बीम रेषा — वाचन बदलते, ध्वनी नाही
ऐकण्यासाठी पाच जोड्या। प्रत्येक जोडीत तेच स्वर आहेत, फक्त दुसऱ्या पद्धतीने लिहिलेले — आणि दोन्ही मुद्रणे स्वरागणिक सारखी वाजतात।
दोन अष्टमांश स्वर सारखेच वाजतात, मग प्रत्येकाला स्वतःचा झेंडा असो किंवा दोन्ही एकाच रेषेखाली उभे असोत। बीम रेषा वाजवणाऱ्याला लांबी, जोर किंवा स्पर्श याबद्दल काहीही सांगत नाही; वाचणाऱ्याला सांगते की काय एकत्र आहे। तिचे मोल नेमके यातच आहे: सारख्याच स्वरमस्तकांच्या रांगेचे ती अशा मात्रेत रूपांतर करते जी डोळा एका नजरेत मोजतो।
इथे पाच जोड्या शेजारी उभ्या आहेत, प्रत्येक एकदा अशी आणि एकदा तशी लिहिलेली। दोन्ही रूपे ऐकता येतात आणि कोणताही फरक ऐकू येत नाही — सुरुवात, लांबी आणि उंची स्वरागणिक तीच आहे। सारा फरक चित्रात आहे।
ही छोटी गोष्ट नाही। जो बीम चुकीच्या जागी ठेवतो, तो अशी मात्रा लिहितो जी वाजण्यापेक्षा वेगळ्या प्रकारे मोजली जाते: सहा अष्टमांश दोन-दोनच्या गटांत तीन-चारच्या मात्रेसारखे वाचले जातात, तेच सहा तीन-तीनच्या गटांत सहा-आठसारखे। हे ध्वनी ठरवत नाही, चित्र ठरवते।
झेंडा की बीम रेषा
आठ अष्टमांश, प्रत्येक आपल्या झेंड्यासह — मोजणी बरोबर, पण वाचायला थकवणारे। शेजारी तेच आठ दोन रेषांखाली। यामुळे एकही स्वर बदलत नाही: दोन्ही मुद्रणे स्वरागणिक, सुरुवातीगणिक सारखीच आहेत। बदलतो तो डोळ्याला लागणारा वेळ। छापील स्वरलिपीत सुटे झेंडे म्हणूनच जवळजवळ तिथेच असतात जिथे एखादा स्वर आपल्या मात्रेवर एकटा उभा असतो।
चार-चारच्या मात्रेत बीम गट
पुन्हा आठ अष्टमांश, यावेळी दोन्ही चित्रांत बीम केलेले — एकात एकाच रेषेखाली, दुसऱ्यात दोनखाली। तेच संगीत आहे आणि दोन्ही वाचता येतात; फक्त दुसरे चित्र दाखवते की मात्रेचे अर्धे कुठे पडतात, आणि पहिले ते झाकते। चार-चारमध्ये म्हणून अर्ध्या मात्रेनुसार गट केले जातात, आणि जिथे वेग असतो तिथे चतुर्थांशानुसार। बीम रेषा मात्रेबद्दलची माहिती आहे, स्वरांबद्दलची नाही।
सहा-आठमध्ये तीन-तीनचे दोन गट
6/8 मध्ये सहा अष्टमांश। एका चित्रात ते दोन-दोनच्या तीन गटांत उभे आहेत, दुसऱ्यात तीन-तीनच्या दोन गटांत। दोन्ही चित्रांत स्वर तेच आहेत आणि मुद्रणे सारखी ऐकू येतात — पण मोजणी वेगळी आहे: 6/8 मध्ये दोन मात्रा आहेत, प्रत्येक तीन अष्टमांशांची, आणि हे फक्त दुसरे चित्र सांगते। पहिले तीन-चारसारखे दिसते आणि तसेच वाचले जाते।
सोळांश स्वरांची दुसरी रेषा
एक अष्टमांश आणि दोन सोळांश, सलग दोनदा। एका चित्रात प्रत्येक स्वर आपला झेंडा बाळगतो; दुसऱ्यात एक अखंड रेषा गटावरून जाते आणि तिच्यावर दुसरी, आखूड — नेमकी त्या दोन सोळांशांइतकी लांब। रेषांची संख्या स्वरमूल्य सांगते: एक रेषा अष्टमांश, दोन रेषा सोळांश, तीन रेषा बत्तिसांश। हे एकाच गटातही प्रत्येक रेषेला स्वतंत्रपणे लागू होते।
रेषा विश्रांतीवरून जाते
गुंफणीच्या मध्ये एक छोटी विश्रांती। पहिल्या चित्रात ती गट तोडते: पहिला स्वर आपल्या झेंड्यासह एकटा उभा राहतो आणि शेवटच्या दोघांना स्वतःची रेषा मिळते। दुसऱ्यात रेषा विश्रांतीवरून जाते आणि चारही जागा गट म्हणून वाचता येतात। ध्वनी दोन्हीत तोच आहे — विश्रांती विश्रांतीच राहते। निवडलेली लेखनपद्धत ठरवते की गुंफण एकसंध दिसते की दोन तुकडे।
गट कशाचे अनुसरण करतात
नियम छोटा आहे: बीम रेषा एकाच मात्रेवर येणारे एकत्र आणते। चार-चारच्या मात्रेत हे प्रत्येक वेळी चार अष्टमांश असतात — मात्रेच्या पहिल्या अर्ध्यासाठी एक गट आणि दुसऱ्यासाठी एक, जेणेकरून मधला भाग दिसत राहावा। आठांवर एकच रेषा मोजणीत चुकीची नसती, पण ती नेमकी तीच जागा झाकते जिथून मोजले जाते।
सहा-आठच्या मात्रेत तोच नियम दुसरे चित्र देतो, कारण ही मात्रा दोन तिघांत मोजली जाते, तीन दोघांत नाही। म्हणून तिथे तीन-तीनचे दोन गट उभे आहेत। तेच सहा अष्टमांश दोन-दोन जोडा, आणि डोळ्यासाठी तुम्ही तीन-चारची मात्रा लिहिली — वाचणारा ती चुकीची मोजतो, जरी प्रत्येक स्वर आपल्या जागी असला तरी।
दोन बारकावे जोडले जातात। रेषेखालील सोळांश स्वरांना दुसरी, आखूड रेषा मिळते; ती पहिलीच्या वर असते आणि फक्त तेवढीच जाते जेवढे ते सोळांश स्वर स्वतः। आणि विश्रांती आवश्यक नाही की गट तोडेल: वेगवान गुंफणीत रेषा तिच्यावरून जाते, जेणेकरून गट गट म्हणून वाचता यावा।
शेजारी काय आहे
स्वरमूल्ये आणि त्यांच्या लांबी: स्वरांची कालावधी। कोणती मात्रा कशी मोजली जाते: ताल चिन्हे।
हे काम Anotona तुमच्यासाठी करते
स्वरलिपीचा फोटो काढा किंवा चाल वाजवा — Anotona स्केल ओळखते, स्वर लिहिते आणि ते दुसऱ्या कोणत्याही स्केलमध्ये नेते. विनामूल्य.
Anotona पाहाया पानावरचा प्रत्येक स्वर मोजून काढलेला आहे, कुठूनही उतरवलेला नाही.