पियानोचे पेडल — आणि ते ध्वनीचे काय करते
ऐकण्यासाठी पाच प्रसंग। उजवीकडे तीच जागा फोडून लिहिलेली: पेडलखाली खरोखर जितका वेळ वाजते तितकी लांब।
पायही वाजवतो। उजवे पेडल दाबले की सर्व तारांवरून दाबणारे उचलले जातात: वाजवलेला स्वर आता पट्टी सोडल्यावर थांबत नाही, तर पाय पेडल सोडल्यावरच थांबतो। स्वरलिपीत एकही स्वर बदलत नाही — ध्वनीत सर्व काही बदलते।
नेमके तेच इथे ऐकू येईल असे केले आहे। डावीकडे पेडलशिवायची जागा आहे: चार चतुर्थांश, प्रत्येक लिहिल्याइतकाच आखूड। उजवीकडे तेच स्वर फोडून लिहिले आहेत, प्रत्येक पेडलखाली खरोखर जितका वाजतो तितका लांब नोंदलेला। दोन्ही रूपे ऐकता येतात, आणि फरक हा अहवाल नसून ऐकू येणारी गोष्ट आहे।
फोडून का लिहिले, फक्त चिन्हाने का नाही? कारण या पानाची स्वरजुळणी चिन्ह कोरते खरी, पण वाजवत नाही। उजवीकडे फक्त चिन्ह असते तर डावीकडच्याइतकेच आखूड वाजले असते, आणि पान मुकाट्याने पेडल काहीच करत नाही असा दावा केल्यासारखे झाले असते। ते काहीतरी करते, आणि तेच हे आहे।
पेडल चिन्ह
स्वररेषांखाली Ped. हा शब्द आहे, आणि जिथे पाय सोडतो तिथे तारा। वरचे स्वर जे आहेत तेच राहतात: चार चतुर्थांश। उजवीकडे तेच चार स्वर पेडलखाली जसे वाजतात तसेच नोंदले आहेत — पहिला मात्रेच्या शेवटपर्यंत धरतो, दुसरा थोडा कमी, आणि शेवटी चारही एकत्र उभे राहतात। हे दुसरे संगीत नाही, तेच आहे, फोडून लिहिलेले।
पेडल रेषा
तीच जागा, तेच पेडल, दुसरी लेखनपद्धत। शब्द आणि ताऱ्याऐवजी स्वररेषांखाली दोन आकड्यांची रेषा धावते: पहिला सांगतो पाय कुठे खाली जातो, दुसरा कुठे वर येतो, आणि त्यांच्यामध्ये एका नजरेत दिसते की पेडल किती वेळ दाबलेले राहते। आधुनिक आवृत्त्यांत हेच नेहमीचे रूप आहे, विशेषतः जिथे वारंवार बदलावे लागते।
पेडलबदल
एकामागून एक दोन स्वरमेळ। रेषेच्या मधला आकडा म्हणजे: सोडून त्याच क्षणी पुन्हा दाबा। उजवीकडे ते काय करते ते ऐकू येते — पहिला स्वरमेळ मात्रारेषेपर्यंत वाजतो आणि मग निघून जातो, दुसरा स्वच्छ सुरू होतो। बदल नेमका नव्या स्वरमेळाच्या मात्रेवर असतो, आधीही नाही आणि नंतरही नाही।
स्वरमेळ बदलतानाही दाबलेले पेडल
तेच दोन स्वरमेळ, पण पेडल दाबलेले राहते। उजवीकडे पहिल्या मात्रेचे स्वर जोडकमानींनी दुसऱ्या मात्रेत लोंबतात आणि नवा स्वरमेळ वाजत असतानाही वाजत राहतात। शेवटी खोलीत आठ स्वर एकाच वेळी उभे राहतात। कधी नेमके तेच हवे असते; बहुतेक वेळा ती स्वतःच्या वादनात सर्वात आधी ऐकू येणारी आणि सर्वात शेवटी सुटणारी चूक असते।
डावे पेडल: una corda
डावे पेडल यंत्ररचना सरकवते: हातोडी कमी तारांना लागते आणि स्वर मऊ व फिका होतो। ते शब्दाने लिहितात, una corda, आणि tre corde ने रद्द करतात। उंची आणि लांबी बदलत नाही, म्हणून इथे दोन्ही मुद्रणे सारखीच ऐकू येतात — बदलतो तो रंग, आणि रंग हीच एकमेव गोष्ट या मुद्रणाकडे नाही।
चित्रात काय आहे आणि ध्वनीत काय आहे
एकाच गोष्टीसाठी दोन लेखनपद्धती आहेत। जुनी Ped. हा शब्द पाय खाली जातो तिथे आणि तारा पाय वर येतो तिथे ठेवते। नवी स्वररेषांखाली आकड्यांची रेषा ओढते, पेडल धरून ठेवण्याच्या वेळेइतकीच लांब — ती अधिक नेमकी आहे, कारण शेवट शोधावा लागत नाही, दिसतो।
कधी बदलायचे हे स्वरमेळ ठरवतो। जो स्वरमेळ बदलताना पेडल दाबलेले ठेवतो, तो दोन्ही एकत्र वाजवतो; चौथे उदाहरण ते ऐकवते। म्हणून पेडलबदल जवळजवळ नेहमी नव्या स्वरमेळाच्या मात्रेवरच लिहिला जातो: सोडून त्याच क्षणी पुन्हा दाबणे, जेणेकरून नवा ध्वनी सोबत यावा आणि जुना बाहेर राहावा।
डावे पेडल वेगळी गोष्ट आहे। ते यंत्ररचना सरकवते जेणेकरून कमी तारांवर टोला बसतो; स्वर मऊ आणि फिका होतो, पण लांब नाही। ते शब्दाने लिहितात, una corda, आणि tre corde ने रद्द करतात। या पानाच्या ध्वनिमुद्रणात त्यातले काहीच ऐकू येत नाही — त्याला उंची आणि लांबी ठाऊक आहे, रंग नाही।
शेजारी काय आहे
स्वरमूल्ये आणि त्यांच्या लांबी: स्वरांची कालावधी। स्वरलिपी सुरुवातीपासून कशी वाचायची: स्वरलिपी वाचायला शिका।
स्वरचिन्हे · पेडल चिन्ह · संगीत संज्ञा
हे काम Anotona तुमच्यासाठी करते
स्वरलिपीचा फोटो काढा किंवा चाल वाजवा — Anotona स्केल ओळखते, स्वर लिहिते आणि ते दुसऱ्या कोणत्याही स्केलमध्ये नेते. विनामूल्य.
Anotona पाहाया पानावरचा प्रत्येक स्वर मोजून काढलेला आहे, कुठूनही उतरवलेला नाही.