संगीत रूपे — एक रचना कशी बांधलेली असते
एकाच सुरावटीवर सहा बांधणीच्या रीती: जे पुन्हा पुन्हा येते, जे परत येते, जे बदलून परत येते — आणि जे दुसऱ्या सुरस्थानात उभे राहते.
रचना ही स्वरांच्या रांगेपेक्षा अधिक असते. तिला एक बांधणी असते: काहीतरी परत येते, काहीतरी परतण्यांच्या मध्ये उभे राहते, काहीतरी बदललेल्या रूपात पुन्हा येते. या बांधणीलाच रूप म्हणतात, आणि तीन मिनिटांची रचना तीन मिनिटांच्या योगायोगासारखी का ऐकू येत नाही याचे कारणही तेच आहे.
या पानावर तीच साधी सुरावट सहा वेळा उभी आहे, आणि प्रत्येक वेळी ती वेगळ्या रीतीने बांधलेली आहे. जे बदलते ते स्वरांत नसून त्यांच्या मांडणीत आहे — आणि नेमके तेच मोजता येते.
चित्रे खरोखर कोरलेली आणि मोजलेली आहेत: विभागांवरची अक्षरे, त्यांच्यामधल्या जोड रेषा आणि प्रत्येक विभागाची स्वरमाला चित्रातही आहेत आणि ध्वनीतही, आणि दोन्ही समोरासमोर ठेवता येतात.
ओस्तिनातो
खाली एक लहान नमुना वाहतो, आणि तो नेहमी सारखाच वाहतो. त्याच्यावर सुरावट मोकळेपणाने पुढे जाते. नमुना बदलत नाही, फक्त थांबतो — आणि जोपर्यंत वाहतो तोपर्यंत आपल्यावरचे सारे पेलतो. आजच्या गाण्यांतले बेस नमुने ज्याला माहीत आहेत, त्याला ओस्तिनातो माहीत आहे.
कॅनन
तीच सुरावट दोनदा, पण एकाच वेळी नाही: दुसरा स्वर उशिरा सुरू करतो आणि मग स्वरामागून स्वर तेच गातो. तिथे जे एकत्र वाजते ते कोणी वेगळे योजलेले नाही — एकाच सुरावटीने स्वतःला साथ देण्यातून ते जन्मते.
गीतरूप
तीन विभाग, आणि पहिला शेवटी न बदलता परत येतो. त्यांच्यामध्ये दुसरे काहीतरी उभे असते, म्हणजे परतणे खरोखर परतणे म्हणून ऐकू यावे. एक संपूर्ण म्हणून ऐकू येणारी सर्वांत साधी बांधणी, आणि म्हणूनच सर्वांत जास्त वापरली जाणारी.
रोंडो
तोच विभाग अनेकदा परत येतो, आणि त्याच्या येण्यांच्या मध्ये प्रत्येक वेळी काहीतरी नवे उभे राहते. जे परत येते ते रचनेला एकत्र धरून ठेवते, मधले तिला हालचालीत ठेवते. परत येणारा विभाग जितक्या वेळा येतो, ऐकणारा तितकाच त्याची वाट पाहू लागतो.
विषय आणि रूपांतर
विषय सुरुवातीला अगदी साधा उभा असतो. त्यानंतर तो परत येतो — सजवलेला, वेढलेला, लहान मात्रांमध्ये उलगडलेला. आधाराचे बिंदू तेच राहतात, नाहीतर तो विषयच राहणार नाही; त्यांच्यामधले सारे नवे आहे. म्हणूनच दुसऱ्या विभागाला खूण असलेला A म्हणतात.
सोनाटा रूप
दोन विषय, आणि सुरुवातीला ते वेगवेगळ्या सुरस्थानांत उभे असतात: पहिला मूळ सुरस्थानात, दुसरा उंच. मध्यभागी दोन्हींवर काम होते. शेवटी दोन्ही परत येतात, आणि आता दुसराही मूळ सुरस्थानात उभा असतो — हेच संतुलन या रूपाचा संपूर्ण अर्थ आहे.
सहा रूपे एका नजरेत
प्रत्येक ओळ बांधणीचे नाव सांगते आणि चित्रात ती कशावरून ओळखली जाते तेही. अक्षरांच्या माळा या पानाच्या चित्रांवर अगदी तशाच उभ्या आहेत; त्या मोजलेल्या आहेत, अंदाजलेल्या नाहीत.
| रूप | बांधणी | कशावरून ओळखावे |
|---|---|---|
| ओस्तिनातो | एक नमुना, अखंड वाहणारा | खालचा स्वर तीच स्वरमाला तीनदा वाजवतो |
| कॅनन | एक सुरावट, दोनदा, सरकलेली | दुसरा स्वर पहिल्याची दोन मात्रा उशिरा पुनरावृत्ती करतो |
| गीतरूप | A B A | पहिला आणि तिसरा विभाग स्वरामागून स्वर सारखेच वाजतात |
| रोंडो | A B A C A | तोच विभाग तीनदा वाजतो, न बदलता |
| विषय आणि रूपांतर | A A′ | रूपांतराचा प्रत्येक चौथा स्वर हा विषयाचाच स्वर आहे |
| सोनाटा रूप | A B C A B | दुसरा विषय आधी उंच आणि शेवटी मूळ सुरस्थानात वाजतो |
रूप कसे वाचले जाते
विभागांना अक्षरे मिळतात: पहिल्याला A म्हणतात, वेगळ्या पुढच्याला B, त्यानंतरच्या वेगळ्याला C. एखादा विभाग परत आला की त्याला त्याचे जुने अक्षर परत मिळते — म्हणूनच गीतरूप A B A आणि रोंडो A B A C A असे वाचले जातात. बदलून परत आल्यास त्याला आणखी एक खूण मिळते.
स्वरलिपीत जोड रेषा विभाग वेगळे करते, आणि शेवटी जाड समाप्ती रेषा उभी असते. दोन्हीपैकी एकही सजावट नाही: संगीत न थांबताच इथे काहीतरी नवे सुरू होते असे जोड रेषा सांगते.
सहांपैकी दोन रूपे अक्षरे वाहत नाहीत, कारण त्यांना विभाग नाहीत. ओस्तिनातोमध्ये तोच नमुना न बदलता वाहत राहतो, त्याच्यावर दुसरे काहीतरी हलत असते; कॅननमध्ये दुसरा स्वर तीच सुरावट गातो, फक्त उशिरा. त्यांची बांधणी एकावर एक उभी असते, एकानंतर एक नाही.
शेजारी काय आहे
रेषा कशा स्वर होतात: स्वरलिपी वाचायला शिका. सर्व रूपांमध्ये सर्वांत कडक, एका विषयाच्या सहा रूपांतरांसह: फ्यूग. पूर्ण विभाग मोजण्यापूर्वी एक ताल विभाग कसा मोजला जातो: ताल चिन्हे.
हे काम Anotona तुमच्यासाठी करते
स्वरलिपीचा फोटो काढा किंवा चाल वाजवा — Anotona स्केल ओळखते, स्वर लिहिते आणि ते दुसऱ्या कोणत्याही स्केलमध्ये नेते. विनामूल्य.
Anotona पाहाया पानावरचा प्रत्येक स्वर मोजून काढलेला आहे, कुठूनही उतरवलेला नाही.