آرپژ
پنج حالت برای شنیدن: یک آکورد، یک بار یکجا نواخته و یک بار شکسته. همان نتها، آغازی دیگر.
آکورد در نتنویسی مانند ستونی میایستد: همهٔ سرها روی هم، همهٔ نتها یکجا. خط موجدار سمت چپ آن میگوید که نباید با هم بیایند، بلکه باید تند و پشت سر هم از پایین به بالا بیایند. این واژه از ایتالیایی arpa میآید، یعنی چنگ — سازی که آکورد را جز به این شکل نمیتواند بگیرد.
در این صفحه هر حالت دو بار کنار هم ایستاده است: بینشانه در یک سو، با نشانه در سوی دیگر. کسی که هر دو را بشنود همان نتها و آغازی دیگر میشنود. همین است که این نشانه را از تقریباً همهٔ نشانههای دیگر این صفحهها جدا میکند: اینجا واقعاً صدا تغییر میکند، نه فقط تصویر. هر دو اندازه گرفته شدهاند — لحظههای آغاز از صدا، خط موجدار و جای سرها از تصویر چاپشده.
آکورد از این کار بلندتر نمیشود. نتها با جابهجایی وارد میشوند و با هم تمام میشوند؛ در پایان همان صدا ایستاده است، فقط از راهی دیگر رسیده است.
آکورد بینشانه
چهار سر روی هم، یک آغاز: آکورد وقتی چیز دیگری کنارش نوشته نشده باشد چنین دیده میشود. همهٔ نتها با هم آغاز میشوند و با هم پایان میگیرند. این تصویر نقطهٔ سنجش همهٔ چیزهای پس از آن است — کنارش همان چیز یک بار دیگر ایستاده است و آنجا درست همین یک آغاز است که دگرگون میشود.
از پایین به بالا
همان چهار نت، این بار با خط موجدار. در صدا پشت سر هم از پایین به بالا وارد میشوند و فاصله چنان کوچک است که هنوز مانند آکورد شنیده میشود نه مانند گام. نوک پیکان لازم نیست وقتی بههرحال رو به بالا میشکند؛ برخی چاپها با این همه آن را میگذارند تا تردیدی نماند.
از بالا به پایین
همان آکورد، پیکان رو به پایین. اکنون بلندترین نت نخست میآید و بمترین در پایان. این آشکارا کمیابتر است و بیشتر جایی میایستد که باس باید طنینانداز بماند، یا جایی که دست از بالا میآید. کسی که دو تصویر را پشت سر هم بشنود تفاوت را بیدرنگ میشنود: همان نتها، اما حرکت وارونه پیش میرود.
آکورد پهنگسترده
اینجا نتها روی دو اکتاو پخش شدهاند، در کلید فا. یک دست این را یکجا نمیگیرد و نشانه درست برای همین هست: موج گرفتنِ ناممکن را ممکن میکند. در نوشتار پیانو از این رو بسیار پرشمار میایستد و آنجا بیشتر بیپیکان.
نشانه به یک آکورد مربوط است
دو آکورد پشت سر هم و موج تنها پیش از نخستین ایستاده است. دومی ستون میماند. این پاسخ پرسشی پرتکرار است: نشانه به آکوردی مربوط است که پیش از آن ایستاده، نه به میزان و نه به همهٔ آن جا. کسی که آکورد بعدی را هم شکسته بخواهد، موج دومی مینویسد.
با چه شتابی و به کدام سو
اینکه آکورد با چه شتابی شکسته شود هیچجا نوشته نشده است. به تمپو، به ساز و به خوی آن جا بستگی دارد: در پایانی آرام موج میتواند فرصت بگیرد، در میانهٔ گذری تند تقریباً یک ضربه است. با این همه یک قاعده هست — نت بالایی باید روی ضرب بیفتد وقتی ملودی آن بالاست، و نت پایینی وقتی که باس شمارنده است. چاپ خوب هیچکدام را نمینویسد؛ این کار نوازنده است.
سوی شکستن اما نوشته میشود. بیپیکان از پایین به بالا میشکند و این حالت معمول است. پیکانی رو به پایین در انتهای موج آن را وارونه میکند: آنگاه بلندترین نت نخست میآید. هر دو حالت در این صفحه شنیده میشوند و در صدا بلندیها بهراستی در ترتیب وارونه پیش میروند.
آنچه در کنارش هست
آکورد از چه نتهایی ساخته میشود و چه آکوردهایی هست: نحوهٔ اجرا. نشانههای دیگری که میگویند نتی چگونه نواخته شود نه اینکه کدام نت: زینتها.
نمادهای موسیقی · نحوهٔ اجرا · زینتها · واژهنامهٔ موسیقی
آنوتونا این کار را برایتان میکند
از نتها عکس بگیرید یا ملودی را بنوازید — آنوتونا گام را تشخیص میدهد، نتها را مینویسد و آنها را به هر گام دیگری میبرد. رایگان.
آنوتونا را ببینیدهر نت این صفحه محاسبه شده است، نه رونویسی.