फ्यूग — रूप बदलणारा आणि तरीही स्वतःच राहणारा विषय

प्रस्तावना: विषय आणि उत्तर

वर विषय एकटा सुरू होतो. एक मात्राखंड नंतर खाली उत्तर शिरते, खऱ्या स्थानांतरापेक्षा एक सप्तक खाली — आणि वरचा स्वर गप्प न होता वाजत राहतो. हा प्रतिविषयच विषयाचा प्रतिबिंदू आहे: त्याने उत्तराशी जुळले पाहिजे आणि त्याच्यापासून लक्ष हिरावून घेता कामा नये. शेवटी दोन्ही स्वर दोन सप्तकांच्या अंतरावर एकाच नादावर विसावतात.

विषयाचे काय होते

उत्तर म्हणजे दुसरा स्वर: तोच विषय, प्रत्येक नाद सात अर्धस्वर वर. नादांमधली अंतरे तेव्हा नादागणिक तीच राहतात — हे नादात मोजता येते. खरे उत्तर असे दिसते. एखादा विषय पंचमाच्या उडीने सुरू झाला तर जुने उस्ताद ते चतुर्थापर्यंत अरुंद करतात जेणेकरून उत्तर त्याच सुरात राहील; तेव्हा त्याला सुरगत उत्तर म्हणतात. या पानाचा विषय द्वितीयाच्या पावलाने सुरू होतो आणि त्याला अशी दुरुस्ती लागत नाही.

उलटणे प्रत्येक अंतर उलटवते: वरचे एक पाऊल तेच पाऊल खाली होते. पहिला नाद होता तिथेच राहतो, बाकी सर्व त्याच्याभोवती दुमडले जाते. खेकडा नादांची रांग शेवटून वाचतो — शेवटचा नाद पहिला होतो. दोन्ही रूपांतरे फक्त उंची बदलतात, कालावधी नाही.

मोठे करणे आणि लहान करणे उलटे करतात: नाद राहतात, प्रत्येक कालावधी दुप्पट होतो किंवा निम्मा होतो. मोठे करण्यात विषय एकाऐवजी दोन मात्राखंड घेतो. शेवटी अरुंद प्रवेश दुसऱ्या प्रवेशाला पहिला संपण्याआधीच सुरू होऊ देतो — विषय स्वतःवरच चढतो, आणि फ्यूगमध्ये हे जितके उशिरा घडते तितके प्रवेश जवळ सरकतात.

शेजारी काय आहे

दोन स्वर एकत्र कसे नेले जातात: प्रतिस्वर. दोन नादांमधल्या अंतरांना काय म्हणतात: अंतरे. वाक्य कसे बंद होते: कॅडन्स.