जोडरेषा आणि लेगातो रेषा
पाच प्रसंग, प्रत्येक ऐकण्यासाठी दोनदा: तीच स्वरमस्तके कमानीशिवाय आणि कमानीसह. जे बदलते ते चित्रात नाही, आवाजात आहे.
दोन स्वरमस्तकांमधली कमान नेहमी सारखीच दिसते. तिचा अर्थ काय, हे एकच गोष्ट ठरवते: ती जोडत असलेल्या मस्तकांची उंची.
उंची सारखी असेल तर ती जोडरेषा; दोन स्वरांचा एकच आवाज होतो, जो दोघे मिळून जितके तितका वाजतो. दुसऱ्या मस्तकाला कधीच छेडले जात नाही — पहिला आवाज आणखी किती चालेल हे सांगण्यापुरतेच ते तिथे उभे आहे.
उंची वेगळी असेल तर ती लेगातो रेषा; जितकी मस्तके तितकेच आवाज राहतात. फक्त न तोडता वाजवले जातात, एक दुसऱ्यात वाहत.
म्हणूनच या पानावर प्रत्येक प्रसंग दोनदा उभा आहे, दोन्ही चित्रांत सारख्याच संख्येच्या मस्तकांसह. जो मोजत ऐकतो त्याला जोडरेषेमागे दिसतात त्यापेक्षा कमी आवाज ऐकू येतात. फरक एवढाच, आणि तो अर्थ लावण्याचा नव्हे तर ऐकण्याचा मामला आहे.
जोडरेषा
दोन सारखे स्वर, मध्ये एक कमान: फक्त पहिलाच वाजवला जातो, आणि दुसरासुद्धा संपला असता तोपर्यंत तो वाजत राहतो. चित्रात चार मस्तके उभी आहेत, ऐकू येतात तीन आवाज. जिथे एखादा कालावधी एकाच स्वरमूल्यात लिहिता येत नाही तिथे सर्वत्र याची गरज पडते — आणि तसे वाटते त्यापेक्षा कितीतरी जास्त वेळा घडते.
दोनपेक्षा अधिक स्वर
कमान नेहमी नेमकी दोन मस्तके जोडते. एखादा आवाज तिघांवर पसरायचा असेल तर सलग दोन कमानी लिहितात; मधला स्वर दोन्ही टोके पेलतो. तरीही ऐकू येतो एकच आवाज, आणि तो सर्व मस्तके मिळून जितका तितका वाजतो. अशा प्रकारे कोणताही कालावधी लिहिता येतो, ज्याला स्वतःचे चिन्हच नाही तोसुद्धा.
आवर्तनरेषेपलीकडे
आवर्तनरेषा आवाज थांबवत नाही. एखादा स्वर आवर्तनाच्या शेवटी सुरू होऊन पुढच्यात वाजायचा असेल तर रेषेपाशी त्याचे दोन भाग करून जोडले जातात — दुसरा मार्ग नाही, कारण प्रत्येक आवर्तन स्वतःपुरते पूर्ण व्हायला हवे. याचे काहीच ऐकू येत नाही: आवाज सीमा सहज ओलांडतो, जणू ती तिथे नाहीच.
लेगातो रेषा
वेगवेगळ्या उंच्यांवर तीच कमान अगदी वेगळेच सांगते: हे न तोडता वाजव. आवाज आहेत तेच राहतात आणि प्रत्येक छेडला जातो; जोडली जाते ती त्यांच्या एकामागोमाग येण्याची रीत. तंतुवाद्यांवर याचा अर्थ सगळ्यासाठी एकच गजओढ, फुंकवाद्यांवर एकच श्वास, पियानोवर दाबून ठेवलेली बोटे.
विषम ठेका
मात्रा ओलांडणारी जोडरेषा वजन सरकवते. लांब आवाज मात्रेवर नव्हे तर तिच्या शेजारी सुरू होतो आणि सरळ तिच्यावरून जातो — मात्रा तिथे आहे, पण ती कोणी वाजवत नाही. नृत्यसंगीत, जॅझ आणि निम्मी लोकप्रिय गाणी नेमकी यावरच जगतात. छापलेले पाहिले तर क्षुल्लक वाटते; वाजले की लगेच ऐकू येते की काहीतरी कलले.
दोघांना कशावरून ओळखायचे
हा फलक तीच कमान दोनदा दाखवतो, प्रत्येक वेळी दोन मस्तकांवर. डावीकडे मस्तके एकाच उंचीवर, उजवीकडे नाहीत — एवढेच, आणि त्याहून अधिक गरजही नाही. डावीकडे दोन लांब आवाज, उजवीकडे चार आखूड आवाज वाजतात.
म्हणून ज्याला जोडरेषा आणि लेगातो रेषा वेगळे करायचे आहे तो कमानीकडे नव्हे, तिच्याखालच्या मस्तकांकडे पाहतो. जिथे दिसायला अनोळखी वाटते तिथेही तेच खरे: तीन किंवा अधिक सारख्या मस्तकांवरची कमान लेगातो करत नाही, धरून ठेवते — प्रत्येक स्वराला पुढच्याशी. आणि अर्ध्या सुराच्या अंतरावरच्या दोन मस्तकांवरची कमान धरून ठेवत नाही, जोडते — उंच्या कितीही जवळ असोत.
बाजूला काय आहे
कमानीशिवाय स्वर किती चालतो आणि कोणती मूल्ये आहेत हे स्वरांची कालावधी पानावर आहे. आवाज कसा सुरू होतो — आखूड, जोर देऊन, पेलत — हे वादनाची रीत पानावर आहे; लेगातो रेषा त्याच कुटुंबातली, कारण ती legato या शब्दाचेच म्हणणे मांडते.
स्वरचिन्हे · स्वरांची कालावधी · वादनाची रीत · संगीत संज्ञा
हे काम Anotona तुमच्यासाठी करते
स्वरलिपीचा फोटो काढा किंवा चाल वाजवा — Anotona स्केल ओळखते, स्वर लिहिते आणि ते दुसऱ्या कोणत्याही स्केलमध्ये नेते. विनामूल्य.
Anotona पाहाया पानावरचा प्रत्येक स्वर मोजून काढलेला आहे, कुठूनही उतरवलेला नाही.