Arpeggio
Fënnef Fäll zum Nolauschteren: deeselwechten Akkord, eemol zesummen ugeschloen, eemol gebrach. Déiselwecht Téin, en anere Asaz.
En Akkord steet am Notebild wéi eng Sail: all Käpp iwwerenee, all Téin zugläich. D’Wellelinn lénks dovunner seet, datt si net zesumme komme sollen, mä séier nomteneen, vun ënnen no uewen. D’Wuert kënnt vum italieneschen arpa, der Harf — en Instrument, dat en Akkord net anescht ka gräifen.
Op dëser Säit steet all Fall zweemol niewentenee: lénks ouni Zeechen, riets mat Zeechen. Wien déi zwee nolauschtert, héiert déiselwecht Téin an en anere Ufank. Genau dat ënnerscheet dëst Zeechen vu bal all deenen anere op dëse Säiten: hei ännert sech wierklech de Klang an net nëmmen d’Bild. Béides ass gemooss — d’Asazmomenter aus dem Klang, d’Well an d’Plaz vun de Käpp aus dem gedréckte Bild.
Den Akkord gëtt dowéinst net méi laang. D’Téin setzen verréckelt an an hale gemeinsam op; um Enn steet deeselwechte Klang, nëmme datt en op engem anere Wee do ukomm ass.
Den Akkord ouni Zeechen
Véier Käpp iwwerenee, een Asaz: esou gesäit en Akkord aus, wann soss näischt derbäisteet. All Téin fänken zesummen un an halen zesummen op. Dëst Bild ass de Verglachspunkt fir alles, wat folgt — riets dovunner steet datselwecht nach eng Kéier, an do ännert sech genau dësen eenzegen Asaz.
Vun ënnen no uewen
Déiselwecht véier Téin, elo mat der Wellelinn. Am Klang setze si nomteneen an, vun ënnen no uewen, an den Ofstand ass sou kleng, datt et nach ëmmer wéi en Akkord kléngt an net wéi eng Tounleeder. D’Pfeilspëtzt ass net néideg, wann souwisou no uewe gebrach gëtt; e puer Ausgabe setze se trotzdeem derbäi, fir keen Zweiwel ze loossen.
Vun uewen no ënnen
Deeselwechten Akkord, de Pfeil weist no ënnen. Elo kënnt deen héchsten Toun als éischt an deen déifsten als leschten. Dat ass däitlech méi seelen a steet meeschtens do, wou e Bass nokléngen soll, oder wou d’Hand vun uewe kënnt. Wien déi zwee Biller nomteneen nolauschtert, héiert den Ënnerscheed direkt: déiselwecht Téin, mä d’Beweegung leeft réckwäerts.
De wäit gespreeten Akkord
Hei leien d’Téin iwwer zwou Oktaven verspreet, am Bassschlëssel. Eng Hand gräift dat net op eemol, a genau dofir gëtt et d’Zeechen: d’Well mécht aus engem onspillbare Grëff e spillbaren. Am Klaviersaz steet et dofir besonnesch dacks, an do meeschtens ouni Pfeil.
D’Zeeche gëllt fir een Akkord
Zwee Akkorden nomteneen, an eng Well steet nëmme virum éischten. Deen zweete bleift eng Sail. Dat ass d’Äntwert op eng heefeg Fro: d’Zeeche gëllt fir den Akkord, virdeem et steet, net fir den Takt an net fir déi ganz Plaz. Wien deen nächsten och gebrach wëll hunn, schreift eng zweet Well.
Wéi séier a wéi erëm
Wéi séier gebrach gëtt, steet néierens. Dat hänkt vum Tempo of, vum Instrument a vum Charakter vun der Plaz: bei engem rouege Schluss däerf d’Well sech Zäit huelen, matten an engem séiere Laf ass se bal een Uschlag. Eng Reegel gëtt et awer — den uewenschten Toun soll op de Schlag falen, wann d’Melodie do uewe läit, an deen ënneschten, wann de Bass zielt. Keng gutt Ausgab dréckt eng vun de béiden; dat ass d’Saach vum Spiller.
D’Richtung steet awer do. Ouni Pfeil gëtt vun ënnen no uewe gebrach, an dat ass den normale Fall. E Pfeil no ënnen um Enn vun der Well dréint dat ëm: dann kënnt deen héchsten Toun als éischt. Béid Fäll sinn op dëser Säit ze héieren, an am Klang stinn d’Tounhéichten wierklech an ëmgekéierter Reiefolleg.
Wat doniewent steet
Aus wéi enge Téin en Akkord besteet a wéi eng et gëtt: Artikulatioun. Aner Zeechen, déi virschreiwen, WÉI en Toun gespillt gëtt a net wéi een: Verzierungen.
Notenzeechen · Artikulatioun · Verzierungen · Museksbegreffer
Anotona mécht dat fir dech
Maach e Foto vun de Noten oder spill d'Melodie — Anotona erkennt d'Tonaart, schreift d'Noten op a setzt se an all aner ëm. Gratis.
Kuck Anotona unAll Toun op dëser Säit ass gerechent, net ofgeschriwwen.