Kadencje
Kadencja I–IV–V–I i cztery zwroty końcowe harmonii, każdy w układzie czterogłosowym i do posłuchania: jak zdanie się kończy, zostaje otwarte albo zwodzi ucho.
Kadencja to zwrot akordowy, którym kończy się zdanie muzyczne — albo właśnie nie: bywają zakończenia brzmiące jak kropka, jak przecinek, i takie, które celowo mylą. Wszystkie przykłady są w C-dur (ostatni w a-moll), czterogłosowe, żeby słychać było, co robią głosy.
Pełna kadencja
I–IV–V–I · C – F – G – C · T–S–D–T
Tonika, subdominanta, dominanta, tonika — podstawowa formuła ustalająca tonację. Razem trzy trójdźwięki główne zawierają wszystkie siedem dźwięków gamy.
Kadencja doskonała (autentyczna)
Dominanta do toniki: zakończenie, które brzmi jak kropka. Doskonałą nazywa się ją, gdy oba akordy są w postaci zasadniczej, a melodia kończy się na prymie.
Kadencja plagalna
Subdominanta do toniki: »amen« na końcu chorałów. Miększa niż doskonała, bo żaden dźwięk prowadzący nie ciągnie do prymy.
Kadencja zawieszona
Kończy się na dominancie: przecinek, nie kropka. Zdanie zostaje otwarte i oczekuje się ciągu dalszego.
Kadencja zwodnicza
Dominanta rozwiązuje się nie do toniki, lecz do tonacji równoległej: ucho czeka na C-dur, a dostaje a-moll. Tak przedłuża się zdanie.
Frygijska kadencja zawieszona (w a-moll)
W moll: subdominanta w pierwszym przewrocie opada o półton do dominanty. Ten krok w basie brzmi frygijsko — barok i flamenco.
Jak je rozpoznać
Posłuchaj ostatniego akordu. Tonika na końcu: kadencja doskonała (od dominanty) albo plagalna (od subdominanty). Dominanta na końcu: kadencja zawieszona. Dominanta, która nie idzie do toniki: kadencja zwodnicza.
Progresje akordowe · Kadencja andaluzyjska · Tonacje · Akordy
Anotona zrobi to za ciebie
Sfotografuj nuty albo zagraj melodię — Anotona rozpozna tonację, zapisze nuty i przetransponuje je do dowolnej tonacji. Za darmo.
Zobacz AnotonęKażdy dźwięk na tej stronie jest obliczony, a nie przepisany z tabeli.