Halteboug a Bindeboug
Fënnef Fäll, all zweemol zum Nolauschteren: déiselwecht Notekäpp ouni Boug a mat. Wat sech ännert steet net am Bild mä am Klang.
E Boug tëscht zwee Notekäpp gesäit ëmmer d’selwecht aus. Wat en heescht entscheet eng eenzeg Saach: d’Tounhéicht vun de Käpp, déi en zesummebréngt.
Selwecht Héicht: dann ass et en Halteboug, an aus zwou Noten gëtt ee Klang, deen esou laang dauert wéi béid zesummen. Deen zweete Kapp gëtt ni geschloen — en steet do just fir ze soen, wéi laang deen éischte nach dauert.
Verschidden Héicht: dann ass et e Bindeboug, an et bleiwen esou vill Kläng wéi et Käpp gëtt. Si ginn einfach ouni ofzesetzen gespillt, deen een an deen aneren eran.
Dofir steet all Fall hei zweemol, mat gläich vill Käpp op béide Biller. Wien matzielt héiert hannert engem Halteboug manner Kläng, wéi hie gesäit. Dat ass den ganzen Ënnerscheed, an et ass keng Auslee mä eppes, wat een héiert.
Den Halteboug
Zwou gläich Noten, e Boug dertëscht: gespillt gëtt just déi éischt, a si klengt weider, bis och déi zweet ofgelaf wier. Am Bild stinn véier Käpp, ze héieren sinn dräi Kläng. Gebraucht gëtt et iwwerall do, wou eng Dauer net als eenzelne Notewäert ze schreiwen ass — an dat kënnt méi dacks vir, wéi ee mengt.
Méi wéi zwou Noten
De Boug bënnt ëmmer genee zwee Käpp zesummen. Soll en Toun iwwer dräi leien, stinn do zwee Béi, ee no deem aneren; déi mëttelst Note dréit béid Enner. Trotzdeem héiert een nëmmen ee Klang, an en dauert esou laang wéi all Käpp zesummen. Esou léisst sech all Dauer schreiwen, och eng, fir déi et guer kee Zeeche gëtt.
Iwwer den Taktstrich
Den Taktstrich hält en Toun net op. Fänkt eng Note um Enn vun engem Takt un a soll se an deen nächsten eranklengen, gëtt se um Strich gedeelt a gebonnen — anescht geet et net, well all Takt fir sech opgoe muss. Dovun ass näischt ze héieren: den Toun leeft glat iwwer d’Grenz, wéi wann se net do wier.
De Bindeboug
Iwwer verschidden Tounhéichte seet dee selwechte Boug eppes ganz aneres: spill dat ouni ofzesetzen. D’Kläng bleiwen, wat se sinn, a jidderee gëtt geschloen; verbonne gëtt d’Aart a Weis, wéi se openee follegen. Bei de Sträicher heescht dat ee Bousträich fir alles, bei de Bléiser een Otem, um Piano Fanger, déi leie bleiwen.
D’Synkop
En Halteboug iwwer e Schlag verréckelt d’Gewiicht. Deen laangen Toun fänkt net um Schlag un mä doniewent, a leeft riicht doriwwer — de Schlag ass do, mä keen spillt en. Genee dovun liewen Danzmusek, Jazz an d’Hallschent vun der populärer Musek. Gedréckt gesäit et no enger Klengegkeet aus; am Klang héiert een direkt, datt eppes kippt.
Wourunner een se ënnerscheet
D’Tafel weist dee selwechte Strich zweemol, all Mol iwwer zwee Käpp. Lénks hunn d’Käpp déiselwecht Héicht, riets net — méi ass et net, a méi brauch et och net. Lénks klénge zwee laang Téin, riets véier kuerz.
Wien den Den Halteboug an de De Bindeboug auserneen halen wëll, kuckt also net op de Boug mä op d’Käpp dorënner. Dat gëllt och do, wou et ongewinnt ausgesäit: e Boug iwwer dräi a méi gläich Käpp bënnt net, en hält — all Note bei déi nächst. An e Boug iwwer zwee Käpp, déi en hallwen Toun auserneen leien, hält net, en bënnt, esou no wéi d’Héichte sech och sinn.
Wat doniewent steet
Wéi laang eng Note ouni Boug dauert a wéi eng Wäerter et gëtt, steet bei de Notewerter. Wéi en Toun ugesat gëtt — kuerz, betount, gedroen — steet bei der Artikulatioun; de Bindeboug gehéiert an déi Famill, well en d’selwecht seet wéi d’Wuert legato.
Notenzeechen · Notewerter · Artikulatioun · Museksbegreffer
Anotona mécht dat fir dech
Maach e Foto vun de Noten oder spill d'Melodie — Anotona erkennt d'Tonaart, schreift d'Noten op a setzt se an all aner ëm. Gratis.
Kuck Anotona unAll Toun op dëser Säit ass gerechent, net ofgeschriwwen.