Polski

Znaki muzyczne

Szereg alikwotów — dlaczego dźwięk nigdy nie brzmi sam

Sześć przypadków jednego szeregu: oktawa, kwinta, tercja wielka i siódmy alikwot, którego nie sięga żaden klawisz — druk i rachunek obok siebie.

Drgająca struna nie drga tylko jako całość. Drga jednocześnie połówkami, trzecimi i czwartymi częściami, a każda z tych części brzmi razem z nią. Dlatego dźwięk nigdy nie przychodzi sam: to, co bierzemy za jeden, jest w istocie całą wieżą.

Ta wieża nie jest poglądem, lecz rachunkiem. Alikwot o numerze n ma n razy większą częstotliwość niż dźwięk podstawowy, więc jego odległość jest ustalona, zanim ktokolwiek ją zapisze. Zapis nutowy może się tylko zbliżyć — o ile się myli, mówi tabela poniżej.

Ilustracje są naprawdę wygrawerowane i zmierzone: dźwięki pochodzą z brzmienia, alikwoty z rachunku, a dźwięki naturalne trąbki dodatkowo z tabeli chwytów, która o tej stronie nic nie wie.

Sam szereg

Osiem alikwotów nad dźwiękiem podstawowym, tak jak się je zapisuje. Na dole szerokie skoki, na górze wąskie kroki, a pomiędzy odstęp kurczy się z każdym krokiem. Ten szereg jest wszędzie taki sam — zależy od dźwięku podstawowego, nie od instrumentu i nie od tonacji.

Osiem alikwotów nad tym samym dźwiękiem podstawowym, od dołu do góry
Szereg alikwotów — dlaczego dźwięk nigdy nie brzmi sam

1:2:3:4:5:6:7:8 — Odstępy kurczą się z każdym krokiem od dołu do góry

Oktawa

Drugi alikwot drga dwa razy szybciej niż pierwszy. Jest jedynym, który wychodzi dokładnie: druk i rachunek padają w to samo miejsce, bez reszty. Dlatego nosi tę samą nazwę co dźwięk podstawowy i dlatego dwa dźwięki w odległości oktawy słychać niemal jako jeden.

Ten sam dźwięk w czterech położeniach, każdy stopień to podwojenie
Engraved by Verovio 6.3.0-425dd7b    

2:1 — Każdy stopień podwaja częstotliwość i brzmi jak ten sam dźwięk

Kwinta

Trzeci alikwot leży oktawę i kwintę nad dźwiękiem podstawowym. W rachunku stoi dwa centy wyżej, niż stawia go klawisz — przy pojedynczym dźwięku nikt tego nie słyszy. Ale ułóżcie dwanaście takich kwint jedna na drugiej, a reszta zsumuje się tak, że nie wraca się już do punktu wyjścia.

Dźwięk podstawowy i trzeci alikwot, zapisane jako kwinta
Engraved by Verovio 6.3.0-425dd7b    

3:2 — Dźwięk z rachunku leży tuż nad drukowanym

Tercja wielka

Piąty alikwot drukuje się jako tercję wielką, a leży prawie czternaście centów niżej. To więcej niż ósma część tonu i to słychać: akord durowy zaśpiewany czysto przez chór brzmi spokojniej niż ten sam akord na fortepianie. Klawisz nie może inaczej, ma jedno miejsce dla wszystkich tonacji.

Dźwięk podstawowy i piąty alikwot, zapisane jako tercja wielka
Engraved by Verovio 6.3.0-425dd7b    

5:4 — Dźwięk z rachunku leży słyszalnie pod drukowanym

Siódmy alikwot

Siódmy alikwot jest pierwszym, który zapis wyraźnie chybia. Drukuje się go jako septymę małą, a w rachunku leży dobre trzydzieści centów niżej — niemal o szóstą część tonu. Na żadnym klawiszu go nie ma. Kto chce go usłyszeć, potrzebuje głosu, blachy bez wentyli albo struny, którą można przycisnąć swobodnie.

Czwarty i siódmy alikwot, zapisane jako septyma mała
Engraved by Verovio 6.3.0-425dd7b    

7:4 — Dźwięk z rachunku leży tak nisko, że nie sięga go żaden klawisz

Trąbka bez wentyli

Bez wentyli trąbka zagra dokładnie dźwięki tego szeregu i żadnego pomiędzy. Tutaj szereg nie jest objaśnieniem, lecz instrumentem: te same odstępy, to samo zwężanie się ku górze. Trzy wentyle są wtedy odpowiedzią na dziury na dole — obniżają dźwięk naturalny akurat tyle, by je zamknąć.

Dźwięki naturalne trąbki, zapisane, bez ani jednego chwytu wentylowego
Engraved by Verovio 6.3.0-425dd7b    

2:3:4:5:6:7:8 — Ten sam ciąg odstępów co w szeregu, od drugiego alikwotu

Druk i rachunek

Tabela stawia oba źródła obok siebie: po lewej, jako jaki dźwięk alikwot jest drukowany, po prawej, gdzie naprawdę leży. Odchylenie podano w centach — półton ma ich sto.

AlikwotStosunekOdchylenie (centy)
11:1+0
22:1+0
33:1+2
44:1+0
55:1-14
66:1+2
77:1-31
88:1+0

Jak zbudowany jest szereg

Pierwszy alikwot to sam dźwięk podstawowy. Drugi drga dwa razy szybciej i brzmi oktawę wyżej, trzeci trzy razy, czwarty cztery. Tak to idzie dalej, a ponieważ odstępy między sąsiednimi wielokrotnościami kurczą się ku górze, także dźwięki zsuwają się coraz ciaśniej: na dole oktawa i kwinta, na górze kroki sekundowe.

Właśnie od tego zależy, co potrafi zagrać instrument dęty bez klap i wentyli. Na dole szeregu ziją dziury, na górze dźwięki leżą gęsto — dlatego wysoka partia trąbki może iść krokami, a niska nie.

To szereg tłumaczy także barwę dźwięku. Dwa instrumenty grają ten sam dźwięk podstawowy i brzmią inaczej, bo w każdym głośne są inne alikwoty. Dźwięk jest ten sam, wieża nad nim inna.

Co leży obok

Odstępy tego szeregu mają własne nazwy: Interwały. Dlaczego trąbka potrzebuje trzech wentyli i co potrafi bez nich: Tabela chwytów trąbki. I co z tego wynika, gdy trzeba nastroić instrument: Stroje gitary.

Znaki muzyczne · Słownik nutowy

Anotona zrobi to za ciebie

Sfotografuj nuty albo zagraj melodię — Anotona rozpozna tonację, zapisze nuty i przetransponuje je do dowolnej tonacji. Za darmo.

Zobacz Anotonę

Każdy dźwięk na tej stronie jest obliczony, a nie przepisany z tabeli.