D’Richtung vum Notenhals
Fënnef Fäll fir nozelauschteren an unzekucken: dee selwechten Takt eemol richteg gesat an eemol mam Hals mat Gewalt verkéiert. De Klang bleift deeselwechten.
Den Hals seet näischt iwwer de Klang. Hie weist erop oder erof, fir datt d’Note bannent de fënnef Linne bleift an net iwwer de Rand erausstécht. D’Regel ass d’Mëttellinn — déi drëtt vun de fënnef: drënner weist den Hals erop a steet riets vum Kapp, drop an driwwer weist en erof a steet lénks.
Am Violinschlëssel läit op der Mëttellinn de b, am Basschlëssel den d. Et geet also net ëm eng fest Tounhéicht, mä ëm e Plaz op de Linnen — deeselwechte b kritt an engem anere Schlëssel en anere Hals.
Op dëser Säit steet all Fall zweemol niewentenee: lénks esou, wéi e gesat gehéiert, riets mam Géigendeel ofgezwongen. Béid klengen d’selwecht — d’Tounhéichten an d’Aleedunge si aus dem Klang gemooss, d’Richtung vum Hals aus dem gedréckte Bild.
Ënner der Mëttellinn
En e steet ënner der Mëttellinn, also weist den Hals erop a sëtzt riets vum Kapp. Esou bleift e bannent de Linnen. Riets déiselwecht Note mam Hals mat Gewalt erof: e stécht ënner de Linnen eraus, an d’Liesen gëtt méi zéi. D’Tounhéicht ass an deenen zwee Biller déiselwecht.
Op der Mëttellinn an driwwer
En héijen c läit iwwer der Mëttellinn, also weist den Hals erof a sëtzt lénks vum Kapp. D’Grenz ass schaarf: scho de b, deen op der Mëttellinn sëtzt, kritt den Hals erof. Riets déiselwecht Note mam Hals mat Gewalt erop — nees deeselwechte Klang, en anert Bild.
Akkord: dee wäitsten Toun entscheet
En Akkord huet dräi Käpp an ee Hals. Wéi eng Richtung en hëlt, entscheet den Toun, deen am wäitste vun der Mëttellinn ewech steet. Hei läit deen déifsten méi wäit ewech wéi deen héchsten, also weist den Hals erop — och wann eng vun den Noten iwwer der Mëttellinn steet. Riets deeselwechten Akkord mat Gewalt erof.
Grupp ënner Balken: eng Richtung fir all
Véier Achtele ënner engem Balken. Eenzel géifen se a verschidde Richtunge weisen, well zwou ënner an zwou iwwer der Mëttellinn leien. Mä de Balken bënnt se zu enger Grupp, an d’Grupp kritt eng Richtung — mat demselwechte Mooss: dee wäitsten Toun zielt. Riets déiselwecht Grupp mat Gewalt erop.
Zwou Stëmmen: vunenee ewech
Zwou Stëmmen op enger Linnegrupp. Hei zielt net méi d’Lag, mä d’Stëmm: déi uewescht kritt den Hals erop, déi ënnescht erof, och wa béid op der selwechter Säit vun der Mëttellinn stéingen. Esou gesäit ee beim Liese direkt, wéi eng Note zu wéi enger Stëmm gehéiert. Riets datselwecht vertosch — a genee dann verléiert een de Fuedem.
D’Mëttellinn entscheet
Dräi Fäll ginn iwwer déi einfach Regel eraus, a genee déi verwiesselen beim Liesen. Bei engem Akkord entscheet den Toun, deen am wäitste vun der Mëttellinn ewech steet — net deen héchsten an net deen déifsten. Eng Grupp ënner engem Balken kritt eng eenzeg Richtung fir all hir Noten, och do, wou eenzel Noten anescht stinge. A wou zwou Stëmmen eng Linnegrupp deelen, weist déi uewescht ëmmer erop an déi ënnescht ëmmer erof, egal wou d’Noten leien: do seet den Hals, zu wéi enger Stëmm eng Note gehéiert.
Eng ganz Note huet guer keen Hals. D’Fro stellt sech eréischt vun der hallwer un — a vun der Achtel un kënnt d’Fändelchen dobäi, ëmmer op der selwechter Säit wéi den Hals.
Wat doniewent steet
Wéi laang eng Note ass a wou den Hals iwwerhaapt hierkënnt: Notewerter. Wéi ee Notebild vu vir liest: Noten liese léieren.
Notenzeechen · Noten liese léieren · Museksbegreffer
Anotona mécht dat fir dech
Maach e Foto vun de Noten oder spill d'Melodie — Anotona erkennt d'Tonaart, schreift d'Noten op a setzt se an all aner ëm. Gratis.
Kuck Anotona unAll Toun op dëser Säit ass gerechent, net ofgeschriwwen.