विषमलय — तेच स्वर, दुसरी सुरुवात
ऐकण्यासाठी पाच जोड्या. डावीकडे सरळ रूप, उजवीकडे तेच स्वर विषमलयात — तेवढेच लांब, दुसऱ्या पद्धतीने ठेवलेले.
विषमलय स्वरांना सरकवत नाही तर त्यांच्या सुरुवातीला. तीच धून, तोच एकूण कालावधी, उंचीचा तोच क्रम — फक्त एवढेच की किमान एक स्वर दोन मात्रांच्या मध्ये सुरू होतो आणि पुढच्या मात्रेवरून वाजत राहतो. जोर तिथे पडतो जिथे कुणी अपेक्षा करत नाही, आणि संगीताला पुढे ढकलले जाते.
इथे पाच जोड्या शेजारी शेजारी उभ्या आहेत. डावीकडे सरळ रूप, ज्यात प्रत्येक स्वर आपल्या मात्रेवर सुरू होतो; उजवीकडे तेच स्वर, सरकवलेले. दोन्ही ऐकता येतात, आणि यावेळी फरक लगेच ऐकू येतो — फक्त वाचन बदलणाऱ्या इतर चिन्हांपेक्षा हे वेगळे आहे.
जे बदलत नाही ते मापात आहे: उंचीचा क्रम आणि एकूण कालावधी दोन्ही चित्रांत सारखेच आहेत. म्हणून विषमलय दुसरी धून नाही तर तीच धून आहे, तालावर दुसऱ्या पद्धतीने ठेवलेली.
अष्टमांशाचा विषमलय
लयीची सर्वांत जुनी युक्ती: एक अष्टमांश पुढे, आणि त्यानंतर प्रत्येक पुढचा स्वर एक अष्टमांशाने सरकलेला चालतो. डावीकडे प्रत्येक स्वर आपल्या मात्रेवर सुरू होतो. उजवीकडे पुढे एकटा अष्टमांश उभा आहे, आणि तिथून प्रत्येक स्वर मात्रांच्या मध्ये सुरू होऊन पुढच्यावरून वाजतो. उंची तीच आहे आणि एकूण कालावधीही — मोजलेला, दावा केलेला नव्हे.
जोडकमानीसह विषमलय
जोडकमानीने जोडलेले दोन अष्टमांश एकच स्वर बनतात, दुप्पट लांब. जोड एखाद्या मात्रेवर पडला तर नेमका तिथेच विषमलय जन्मतो: मात्रा येते तेव्हा स्वर आधीपासून वाजत असतो आणि पुन्हा वाजवला जात नाही. चित्रात अजूनही दोन स्वरमस्तके उभी आहेत, ध्वनीत एक स्वर आहे — हाच जोडकमान आणि अभिव्यक्तिकमानीतील फरक.
तालरेषेवरून विषमलय
तालरेषेवरून फक्त जोडकमानीनेच जाता येते, कारण स्वर तालरेषा ओलांडू शकत नाही. त्याला विभागले जाते आणि दोन्ही भाग जोडले जातात. संपूर्ण तालातील सर्वांत मजबूत जागा नेमकी रेषेच्या मागे असल्याने हा सर्वांत परिणामकारक विषमलय आहे: ठसा तालाच्या सीमेवरून सरकतो, आणि क्षणभर ताल स्वतःच सरकलेला वाटतो.
सरकवलेला अर्धा स्वर
इथे कमानीची गरज नाही. अर्धा स्वर फक्त पहिल्याऐवजी दुसऱ्या मात्रेवर उभा राहतो आणि तिसऱ्यावरून वाजतो — पहिलीनंतरची सर्वांत मजबूत जागा. डावीकडे दोन चतुर्थांश तीच जागा भरतात आणि प्रत्येक मात्रा पुन्हा वाजवतात. त्याच उंची, तोच एकूण कालावधी, तरीही उजवे रूप असे ऐकू येते जणू एक मात्रा मागे राहिले आहे.
प्रतिमात्रा — विषमलय नव्हे
ही जोडी उलटे उदाहरण आहे: उजवीकडे प्रत्येक मात्रेवर अष्टमांशाचा विराम उभा आहे, आणि प्रत्येक स्वर त्यांच्या मध्ये सुरू होतो. सरकलेले ऐकू येते, पण विषमलय नाही — कोणताही स्वर मात्रेवरून वाजत नाही, प्रत्येक त्याआधी संपतो. याचे पारिभाषिक नाव प्रतिमात्रा आहे. दोन्ही वेगळे करणे सार्थक आहे, कारण अनुभव वेगळा आहे: प्रतिमात्रा ढकलते, विषमलय ओढतो.
विषमलय कशाने होतो
तालात मजबूत आणि कमजोर जागा असतात. चार चतुर्थांशाच्या तालात पहिली मात्रा मुख्य जोर उचलते, तिसरी दुय्यम जोर, दुसरी आणि चौथी कमजोर असतात, आणि त्यांच्यामधील अष्टमांश सर्वांत कमजोर जागा असतात. हा क्रम आवडीचा विषय नाही: तो स्वतः तालच आहे, आणि म्हणूनच तालाची चिन्हे आहेत.
विषमलय तेव्हा होतो जेव्हा स्वर कमजोर जागेवर सुरू होतो आणि मजबूत जागेवरून वाजत राहतो. दोन्ही भाग लागतात. जो स्वर फक्त मात्रांच्या मध्ये सुरू होतो आणि पुढच्या आधी संपतो तो प्रतिमात्रा आहे, विषमलय नाही; आणि जो स्वर पहिल्या मात्रेवर सुरू होऊन बराच वेळ टिकतो, तो तर मुळीच नाही.
स्वरलेखनात विषमलय दोन प्रकारे जन्मतो. एकतर लांब मूल्य कमजोर जागेवर उभे राहते — उदाहरणार्थ दुसऱ्या मात्रेवर अर्धा स्वर. किंवा दोन मूल्ये जोडकमानीने जोडली जातात, म्हणजे दुसरे पुन्हा वाजवले जात नाही. तालरेषेवरून कमानच एकमेव मार्ग आहे: स्वर विभागल्याशिवाय आणि जोडल्याशिवाय तालरेषा ओलांडू शकत नाही.
शेजारी काय आहे
कोणता ताल कसा मोजला जातो: ताल चिन्हे. जोडकमान अभिव्यक्तिकमानीपासून कशी ओळखावी: जोडरेषा आणि लेगातो रेषा. एखादी रचना तालाच्या मध्ये का सुरू होऊ शकते: पूर्वमात्रा.
हे काम Anotona तुमच्यासाठी करते
स्वरलिपीचा फोटो काढा किंवा चाल वाजवा — Anotona स्केल ओळखते, स्वर लिहिते आणि ते दुसऱ्या कोणत्याही स्केलमध्ये नेते. विनामूल्य.
Anotona पाहाया पानावरचा प्रत्येक स्वर मोजून काढलेला आहे, कुठूनही उतरवलेला नाही.