Znaki powtórzeń
Sześć zapisów, które mówią, w jakiej kolejności gra się takty — każdy dwa razy: wydrukowany i rozpisany, oba do posłuchania.
Znaki powtórzeń oszczędzają papier. Nie zmieniają ani jednego dźwięku, tylko kolejność, w jakiej gra się zapisane takty: z trzech wydrukowanych taktów robi się pięć zagranych, z czterech osiem. Właśnie dlatego tak często się je źle odczytuje — widzi się mniej, niż się gra.
Dlatego każdy przypadek stoi na tej stronie dwa razy: raz tak, jak jest wydrukowany, i raz rozpisany. W rozpisanym obrazku każdy takt zachowuje numer, który ma w wydrukowanym. Kto czyta pod spodem rząd cyfr, widzi drogę; kto naciśnie przycisk, ją słyszy.
Każdy takt ma własną wysokość i trwa całą nutę. To nie muzyka, lecz drogowskaz: tylko tak słychać, który takt właśnie brzmi.
Znak repetycji
Dwie kropki przed kreską taktową mówią: z powrotem na początek i jeszcze raz. Jeśli brakuje znaku otwierającego, wraca się na początek utworu. Za drugim razem kropki się mija i idzie prosto dalej — inaczej nigdy nie doszłoby się do końca.
Droga: 1 2 1 2 3
Dwie części po kolei
Gdy przy tej samej kresce taktowej spotykają się kropki zamykające i otwierające, kończy się jedna powtarzana część, a zaczyna następna. To zwykła postać menueta albo części tanecznej: dwie części, każda osobno grana dwa razy.
Droga: 1 2 1 2 3 4 3 4
Prima volta, seconda volta
Klamry nad ostatnimi taktami mówią, co gra się za pierwszym, a co za drugim razem. Za pierwszym razem obowiązuje klamra z jedynką, a po niej skok wstecz; za drugim razem się ją przeskakuje i idzie dalej w klamrze z dwójką.
Droga: 1 2 3 1 2 4
Da capo (D.C.)
Na końcu stoi Da Capo al Fine: zacząć od początku i skończyć przy słowie Fine. Fine stoi w środku utworu, a nie na zakończeniu — przy pierwszym przejściu się je mija, przy drugim jest końcem.
Droga: 1 2 3 1 2
Dal segno (D.S.)
Dal Segno al Fine odsyła nie na początek, lecz do znaku, który stoi gdzieś w środku utworu. Stamtąd gra się jeszcze raz, aż dojdzie się do Fine. To oszczędza początek, gdy ma zabrzmieć tylko raz.
Droga: 1 2 3 4 2 3
Coda
Dal Segno al Coda skacze z powrotem do znaku i, przy drugim dojściu do To Coda, na zewnątrz w kodę — własne zakończenie. To, co stoi między To Coda a kodą, przeskakuje się przy tym drugim przejściu. Tak utwór dostaje koniec, który zdarza się tylko raz.
Droga: 1 2 3 2 4
Jak czytać znak skoku
Wszystkie znaki skoku podlegają tej samej regule: gra się dalej, aż jakieś słowo powie co innego, skacze się raz tam, gdzie wskazuje słowo, i stamtąd idzie prosto dalej. Znaku słucha się tylko RAZ — przy następnym mijaniu jest już zużyty. Kto o tym zapomni, zostaje w pętli.
Słowa stoją po włosku w każdym wydaniu na świecie, tak jak forte i piano: da capo znaczy od początku, dal segno od znaku, fine koniec, al fine do końca. Nie tłumaczy się ich, bo należą do zapisu nutowego, a nie do tekstu.
Skok do kody czyta się dwa razy: przy pierwszym przejściu To Coda jest tylko notatką na marginesie i się ją mija. Po skoku powrotnym jest punktem wyjścia — stamtąd idzie się dalej przy znaku kody. To, co leży pomiędzy, przeskakuje się za drugim razem; właśnie po to jest koda.
Dwa znaki, które tu nie należą
Dwa znaki chętnie wrzuca się do jednego worka ze znakami skoku, choć robią coś innego. Powtórzenie taktu zastępuje takt brzmiący dokładnie tak jak poprzedni — oszczędza pisanie wewnątrz linijki, ale nikogo nie odsyła wstecz. A Przedtakt to wcale nie znak powtórzenia, lecz niepełny takt na początku; przy powtórzeniu przedtakt i takt końcowy często uzupełniają się do jednego całego.
Znaki muzyczne · Artykulacja · Ozdobniki · Słownik nutowy
Anotona zrobi to za ciebie
Sfotografuj nuty albo zagraj melodię — Anotona rozpozna tonację, zapisze nuty i przetransponuje je do dowolnej tonacji. Za darmo.
Zobacz AnotonęKażdy dźwięk na tej stronie jest obliczony, a nie przepisany z tabeli.