Enharmonesch Verwiesselung
Fënnef Puer fir nozelauschteren: zweemol déiselwecht Tast, zwee verschidde Notebiller. De Klang ass deeselwechten, d’Schreifweis net.
Tëscht C an D läit um Piano genee eng schwaarz Tast. Opgeschriwwen ass si zwou Saachen: en erhéicht C oder en erniddregt D. Béid Schreifweisen kléngen d’selwecht — een nennt se enharmonesch verwiesselt.
Op dëser Säit steet all Puer zweemol nieftenee. Wien déi béid Biller nolauschtert, héiert deeselwechten Toun; wien se ukuckt, gesäit zwou verschidden Noten: de Kapp sëtzt ee Schrëtt méi héich oder méi déif, a virun him steet en anert Virzeechen. Genee dësen Ënnerscheed ass hei nogemooss — d’Tounhéicht aus dem Klang, de Plaz vum Kapp an d’Virzeechen aus dem gedréckte Bild.
D’Schreifweis ass dobäi keng Goûtsaach. Si seet, wou den Toun hierkënnt a wou en higeet: an enger Tounaart mat Kräiz heescht en esou, an enger mat B anescht, an an enger Akkordfolleg kritt en säin Numm no senger Roll. Wien déi falsch Schreifweis wielt, spillt zwar richteg, schreift awer eppes anescht op wéi gemengt.
Déi schwaarz Tast
De meeschte Fall an deen einfachsten: d’Tast tëscht zwee Stammtéin huet kee eegene Buschtaf, also léint si sech een bei den Noperen — eemol vun ënnen mat enger Erhéijung, eemol vun uewen mat enger Erniddregung. Am Bild sprangt den Notekapp dobäi ee Schrëtt, an d’Virzeechen wiesselt d’Richtung.
E Kräiz op enger wäisser Tast
Tëscht E an F läit keng schwaarz Tast, den Ofstand ass scho en hallwen Toun. En erhéicht E landet dofir op der Tast, déi souwisou F heescht. Dat gesäit iwwerflësseg aus an ass et net: an enger Tounleeder, déi en E brauch, steet do dat erhéicht E — soss géif deeselwechte Buschtaf zweemol kommen an en anere guer net.
Iwwer d’Oktavgrenz eriwwer
D’selwecht um ieweschte Rand vun der Oktav: vun H op C ass et en hallwen Toun, also fält en erhéicht H op dat C doriwwer. Hei réckelt den Notekapp net nëmmen ee Schrëtt, en wiesselt d’Oktav — am Klang ass dovun näischt ze mierken, am Bild alles.
E B op enger wäisser Tast
An an déi aner Richtung: en erniddregt C fält op d’Tast dorënner. Den Notekapp steet dann ee Schrëtt méi héich wéi säi gläich klengenden Noper, a virun him steet e B. Esou Schreifweise si rar, mä si sinn kee Feeler — si kommen do vir, wou d’Tounaart se verlaangt.
D’Duebelkräiz
Zwou Erhéijungen op eemol hiewen den Toun e ganze Schrëtt: de Kapp bleift op sengem Schrëtt, gegraff gëtt d’Tast vum Noper. D’Duebelkräiz gesäit aus wéi e klengt schréit Kräiz a steet bal nëmmen do, wou eng Tounleeder voll Kräiz hir Buschtawen zesummenhale muss.
Zwou Tounaarten, déiselwecht Tasten
Wat fir een eenzegen Toun gëllt, gëllt fir eng ganz Tounaart. Fis-Dur a Ges-Dur gräifen Tast fir Tast d’selwecht — si kléngen net ähnlech, si kléngen d’selwecht. Am Notebild steet déi eng do mat sechs Kräiz, déi aner mat sechs B.
Wéi eng een hëlt, entscheet dat, wat ronderëm steet: e Stéck, dat aus H-Dur kënnt, schreift weider Kräiz; ee, dat op Des-Dur wëll, schreift B. Béid Mol kléngt et d’selwecht, a béid Mol ass nëmmen eng vun de Schreifweisen déi noleiend.
Wat doniewent steet
Wéi eng Zeechen den Toun erhéijen an erniddregen a wéi laang si gëllen, steet bei de Virzeechen. Wéi eng Tounaart wéi vill dovun huet a wéi si zesummenhänken, steet bei den Tounaarten.
Notenzeechen · Tounaarten · Museksbegreffer
Anotona mécht dat fir dech
Maach e Foto vun de Noten oder spill d'Melodie — Anotona erkennt d'Tonaart, schreift d'Noten op a setzt se an all aner ëm. Gratis.
Kuck Anotona unAll Toun op dëser Säit ass gerechent, net ofgeschriwwen.