बहुस्वरता — एकच चाल, पाच मांडण्या
ऐकण्यासाठी पाच मांडण्या। पाचांमध्येही वर तीच चाल उभी आहे; तिला एकस्वरता, समस्वरता किंवा बहुस्वरता करते ते फक्त खाली असलेले।
किती स्वर वाजत आहेत हे अजून सांगत नाही की रचना कशी बांधली आहे। दोन स्वर एकाच वाटेने जाऊ शकतात, एकमेकांना धरू शकतात, किंवा प्रत्येक आपापल्या वाटेने जाऊ शकतो — आणि हे लगेच ऐकू येते, एकही पारिभाषिक शब्द माहीत नसतानाही।
म्हणूनच या पानावर तीच चाल पाच वेळा उभी आहे। पाचही चित्रांत ती स्वरागणिक तीच आहे, ध्वनीवरून पुन्हा मोजलेली। जे बदलते ते नेहमी खाली असते: काहीच नाही, त्याच चालीने जाणारा दुसरा स्वर, दोन धरून ठेवलेले मेळ, स्वतंत्र स्वर, किंवा तीच चाल पुन्हा एकदा साध्या रूपात।
जुनी नावे यापेक्षा वेगळे काही सांगत नाहीत। जो पाचही चित्रे एकामागून एक ऐकेल, त्याला नावे नंतर फक्त शोधण्यासाठी लागतील।
एकस्वरता
एकटी चाल। कोणत्याही क्षणी एकापेक्षा अधिक स्वर वाजत नाही — नाव याच एका गोष्टीवर उभे आहे, दुसऱ्या कशावरही नाही। ती एकाने गायली की शंभरांनी एकत्र, यात काही फरक पडत नाही; त्याच वेळी दुसऱ्या उंचीवर वाजणारा स्वर आला तरच लेखन बहुस्वरी होते।
समस्वरता
दुसरा स्वर त्याच चालीने जातो: प्रत्येक प्रवेश दोन्ही स्वर नेतो, कोणीही दुसऱ्याची वाट पाहत नाही। कोरल असेच लिहिले जाते, आणि मेळ गाणारा गायकवृंद असाच ऐकू येतो। चाल वर ऐकू येते कारण ती उंच आहे, ती वेगळ्या प्रकारे चालते म्हणून नाही।
साथीसह चाल
चालीच्या खाली क्वचित बदलणारे मेळ आहेत। म्हणून काही थोड्या जागी चार स्वर एकाच वेळी वाजतात, आणि मधल्या भागात फक्त चाल उरते। गिटार किंवा पियानोवर गायल्या जाणाऱ्या जवळपास प्रत्येक गाण्याचे हेच लेखन: एक स्वर पुढे नेतो, बाकीचे सुसंवाद धरून ठेवतात।
बहुस्वरी मांडणी
दुसरा स्वर उशिरा सुरू होतो आणि नंतर आपल्या वाटेने जातो — दुसरा ताल, दुसरी दिशा, स्वतःचा शेवट। बहुस्वरी म्हणजे हेच: पुष्कळ स्वर नव्हे, तर अनेक स्वर, आणि प्रत्येकाकडे स्वतःचे काही सांगण्यासारखे। याचे सर्वांत कठोर रूप फ्यूग आहे।
विषमस्वरता
दोन्ही स्वर तीच चाल वाजवतात, खालचा अधिक साधा — तो प्रत्येक दुसरा स्वर घेतो आणि बाकीचे सोडून देतो। म्हणून चालीखालचा प्रत्येक स्वर वरच्या स्वराच्याच नाववर्गाचा असतो, आणि या लेखनात हीच कसोटी आहे। जपान, इंडोनेशिया आणि अरब संगीतात हेच नेहमीचे आहे।
पाच मांडण्या एका दृष्टिक्षेपात
प्रत्येक ओळ ध्वनीत मोजता येईल ते सांगते: एकाच वेळी किती स्वर वाजतात, आणि मांडणी कशाने ओळखावी। आकडे याच पानाच्या चित्रांमधून मोजून घेतलेले आहेत, अंदाजाने नाही।
| मांडणी | एकाच वेळी स्वर | कशाने ओळखावी |
|---|---|---|
| एकस्वरता | 1 | कधीही दोन स्वर एकत्र नाहीत |
| समस्वरता | 2 | प्रत्येक प्रवेश दोन्ही स्वर नेतो |
| साथीसह चाल | 4 पर्यंत | साथ फक्त दोनदा वाजते |
| बहुस्वरी मांडणी | 2 | दुसरा स्वर उशिरा सुरू होतो |
| विषमस्वरता | 2 | खाली वरचाच स्वर वाजतो |
मांडण्यांत फरक कशाने पडतो
एकस्वरी लेखनात कधीही एकापेक्षा अधिक स्वर वाजत नाही। हीच एकस्वरता — साथीशिवाय गाणे, ग्रेगोरियन गायन, अख्ख्या वर्गाने गायलेले बालगीत। शंभर गायक एकत्र गायले तरी ते एकस्वरीच राहतात।
दोन स्वर एकाच तालात चालले तर मेळांचे लेखन तयार होते: प्रत्येक प्रवेश दोन्ही स्वर एकत्र नेतो। हीच संकुचित अर्थाने समस्वरता, कोरलचे लेखन। याउलट चाल क्वचित बदलणाऱ्या मेळांवरून वाहत असेल तर तिला साथीसह चाल म्हणतात — गिटार किंवा पियानोवर गायल्या जाणाऱ्या जवळपास प्रत्येक गाण्याचे लेखन।
स्वर आपापल्या वाटेने गेले, वेगवेगळ्या क्षणी आले आणि प्रत्येकाने आपला ताल धरून ठेवला, तर ते लेखन बहुस्वरी असते। शेवटी विषमस्वरता ही अशी स्थिती आहे जिच्याकडे युरोपीय पाठ्यपुस्तकांनी बराच काळ दुर्लक्ष केले: दोन स्वर तीच चाल वाजवतात, एक दुसऱ्यापेक्षा साधा। जपान, इंडोनेशिया आणि अरब जगताच्या संगीतात हेच नेहमीचे आहे।
शेजारी आणखी काय आहे
दोन स्वर एकत्र कसे न्यायचे: प्रतिस्वर। एखादा विषय स्वराकडून स्वराकडे गेला तर काय होते: फ्यूग। दोन स्वरांमधल्या अंतरांची नावे काय: अंतरे।
हे काम Anotona तुमच्यासाठी करते
स्वरलिपीचा फोटो काढा किंवा चाल वाजवा — Anotona स्केल ओळखते, स्वर लिहिते आणि ते दुसऱ्या कोणत्याही स्केलमध्ये नेते. विनामूल्य.
Anotona पाहाया पानावरचा प्रत्येक स्वर मोजून काढलेला आहे, कुठूनही उतरवलेला नाही.