Fermate, Otemzeechen an d’Paus déi iwwer méi Takter geet
Fënnef Zeechen fir ze héieren an ze kucken. Véier änneren um Klang näischt — si schwätze mam Spiller. Just eent zielt wierklech Takter.
Et gëtt Zeechen déi keng eenzeg Tounhéicht änneren an trotzdeem entscheeden, wéi e Stéck kléngt. D’Fermate hält zeréck, d’Otemzeechen mécht Plaz fir Loft, d’Zäsur schneit duerch. Wéi laang steet néirens geschriwwen: de Spiller entscheet.
Genau dat ass op dëser Säit gemooss ginn. All Zeechen steet zweemol niewentenee — lénks ouni, riets mat. Bei véier vu fënnef sinn d’Tounhéichten, d’Aloosmomenter an d’Längten an deene béide Biller déi selwecht; nëmmen dat gestacht Bild ännert. Wien op ofspillen dréckt héiert kee Réckerscheed, an dat ass kee Mangel vun dëser Säit mee d’Saach selwer.
Dat fënneft Zeechen ass anescht. D’Paus iwwer méi Takter faasst e puer eidel Takter an engem Bild zesummen a schreift d’Zuel dovun driwwer. Am Klang steet déi ganz Rou — si gëtt also wierklech gezielt.
Fermate
Iwwer der leschter Note vum éischten Takt steet e Bou mat engem Punkt. Hie seet: hal dës Note méi laang wéi se geschriwwe steet. Wéi vill méi laang steet néirens. An den Klangdate ännert näischt — Aloosmoment an Längt sinn lénks a riets déi selwecht, gemooss. D’Zeechen schwätzt mat engem Mënsch, net mat enger Maschinn.
Fermate iwwer enger Paus
Datselwecht Zeechen op enger Paus zitt d’Rou an d’Längt amplaz en Toun. Et steet dacks direkt virun engem neien Deel: den Nolauschterer soll de Bréch héieren. Och hei bleift de Klang deeselwechten; d’Paus dauert an deene béide Biller gläich laang, a wat doriwwer eraus geet mécht de Spiller selwer.
Otemzeechen
E Komma iwwer dem Notensystem heescht: hei gëtt Otem geholl. Blosinstrumenter a Sänger brauchen dat, Sträicher setzen de Bou nei un. D’Zäit dofir gëtt vun der Note virdrun geholl — den Takt bleift voll, d’Note gëtt just e bësse méi fréi lassgelooss. Dovun steet näischt am Klang.
Zäsur
Zwee kuerz schif Stréchelcher iwwer dem Notensystem, am Orchester nennt een se Eisebunnsschinnen. Si schneiden méi schaarf wéi d’Otemzeechen: alles bleift stoen, an duerno fänkt eppes Neies un. Wéi laang d’Rou dauert entscheet erëm de Spiller oder den Dirigent. De Klang bleift an deene béide Biller deeselwechten.
Paus iwwer méi Takter
Hei ännert sech wierklech eppes. Lénks stinn déi eidel Takter een no deem aneren, riets si se an engem Bild zesummegefaasst: en décke Balken mat der Zuel vun den Takter driwwer. Am Klang dauert d’Rou a béide Fäll gläich laang — si gëtt also wierklech gezielt. An Orchesterstëmmen spuert dat ganz Säiten, mee et verlaangt e fest Zielen.
Wat am Bild steet a wat am Klang steet
D’Fermate op der leschter Note vun engem Deel ass dat heefegst vun dëse Zeechen. Normalerweis hält een een an en hallwen bis zwee Mol de geschriwwene Wäert, mee dat ass Gewunnecht a keng Virschrëft — am Chouer gëtt den Dirigent d’Zeechen fir weiderzegoen; eleng entscheet den Otem.
Op enger Paus mécht d’Fermate datselwecht: si zitt d’Rou an d’Längt. D’Otemzeechen hëlt seng Zäit dogéint vun der Note virdrun ewech amplaz derbäizedoen — den Takt bleift voll. D’Zäsur, zwee kuerz schif Stréchelcher iwwer dem Notensystem, schneit méi schaarf wéi den Otem a steet dacks virun engem neie Gedanken.
An Orchestermaterial spuert d’Paus iwwer méi Takter ganz Säiten. Amplaz zwanzeg eidel Takter steet do ee décke Balken mat der Zuel driwwer — zielen muss een trotzdeem, a wien sech verzielt kënnt op der falscher Plaz eran.
Wat doniewent steet
D’Pauszeechen an hir Längten: Notewerter. Wéi ee Noten vu vir liest: Noten liese léieren.
Notenzeechen · Fermate · Museksbegreffer
Anotona mécht dat fir dech
Maach e Foto vun de Noten oder spill d'Melodie — Anotona erkennt d'Tonaart, schreift d'Noten op a setzt se an all aner ëm. Gratis.
Kuck Anotona unAll Toun op dëser Säit ass gerechent, net ofgeschriwwen.