अलंकार
सहा अलंकार, प्रत्येक दोनदा कोरलेला: खूण जशी छापली जाते तशी, आणि तीच जागा स्वरांत उलगडून लिहिलेली — दोन्ही वाजतात, आणि दोन्हींची लांबी अगदी सारखीच.
स्वराच्या वर एक खूण, आणि एका आवाजाचे चार होतात. अलंकार दुसरे स्वर सांगत नाही, तर हा एकच स्वर वाजवण्याची रीत सांगतो: लिहिलेली मात्रा पूर्ण राहते, आणि तिच्या आत काय घडते ते खूण सांगते. प्रत्येक अलंकार इथे दोनदा उभा आहे — जसा छापला जातो तसा, आणि त्याखाली स्वरांत उलगडून. दोन्ही रूपे सारखीच लांब आहेत; एकामागून एक ऐकणे हेच लेखन आणि ध्वनी यांतले अंतर कानाला दाखवते.
त्रिल (trillo)
मुख्य स्वर आणि त्याच्या वरचा शेजारी स्वच्छ राहील इतक्या वेगाने आलटून पालटून येतात. किती आलटापालटी आहेत हे खूण सांगत नाही; इथे चार जोड्यांनी उलगडले आहे, आणि स्वराची मात्रा अगदी तीच राहते.
वरचा मोर्देंत
वर एकच झटपट पाऊल आणि परत, त्यानंतर मुख्य स्वर राहतो. खूण म्हणजे रेघेशिवायची गुळगुळीत नागमोडी रेषा. ते पाऊल डोळ्याच्या पापणीइतकेच टिकते — मात्रेचा उरलेला सगळा भाग मुख्य स्वराचाच.
मोर्देंत (mordent)
तेच खाली: खालच्या शेजाऱ्यापर्यंत एकदा थोडक्यात जाऊन लगेच परत. खुणेच्या नागमोडी रेषेच्या मधून एक उभी रेघ जाते. वरच्या मोर्देंतपेक्षा एवढाच फरक आहे, आणि तो सहज नजरेतून सुटतो.
ग्रुपेत्तो (gruppetto)
लिहिलेल्या स्वराभोवती चार आवाज: वरचा शेजारी, मुख्य स्वर, खालचा शेजारी, मुख्य स्वर. खूण स्वराच्या वर असेल तर फेरा लगेच सुरू होतो; मागे असेल तर आधी स्वरच वाजतो आणि फेरा शेवटी येतो.
लघु पूर्वनोट
लहान स्वराच्या झेंड्यावर आडवी रेघ असते, आणि तो शक्य तितका आखूड वाजवला जातो. मुख्य स्वराकडून तो जवळपास काहीच घेत नाही: तो ठेक्यावर पडतो, आणि मुख्य स्वर लगेच पाठोपाठ येतो.
दीर्घ पूर्वनोट
रेघेशिवायचा लहान स्वर कडेचा शृंगार नाही, तर लटकणारा स्वर आहे. तो मुख्य स्वराच्या मात्रेचा अर्धा भाग — टिंबवाल्या स्वरात दोन तृतीयांश — घेतो आणि नंतरच सुटतो. लिहिला जातो लहान, पण ऐकू येतो तोच.
वरून की मुख्य स्वरापासून?
मतभेद नेमका इथेच आहे: त्रिल लिहिलेल्या स्वरापासून सुरू होतो की त्याच्या वरच्या शेजारच्या स्वरापासून? बरोक काळात, आणि मोझार्टपर्यंतही, तो वरूनच सुरू होतो — तिथे अलंकार म्हणजे नंतर सुटणारा ताण. एकोणिसाव्या शतकात, हुमेल आणि शोपां यांच्यापासून, तो मुख्य स्वरापासून सुरू होतो. इथली चित्रे नंतरचेच वाचन दाखवतात; जुन्या संगीतात आवृत्तीची प्रस्तावना पाहणे हा कामाचाच भाग असतो, आणि चांगली आवृत्ती ते तिथेच सांगते.
एका अलंकारात किती स्वर मावतात हे कोणतीही खूण सांगत नाही. ते गती आणि वाद्य यांवर अवलंबून असते: इथे चार आलटापालटींनी उलगडून लिहिलेले संथ भागात कमी होईल आणि जलद भागात जास्त.
दोन, जे स्वरांत उलगडता येत नाहीत
या रांगेत दोन खुणा नाहीत, आर्पेज्जो (arpeggio) आणि ग्लिस्सांदो (glissando), आणि त्याचे एकच कारण आहे: त्यांना ठरलेले स्वर नाहीत. स्वरमेळाच्या पुढची लाटदार रेघ सांगते की त्याचे आवाज एकामागून एक येतात — किती वेगाने ते सांगत नाही. दोन स्वरांमधली रेघ सांगते की त्यांच्यामधला रस्ताही वाजतो — पियानोवर त्या वाटेतल्या पट्ट्या, व्हायोलिनवर पायऱ्यांशिवायची घसरण. मध्ये काय असेल हे वाद्यच ठरवते, आणि म्हणूनच ते स्वरांत मांडता येत नाही.
स्वरचिन्हे · ध्वनीची तीव्रता · स्वरांची कालावधी · संगीत संज्ञा
हे काम Anotona तुमच्यासाठी करते
स्वरलिपीचा फोटो काढा किंवा चाल वाजवा — Anotona स्केल ओळखते, स्वर लिहिते आणि ते दुसऱ्या कोणत्याही स्केलमध्ये नेते. विनामूल्य.
Anotona पाहाया पानावरचा प्रत्येक स्वर मोजून काढलेला आहे, कुठूनही उतरवलेला नाही.