم‌نام است، و در این نوشتار همین سنگ محک است. در ژاپن، اندونزی و موسیقی عرب این حالت معمول است.
پنج بافت در یک نگاه
هر سطر آنچه را می‌گوید که در صدا شمردنی است: چند نت با هم می‌نوازند و بافت از چه شناخته می‌شود. شماره‌ها از تصویرهای همین صفحه گرفته شده‌اند، اندازه‌گیری شده‌اند نه تخمین‌زده.
| بافت | نت‌های هم‌زمان | از چه شناخته می‌شود |
|---|---|---|
| تک‌صدایی | 1 | هرگز دو نت با هم نیست |
| هم‌صدایی | 2 | هر ورود هر دو صدا را می‌برد |
| ملودی با همراهی | تا 4 | همراهی تنها دو بار نواخته می‌شود |
| بافت چندصدایی | 2 | صدای دوم دیرتر آغاز می‌کند |
| دگرصدایی | 2 | در پایین همان نت بالا می‌نوازد |
چه چیز بافت‌ها را از هم جدا می‌کند
در نوشتار تک‌صدایی هرگز بیش از یک نت نمی‌نوازد. این تک‌صدایی است — آوازی بی‌همراهی، نغمه‌ای گریگوریایی، ترانه‌ای کودکانه که یک کلاس تمام می‌خواند. حتی صد خواننده در یک‌صدایی نیز تک‌صدایی می‌مانند.
چون دو صدا در یک وزن حرکت کنند، نوشتار آکوردی پدید می‌آید: هر ورود هر دو صدا را با هم می‌برد. این هم‌صدایی به معنای تنگ آن است، نوشتار کُرال. اما اگر ملودی بر آکوردهایی روان باشد که کم عوض می‌شوند، آن را ملودی با همراهی می‌نامند — نوشتار تقریباً هر ترانه‌ای با گیتار یا پیانو.
چون صداها راه خود را بروند، یعنی در لحظه‌های گوناگون وارد شوند و هر یک وزن خود را نگاه دارد، نوشتار چندصدایی است. سرانجام دگرصدایی همان حالتی است که کتاب‌های اروپایی دیرزمانی از آن غافل ماندند: دو صدا همان ملودی را می‌نوازند، یکی ساده‌تر از دیگری. در موسیقی ژاپن، اندونزی و جهان عرب این حالت معمول است.
در کنار آن چه هست
دو صدا را چگونه با هم می‌برند: کنترپوان. وقتی یک موضوع از صدایی به صدای دیگر می‌رود چه می‌شود: فوگ. فاصله‌های میان دو نت چه نام دارند: فاصله‌ها.
نمادهای موسیقی · واژه‌نامهٔ موسیقی
آنوتونا این کار را برایتان می‌کند
از نت‌ها عکس بگیرید یا ملودی را بنوازید — آنوتونا گام را تشخیص می‌دهد، نت‌ها را می‌نویسد و آن‌ها را به هر گام دیگری می‌برد. رایگان.
آنوتونا را ببینیدهر نت این صفحه محاسبه شده است، نه رونویسی.