Tabulatur liesen

Wat d'Zuelen heeschen

All waagrecht Linn ass eng Sait. Uewe steet déi héich E-Sait, ënnen déi déif E-Sait — esou, wéi ee mam Instrument am Aarm op de Grëffbriet kuckt. Wien dat eemol verwiesselt, spillt alles verkéiert.

D'Zuel op enger Linn ass de Bund, deen een dréckt. 0 heescht: eidel Sait, näischt drécken. x heescht: dës Sait bleift stomm, si gëtt net ugeschloen oder mat engem Fanger ofgedämpt.

Zuelen ënnerenee ginn zesumme gespillt — dat ass en Akkord. Zuelen niewenteneen ginn nodeneen gespillt — dat ass eng Melodie oder e Zockmuster.

Déi éischt Akkorden als Tabulatur

Wat d'Tabulatur NET seet

Zwou Saache stinn net dran, a béid feelen wierklech.

De Rhythmus. Eng Tabulatur seet, wéi ee Bund ee dréckt, mee net, wéi laang den Toun kléngt. Wien d'Stéck net kennt, kann et no der Tabulatur eleng net spillen — nëmme matspillen, wann en et scho gehéiert huet. Munch Tabulature setzen dofir Notenhäls ënner d'Zuelen; déi meescht am Netz maachen et net.

Den Toun. An der Tabulatur steet »3«, net »G«. Wien nëmmen Tabulatur liest, léiert d'Grëffer, mee net de Grëffbriet — a kann datselwecht Stéck op kengem anere Instrument spillen.

Tabulatur oder Noten?

Béides zesummen ass d'Äntwert, an esou ginn och Gittarheftercher gedréckt: uewen d'Noten mam Rhythmus, dodrënner d'Tabulatur mam Grëff. D'Noten soen, wat kléngt, d'Tabulatur seet, wou ee gräift.

Wien nëmmen eent léiere wëllt, fänkt mat der Tabulatur un — si bréngt een haut zum Spillen. Mee Noten liesen kascht e puer Wochen a mécht alles anescht op.