Verzierungen
Sechs Verzierungen, all eng zweemol gestach: d’Zeeche sou wéi et gedréckt gëtt an déiselwecht Plaz a Noten ausgeschriwwen — béid klénge, a béid daueren genee gläich laang.
Ee Zeeche iwwer der Note, an aus engem Toun ginn der véier. Eng Verzierung schreift keng aner Téin vir, mä eng Aart a Weis, dësen engen ze spillen: de geschriwwene Wäert bleift ganz, an d’Zeeche seet, wat dobannen geschitt. All Verzierung steet hei zweemol — sou wéi se gedréckt gëtt an dorënner a Noten ausgeschriwwen. Béid Fassunge daueren gläich laang; se nodeneen ze lauschteren ass genee dat, wat den Ofstand tëscht Schrëft a Klang héierbar mécht.
Triller
Den Haapttoun a säin Noper doriwwer wiesselen esou séier, wéi et propper bleift. D’Zeeche seet net, wéi vill Wiessel et sinn; ausgeschriwwe stinn hei véier Puer, an den Notewäert bleift genee dee selwechten.
Pralltriller
Ee séiere Schrëtt no uewen an zréck, dono bleift den Haapttoun leien. D’Zeeche ass de glatten Zickzack ouni Stréch. De Schrëtt dauert net méi laang wéi en Ae-Blénken — de ganze Rescht vum Wäert gehéiert dem Haapttoun.
Mordent
Datselwecht no ënnen: eemol kuerz bis bei den Noper dorënner a gläich zréck. D’Zeeche dréit e senkrechte Stréch duerch d’Mëtt vum Zickzack. Dat ass de ganzen Ënnerscheed zum Pralltriller, an e gëtt liicht iwwersinn.
Gruppetto
Véier Téin ronderëm déi geschriwwen Note: den Noper uewen, den Haapttoun, den Noper ënnen, den Haapttoun. Steet d’Zeeche iwwer der Note, fänkt den Dréi direkt un; steet et dohannert, kléngt d’Note fir d’éischt an den Dréi kënnt um Enn.
Kuerze Virschlag
Déi kleng Note huet e Stréch duerch hire Fändel a gëtt esou kuerz gespillt, wéi et geet. Vum Haapttoun hëlt se bal näischt ewech: si fält op de Schlag, an den Haapttoun kënnt direkt dono.
Laange Virschlag
Déi kleng Note ouni Stréch ass keng Verzierung um Rand, mä en Virhalt. Si hëlt d’Halschent vum Wäert vum Haapttoun — bei enger punktéierter zwee Drëttel — a léist sech eréischt dono op. Kleng geschriwwen, awer si ass dat, wat een héiert.
Vun uewen oder vum Haapttoun?
Hei ginn d’Meenungen auserneen: fänkt en Triller op der geschriwwener Note un oder op hirem Noper doriwwer? Am Barock, a nach beim Mozart, fänkt en uewen un — d’Verzierung ass do eng Spannung, déi sech opléist. Am nonzéngten Joerhonnert, vum Hummel a Chopin un, fänkt en um Haapttoun un. D’Biller hei weisen déi spéider Liesart; bei aler Musek gehéiert e Bléck an d’Virwuert vun der Editioun zur Aarbecht, an eng gutt Editioun seet et genee do.
Wéi vill Téin an eng Verzierung passen, seet kee Zeeche. Dat hänkt vum Tempo a vum Instrument of: dat, wat hei mat véier Wiessele ausgeschriwwen ass, gëtt an engem lues Deel manner an an engem schnelle méi.
Zwee, déi sech net ausschreiwe loossen
An dëser Rei feelen zwee Zeechen, Arpeggio a Glissando, an dat aus engem Grond: si hu keng fest Téin. D’Wellelinn virun engem Akkord seet, datt seng Téin nodeneen kommen — net wéi séier. De Stréch tëscht zwou Noten seet, datt de Wee dertëscht kléngt — um Piano sinn dat d’Tasten um Wee, op der Gei eng Rutschpist ouni Trapen. Wat dertëscht läit, entscheet d’Instrument, an dofir léisst sech dat net an Noten setzen.
Notenzeechen · Dynamik · Notewerter · Museksbegreffer
Anotona mécht dat fir dech
Maach e Foto vun de Noten oder spill d'Melodie — Anotona erkennt d'Tonaart, schreift d'Noten op a setzt se an all aner ëm. Gratis.
Kuck Anotona unAll Toun op dëser Säit ass gerechent, net ofgeschriwwen.